Leren omgaan met een bipolaire stoornis

In dit persoonlijke verhaal beschrijft Paul een episode in zijn leven. Zijn leven dat sterk ontregeld werd door een bipolaire stoornis. Maar ook hoe hij met zijn psychiater en haar collega’s bij Altrecht grip kreeg op de ziekte…

Het jaar 2001 was het jaar om aan de slag te gaan. Mijn toestand na jaren vol depressie en manische episodes, afgewisseld met heftige paniekstoornissen, was niet meer te houden. Even mijn bed induiken om na een paar dagen verder te gaan, lukte niet meer, ik was op. Door de jarenlange grote pieken en dalen functioneerde ik niet meer; mijn sociaal en maatschappelijk bestaan lag in puin. Logisch dat deze klachten van jaren niet even door mijn huisarts konden worden opgelost. Hij verwees mij dan ook door naar Altrecht.

Eerst de angst en onrust aanpakken
Voor het eerst aan de Lange Nieuwstraat… Een afspraak met mijn psychiater, Eline Regeer, van de poli Bipolair. Zij deed een medicatievoorstel om eerst de angst en onrust aan te pakken. En daarnaast psycho-educatie over wat er met mij zoal aan de hand zou kunnen zijn. Een diagnose zou in de komende weken worden gesteld. Er volgden gesprekken met en zonder partner en gesprekken met een SPV’er. Dat luchtte al enorm op; het gaf me rust en ik kon mijn gedachten weer wat ordenen.

Spiegel
Uit onderzoek volgde een verbluffende uitkomst. Alsof mij een spiegel werd voorgehouden; het profiel klopte als een bus. Mijn reactie was: ‘Precies, dat ben ik, helaas. Dat was niet fijn, maar wel duidelijk. De diagnose was: bipolaire stoornis met gegeneraliseerde angststoornis. Het was slikken, maar dacht tegelijk: ‘Zo, nu kunnen we gericht aan de slag’.

Rust en lotgenoten
Mijn partner had het op dat moment wel een beetje gehad met de drukkende sfeer in huis, was mijn gedrag goed zat en zat er helemaal doorheen. Gelukkig had de psychiater al in de beginfase met ons gesproken over hoe we thuis beter konden communiceren. Dat bracht rust in onze relatie. Het leek een goed plan om deel te gaan nemen aan groepsbijeenkomsten met lotgenoten. Een goede keuze zo bleek: zóveel uitwisseling van ervaringen, waardoor veel duidelijk werd over de bipolaire stoornis en de gevolgen daarvan. Aan de hand van thema’s en psycho-educatie kreeg ik inzicht in mijn functioneren met een bipolaire stoornis. Het is niet iets wat zomaar verdwijnt, maar door leren omgaan met, alert blijven op signalen en aanpassingen in levensstijl in combinatie met medicatie, kan de stoornis op de achtergrond blijven.  Hè, hè, zeiden we tegen elkaar toen we op de fiets naar huis reden.

Verbetering en meer energie
Soms weet ik niet waarom mijn stemming zo is als ie is, maar wegduiken in bed en doorgaan op reserves waren er sinds de start van de behandeling niet meer bij. Ik ontdekte de triggerpoints, leerde preventief te handelen bij risicosignalen. Als ik hypomaan of manisch ben, dan beperk ik de prikkels en zorg ik voor regelmaat in mijn dagstructuur, waardoor ik een onrustige episode kan beïnvloeden en verlichten. Dat is heel belangrijk, want stemmingswisselingen kosten mij veel enorm veel energie. De situatie accepteren, afleiding zoeken, praten met mijn partner en ontspannende tijdsbesteding, geven vaak verbetering en meer energie.

We zijn nu zeventien jaar verder. Tussendoor heb ik absoluut dalletjes gehad, maar ik weet nu hoe ik moet handelen en kan bij Altrecht aankloppen. Mijn behandelend psychiater is altijd te bereiken, ik kan haar telefonisch om advies vragen of maak een afspraak om samen een plan te maken, zodat ik overeind blijf en weer verder kan.

Partner
Ook mijn partner kreeg destijds instructies over hoe om te gaan met de bipolaire stoornis en hoe aan de bel te trekken als de situatie dreigt te escaleren. Het is duidelijk dat ‘bipolair zijn’ mij niet alleen treft; ook mijn partner heeft het niet makkelijk (gehad)! Het is heel fijn en bovenal belangrijk dat er iemand is die goed op de hoogte is, kan luisteren en kan ingrijpen. Ik heb mijn partner al heel wat boeken en bonnen cadeau gedaan als dank voor zijn eindeloze geduld en incasseringsvermogen…

Dankbaar
Nu hier ook mijn speciale dank aan Eline, mijn psychiater, die mij al jaren steunt. Zij is echt een mensendokter die mij altijd het gevoel geeft samen een team te zijn. En bij bipolaire ontregeling samen met mij en mijn partner telkens zoekt naar oplossingen, zodat mijn sociaal- maatschappelijke bestaan overeind blijft.