Zeurpiet

25 juni 2021Geschreven door: AutiBert

Ik ben een zeurpiet. Ik weet het. Ik zou het ook graag anders zien. Maar hoe kom je af van het zeurpietzijn als je niet anders gewend bent?

Het valt me steeds meer op, dat zeuren van mij. Net een gesprek gehad met mijn psychotherapeut. Meer dan eens dacht ik na zo’n gesprek: moet dat mens niet regelmatig balen van die zeurpieten die ze steeds maar op het spreekuur krijgt? In ieder geval van mij? Al jaren zeur ik tegen haar, en als ik eerlijk ben gaat het eigenlijk steeds over hetzelfde. Dan moet ik denken aan de sketch met Bob Newhart  als psychiater (https://www.youtube.com/watch?v=4BjKS1-vjPs). Zouden de therapeuten die ik door de jaren heen heb lastig gevallen met mijn gezeur, niet stilletjes wensen dit te kunnen zeggen: stop ermee?

Ik heb het meermaals tegen mezelf gezegd. “Doe niet zo negatief. Kijk naar wat wel lukt.” Maar dat lukt niet lang. Al snel ben ik weer dezelfde piet die over dezelfde dingen zeurt. Dan ben ik net Brigitte Kaandorp die zingt over haar zware leven (https://www.youtube.com/watch?v=BFugEoNNUFc). Echt heel zwaar.

Gaat er dan niets goed? Ben ik nooit vrolijk of positief gestemd? Jawel. Niet vaak, maar het komt voor. Ook dat deel ik graag met mijn therapeute, met wie ik al heel wat lief en vooral leed gedeeld heb. Maar ja, dat ik een psychotherapeut nodig heb om een beetje in balans te blijven, geeft al aan dat mijn leven niet voorspoedig verloopt; dat ik hulp nodig heb omdat het anders nog veel slechter gaat. Maar dan nog.

Ik heb geleerd dat ik mijn leven als aaneenschakeling van mislukkingen kan zien, maar ook als een verzameling successen, met (soms grote) tussenpozen. Ik zou er dus voor kunnen kiezen om dat laatste te doen. Dan heb ik veel minder te zeuren, en voel ik me vast een stuk beter over mezelf. Dus waarom doe ik dat niet? Een reden is dat ik een hekel heb aan mensen die hun übersuccesvol leven breed uitmeten op facebook. ‘Kijk eens hoe heerlijk wij het hebben, hoe perfect ons leven is!’ Vreselijk. Ik lees liever hoe (ook) anderen lijden onder een gebrek aan regie, beheersing, controle over het eigen leven. Ik kijk nu voor de vierde keer naar Fantomworks op tv, waar mensen een auto laten restaureren die volkomen vernacheld is door andere garagisten. Mensen die het fors tegen heeft gezeten. Als ik dat zie, denk ik: ik ben niet de enige.

Gelukkig zijn er nog steeds dingen waar ik me goed over kan voelen. Dingen die ik gedaan heb, dingen die me overkomen. Alleen al het leven te kunnen leven dat ik heb. Al is daar nog zoveel over te zeuren, toch ben ik blij dat ik niet in een achterbuurt van Calcutta woon, of onder de duim van een geesteszieke vader in een afgezonderde boerderij op het platteland. Maar al lang geleden hebben onderzoekers ontdekt dat het niet gaat over hoe goed of slecht je het hebt in absolute zin, dus vergeleken met iedereen in de wereld, maar over hoe goed of slecht je het hebt in vergelijking met je directe omgeving. En dan denk ik wel een basis te hebben om te zeuren.

Dus hoe ga ik hiermee om? Dicht ik mij de titel “zeurpiet des vaderlands” toe (volgens mij bestaat die nog niet, ondanks allerlei ‘des vaderslands’ benoemden, zoals dichters, denkers, et cetera), of blijf ik zeuren over een gebrek aan positiviteit?

Een reactie op “Zeurpiet

  1. Dag Autibert.
    Ik vind het geweldig dat je nog altijd schrijft!
    Ik snap niet waarom ze mijn stukken niet meer weer willen hebben.
    Als ik jou lees word ik altijd een beetje blij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *