Mijn ervaringsgedicht

januari 2018


Radeloos, uitgeput en met mijn handen in mijn haar.

Heb ik het geprobeerd in het wilde weg heel wat jaar.

 

Gewoon doen wat verwacht wordt van anderen en de maatschappij

maar eigenlijk kwam die verwachting gewoon van mij.

Ik had geen idee wat ik had of wie ik was.

Ik was aan het overleven en zat in zak en as.

 

Alles moest zo gewoon mogelijk en normaal

ook al was dat verreweg van leuk en ideaal.

 

Mijn hoofd is geen geöliede machine meer.

Keer op keer merk ik dat weer.

Overal ratelt, hapert of kraakt er iets

maar aan de buitenkant zie je niets.

 

Dat is niet veranderd en ook nu nog gewoon een feit

maar nu iets wat ik onder ogen kom en niet meer vermijd.

 

Vesalius was voor mij een hele grote enge stap

maar ik moest wel wilde ik wat beterschap.

 

Ik leek wel steeds verder de grond in te zakken

maar achteraf bleek dat dat het begin was van mijn leven weer herpakken.

Het was zwoegen, tranen en zweten

en het soms echt even niet meer weten.

 

Hier hoefde ik niet meer ”normaal” te zijn en ben ik ook gestopt met het te proberen.

Ik kreeg bevestiging, erkenning, uitleg en stapje voor stapje begon ik het te begrijpen en steeds meer te leren.

 

Ik heb mezelf opnieuw moeten leren kennen

en dat was heel erg wennen.

Ik kan nu ook uitleggen wat ik heb en wat dat inhoudt.

Ik raak met mijn nieuwe ik langzaam vertrouwd.

In de schaduw van mijn hersenletsel ligt een stukje mij.

Daardoor voel ik mij niet altijd vrij.

 

Mijn ik is beperkt

en dat is misschien iets wat nooit helemaal wordt verwerkt.

Maar op sommige momenten heeft het een plek gekregen in mij

en door dat te erkennen geeft dat mij ruimte en voel ik me toch een beetje vrij.

 

Serieus en terecht, weet ik nu, is daarom mijn verdriet en pijn,

daarom mag het er ook gewoon zijn.

 

Dat is heel anders geweest,

die eindeloze strijd daartegen kostte mij nog het meest.

 

Ze zijn mij hier gegeven.

Handvaten voor mijn leven.

Handvaten waar ik me aan vast kan houden of even op kan trekken.

Zodat ik bewust en in alle rust zelfs in een storm rustig adem kan halen en mijn benen kan strekken.

 

Na het slapen laad ik nooit voor 100% op.

Ik heb dagelijks mijn rem nodig zodat ik op tijd rust en stop.

Mijn energie zal ik altijd moeten blijven doseren

en wat mijn grenzen zijn heb ik moeten leren.

Ook weet ik dat ik hier over heen zal blijven gaan

en ik dan in een terugval niet stevig op mijn benen zal staan.

 

Ik weet nu wat een ja of een nee op dingen voor mij betekenen en wat de gevolgen daarvan zijn.

Ik weet waar ik aan toe ben en dat is fijn.

 

Alles wat ik hier heb geleerd, ontdekt en heb gekregen

alle handvaten bij elkaar zijn mijn eigen gebruiksaanwijzing geworden die ik te allen tijde kan raadplegen.

Mijn eigen gebruiksaanwijzing, de basis en een nieuw begin voor de rest van mijn leven.

Dankbaar ben ik hiervoor dat dit mij is overkomen en gegeven.