EMDR

16 december 2020Geschreven door: Sofie

Onlangs heb ik een tv-programma gevolgd dat een paar mensen met PTSS-klachten naar het buitenland meenam om daar een intensieve behandeling te laten volgen. De verhalen vond ik heftig net als de therapie zelf. Er werd o.a. exposure therapie gegeven en EMDR. Het schijnt een nieuwe stroming te zijn dat cliënten ook therapie kunnen volgen bij iemand die ze niet kennen en waar ze niet vertrouwd mee zijn. Misschien is dit ook om te voorkomen dat een cliënt zich aan een behandelaar gaat hechten.

Ook in het tv-programma werden ze gekoppeld aan behandelaren waar ze zich in eerste instantie helemaal niet goed bij voelden. Zoals vrouwen die gekoppeld werden aan een mannelijke behandelaar. Ergens snap ik deze nieuwe ideeën wel, maar zelf ben ik nog steeds van mening dat het toch het prettigst werkt als je wel vertrouwen hebt in de ander en dat er al wel een stabiele basis ligt tussen cliënt en behandelaar. Er worden dingen gedeeld die men vaak nooit eerder heeft gedeeld en als nieuwe herinnering sla je dan op dat je dit verteld hebt tegen iemand die je totaal niet kent en waar je nog geen vertrouwensbasis mee hebt. Voor sommige zal het werken, maar voor mij zou dit niet werken op die manier.

In het programma werd wat meer uitgelicht wat PTSS met een mens doet en het is fijn dat hier eens wat extra aandacht aan wordt besteed. De maatschappij heeft vaak nog totaal geen idee wat dit inhoudt voor iemand. Zelf heb ik een combinatie van CPTSS en PTSS en voel me daardoor nog steeds vaak onbegrepen en een freak. Ik reageer anders dan ‘normalere mensen’ en omdat mensen nooit echt iets aan me kunnen zien, hebben ze geen idee wat er allemaal in mijn hoofd om kan gaan en wat me kan triggeren. In het programma werd benadrukt dat normale dingen voor mensen met dit soort klachten helemaal nog niet zo normaal zijn. Fietsen, nagels laten lakken. Je leuk en vrouwelijk kleden. Oogcontact. Allemaal dingen die voor geschade mensen toch een stuk moeilijker kunnen zijn.

Zelf volg ik al maanden EMDR en nog een maand of 2/3 te gaan en dan ben ik na een jaar klaar met deze therapie. En ik kan je eerlijk zeggen dat het loodzwaar is. Bijna elke keer een ander trauma aanpakken en na een jaar ben ik zo een 25 trauma’s lichter. De herinneringen blijven, maar de heftigheid neemt af. Ik schiet niet steeds meer in het gevoel van toen. De herbelevingen worden minder net als de triggers. En het slapen gaat regelmatig ook steeds beter. Wat ik ook wel herkende in het programma is de vraagstelling; wie ben je zonder PTSS-klachten? Ik ken mezelf niet anders dan dat ik CPTSS-klachten heb (niet wetend dat dit het was). Wie ben ik als ik niet meer vanuit een herbeleving reageer of vanuit een overlevingsstand. Ik moet mezelf opnieuw leren kennen en dat is toch best pittig. Net als EMDR in coronatijd. Alles gaat via beeldbellen en na een therapie kan ik bij niemand fysiek uithuilen. Ik kan het niet iedereen aanraden om dat in deze heftige corona tijd te gaan doen. Maar het helpt echt en daar ben ik dankbaar voor. En ik hoop dat er wat meer tv-programma’s komen die de heftigheid van PTSS eens wat vaker uitlichten. Zodat mensen zich wat meer gezien en begrepen voelen en niet elke keer maar tegen de vooroordelen aanlopen van raar en anders zijn. Het is verschrikkelijk om te hebben. Net als dat het verschrikkelijk is als mensen nog steeds doen of het niks is.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *