You’re a star in heaven now….

23 februari 2017Geschreven door: Mireille

Vrijdag 17 februari begint als een gewone vrijdag. Ik begin de dag zoals altijd veel te vroeg, maar ach, zodra die kleine man een lachje geeft ben ik alweer vergeten hoe vroeg het is.
Kleine man heeft z’n flesje gehad, en slaapt nog even verder in z’n bedje. Ik kan het niet laten en ga even een sigaretje roken op ’t balkon… even Facebook kijken…  Daarna was vrijdag 17 februari niet meer zomaar een vrijdag…

Ik zag een berichtje op je pagina en ik schrok, wat is er aan de hand?! Geen moment getwijfeld en de stoute schoenen aan gedaan en gevraagd wat er met je was. ’t Antwoord kwam al snel: ‘Ze krijgt vanmiddag euthanasie’.

Wat?! Nee?! Zonder het door te hebben neem ik nog een sigaretje en bel ik mijn beste vriendin… Euthanasie. Ik ken je alleen maar als een hele harde vechter. We konden het super goed vinden op Rintveld. We liepen samen naar het station waar jij geloof ik de trein nam en ik de bus. We konden goed praten met elkaar, ook lachen… maar wat was jou leven zwaar… 😢.

Ik heb spijt, spijt dat het contact is verwaterd. Ik had er meer voor je willen zijn. Damn… met deze gedachte rook ik nog maar een sigaretje… Had ik iets voor je kunnen doen? Waarschijnlijk niet, de oorlog was in je hoofd…

Noem het impulsief maar ik moest je nog een berichtje sturen.. En goddank, je hebt het gelezen en stuurde alleen een hartje terug. Ik wist dat het goed zat.
De hele dag heb ik aan je gedacht… euthanasie… ja… hoewel het verdriet en de schrik overheerst, is er ook blijdschap.

Blij dat het zo kan, blij dat je het zelf in de hand hebt, dat je niet op een of andere afschuwelijke manier aan je eind hoeft te komen. Dat je omringd bent door de mensen die je lief zijn… Met deze gedachte probeer ik aan je te denken, en ik hoop dat je de rust vindt die je zo graag wilt. En stiekem hoop ik dat je Tommy daar vindt, dan zit je goed 😉.

Maar damn, meisje… ik ben er stil van…

5 reacties op “You’re a star in heaven now….

  1. Lieve Mireille,
    Wat heb je uitzonderlijk knap beschreven hoe die vrijdag voor je was, met zoveel inleving en eigen emotie. Compliment.
    En ja, hoe vreeslijk is het eigenlijk dat een mens het leven te zwaar vindt om te leven. Hoe machteloos ook voelt dat. En hoe mooi is het dan inderdaad dat die persoon op een menswaardige manier afscheid mag en kan nemen van het leven, in het bijzijn van geliefden. Ik heb op die manier laatst afscheid genomen van mijn broer. Wat was ik verdrietig EN wat was ik blij voor en met hem. Want voor hem was het de uitvoering van een intensief beleefde wens.
    Goed van je dat je nog even contact hebt gezocht en gevonden. Knap want ook zo confronterend dichtbij, lijkt me.
    Je bent een kanjer!

  2. Hier ben ik ook stil van….Sigaretje met een kleine man?
    Euthanasie bericht op Face book?

    Is dat allemaal niet wat onMENSELIJK?
    Maar wel heel eerlijk beschreven en ik wens je erg veel sterkte toe!

    1. Ik begrijp niet zo goed wat je bedoeld.
      En ja, als kleine man slaapt rook ik wel eens een sigaretje op mijn balkon met de babyfoon aan…. elke gek z’n gebrek toch?

  3. Hoi Mireille,

    Wat een mooi blog. Sterk van je dat je ruimte geeft aan je eigen gevoel én aan haar wens. Lijkt me moeilijk als je met iemand opgetrokken bent. Wat mooi dat je een bericht durfde te sturen en wat fijn dat ze regeerde. Dan was de band er dus nog wel! Ik vind je dapper. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *