‘Ik wil met oordeelloze ogen naar mijn dochter kijken’

Rob Dijkstra is familie-ervaringsdeskundige bij Altrecht. Als familie-ervaringsdeskundige ondersteunt hij familie en naasten van patiënten als zij op een bepaald punt vastlopen. Of als zij erg moe zijn geworden van de zorg voor hun familielid of naaste. Dit alles doet Rob vanuit zijn eigen ervaring. De 22-jarige dochter van Rob heeft namelijk een bipolaire kwetsbaarheid.

Als vader wil ik haar graag beschermen
‘Mijn jongste dochter heeft een bipolaire kwetsbaarheid. Als vader wil ik haar graag beschermen, bijvoorbeeld wanneer ze uitgaat. Dan heb ik zo’n doe-maar-niet-gevoel. Er zit wel wat stigmatiserends in dat beschermende. Ik kijk dan met bipolaire zorg-ogen naar mijn dochter waardoor ik haar geen ruimte én geen zelfvertrouwen geef. Dat wil ik helemaal niet, het werkt belemmerend. Je hebt dan toch het idee dat je kind minder kan dan daadwerkelijk het geval is. Ik wil met oordeelloze ogen naar mijn dochter kijken. Niet met bipolaire, angstige zorg-ogen’, vertelt Rob.

Zonder oordeel
‘Ik wil zonder oordeel met mijn dochter praten. In de vaderrol en zorgrol lukte dat niet. Ik nam standpunten in. Voor je het weer ontstaat er dan een strijd. Dat is voor beiden niet goed. Daarom heb ik samen met mijn dochter een nieuwe rol gecreëerd; een onderzoeksrol.’ Rob vervolgt: ‘In die rol onderzoek ik samen met mijn dochter wat er bij haar gebeurt, zonder angst, zonder stigma en zonder te oordelen. Ik wil het namelijk begrijpen! Zonder oordeel onderzoeken wat er speelt, schept bij ons een band en zorgt voor ruimte. Hierdoor kunnen wij samen op zoek naar creatieve oplossingen. En mijn dochter en ik kunnen elkaar inzichten, tips en handvatten geven, zonder de strijd aan te gaan.

Lucht geven
In zijn werkzaamheden als familie-ervaringsdeskundige wil Rob familie en naasten van patiënten vooral weer wat lucht geven. Rob: ‘Wat ik zelf merk is dat het vaak om erg sensitieve kinderen gaat. Zij krijgen veel input en hebben door hun sensitiviteit geen tijd om dat allemaal te verwerken. Ze overleven door de omgeving te spiegelen. Hierdoor zijn ze niet in staat de eigen behoeftes te ontdekken en te vervullen. Dat leidt vaak tot intense eenzaamheid. Dat is je niet voor te stellen. En op een gegeven moment knalt dat gewoon.’

Rob vervolgt: ‘Als familie ervaringsdeskundige gebruik ik naast mijn eigen ervaringen ook psycho-educatie. Ik leg dan bijvoorbeeld uit hoe het brein werkt bij een psychose en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Enorme vermoeidheid bijvoorbeeld. Uitleg kan lucht creëren bij betrokkenen. Lucht die soms hard nodig is. Omdat het weleens knalt.’