“Ik wilde echt wel beter worden, maar ik wilde niet zoveel eten!”

Sophie (22) : “Als ik terugkijk, is het begonnen toen ik op kamers ging wonen. Ik was altijd al onzeker over mijn lijf, maar ik hoorde alleen maar verhalen over afvallen om me heen, ook van leeftijdsgenoten die veel slanker waren dan ik. Ik werd daar heel onzeker van en ging ‘dus’ ook afvallen. Ik ervaarde het als een enorme kick als mensen zagen dat ik weer wat kilootjes kwijt was en ging mezelf steeds extremere doelen stellen. Maar het ging van kwaad tot erger en eten werd een volledige obsessie.
Toen ik uiteindelijk bij Rintveld kwam, nadat andere behandelingen niet geholpen hadden, had ik een BMI van 13. En nog: ik wilde echt wel beter worden, maar ik wilde niet zo veel eten! Als ik keek wat ik moest eten op een dag, dat eten mijn vriendinnen ook niet.
Het ergst vond ik nog het wekelijkse weeg-moment. Steeds maar weer moeten zien dat ik aangekomen was, en als ik niet was aangekomen moest ik nog meer gaan eten. In mijn hoofd wist ik wel dat het nodig was, maar mijn hele lijf verzette zich tegen die calorieën, het zat zo diep!
Wat me erg geholpen heeft, is het contact met andere patiënten in de startgroep. Iedereen worstelt hier met hetzelfde, en daardoor ervaar je echt steun. Uiteindelijk heb ik de behandeling poliklinisch kunnen doen en afronden. Ik heb veel geleerd over mezelf en weet dat ik moet blijven opletten. Het is wel goed dat er nog steeds af en toe contact is met Rintveld, ik ben vast van plan het nooit meer zover te laten komen!”