Mijn therapeuten prikten, tot mijn frustratie, al snel door mijn vrolijke toneelstuk heen

Milou: “Toen ik vastliep in de revalidatie van mijn traumatisch hersenletsel, werd ik doorverwezen naar Vesalius, Altrecht.”

“Ik kwam binnen bij Vesalius als een vrolijk ogende vrouw, maar van binnen voelde ik me een leeg wrak. Mijn therapeuten prikten, tot mijn frustratie, al snel door mijn vrolijke toneelstuk heen. Met veel geduld hebben zij het dikke masker dat ik droeg, afgepeld. Laagje voor laagje en met fluwelen handschoentjes, want makkelijk was het niet. Ik dacht zelf heel goed te weten hoe ik in elkaar zat en wat goed was voor mij. Hoezo zouden wildvreemde therapeuten ineens beter weten hoe het eraan toe ging in MIJN hoofd? Echt niet!”

“Na verschillende individuele en groepstherapieën, pittige gesprekken en veel achtergrondinformatie over hersenletsel, viel bij mij ineens het kwartje. Ik begreep steeds beter waar mijn lage belastbaarheid, angstaanvallen en snelle overprikkeling vandaan kwamen. En vooral dat ik hier niets aan kon doen, behalve mijn leven erop aanpassen.

Er ging een knop om in mijn hoofd en voorzichtig durfde ik de geleerde adviezen uit te gaan proberen in de praktijk. Met behulp van de therapieën heb ik geleerd mijn oude waarden op een nieuwe manier in te zetten in mijn leven, zodat ik weer voldoening kreeg, zonder dat dit mij te veel energie kostte. Ik heb afscheid moeten nemen van mijn oude actieve leven en ben mijn nieuwe leven met niet-aangeboren hersenletsel gaan aanvaarden.”

“Dat ik dankbaar ben voor het letsel dat ik heb opgelopen, hoor je mij niet zeggen. Nog steeds ben ik verdrietig wanneer ik leuke dingen aan me voorbij moet laten gaan. Ook kan ik flink balen wanneer ik lang moet herstellen van een activiteit.

Dankbaar voor de ervaringen en inzichten die dit mij heeft opgeleverd ben ik wel. Welke vrouw van 30 kan zeggen dat ze in een relatief korte tijd zoveel over zichzelf en over het leven heeft geleerd? Ik durf nu aan het roer van mijn eigen leven te staan en ik bepaal mijn eigen koers. Onderweg heb ik nog regelmatig tegenwind of beland ik in een zware storm. Door Vesalius weet ik nu dat stormen bij het leven horen. Ze ontkennen heeft geen zin, ertegen vechten ook niet. Ik heb geleerd dat ik mag schuilen voor zwaar weer, om vervolgens mijn koers erop aan te passen. Op deze manier gaat de storm vanzelf weer liggen en kan ik uitgerust verder gaan.”