Werkrelatie

17 juli 2020Geschreven door: Sofie

‘Wil jij met me omgaan, dan kan ik je er wel voor betalen hoor.’ Het is een gedachte die ik lange tijd had en nog steeds regelmatig de kop op steekt. Het is een gevolg van langdurig in behandeling zijn en een tijd lang alleen maar hulpverleners om me heen te hebben gehad. Gelukkig is er wel al iets meer dan dat. Alleen toch zitten die gedachtes er nog steeds. Helemaal wanneer ik aan het eind van de dag niemand meer kan bereiken die vertrouwd voor me is. En ik 16 uur per dag er toch echt alleen voor sta.

Hulpverlener word je niet alleen voor het goede inkomen. Dat besef ik echt wel. En toch voelt het vaak nog zo ontzettend waardeloos dat wanneer er geen geld meer tegenover staat een hulpverlener nooit meer contact legt. Het zijn de regels van het spel wanneer je je hecht aan hulpverleners/begeleiders. En ondanks dat ik het weet breekt mijn hart nog steeds elke keer als het gebeurt. Hoewel ik er wel steeds beter mee leer omgaan is het een wrang besef dat interesse ophoudt wanneer de ander er niet meer voor betaald krijgt. Een lange tijd heb ik gedacht dat ik dan maar heel veel geld moet sparen zodat ik mijn eigen mensen kan kopen. Die naar me om kijken en af en toe wat lieve woorden mijn kant uitzenden. Alleen gezien mijn minimum inkomen zal ik op sommige dagen niet verder komen dan het muntje van een winkelkarretje dat ik kan aanbieden.

Veranderingen horen bij het leven zegt men vaak. Mensen komen en gaan, maar ik heb veel te veel mensen uit mijn leven zien vertrekken. Waardoor ik bij sommigen weer opnieuw belandde in een rouwproces. Dat niemand begreep, laat staan dat ze de juiste steun konden geven aan me.

Wanneer ik een goed gesprek heb met een hulpverlener zit er steeds vaker een stem in mijn hoofd die me waarschuwt. ‘Pas nou maar op. Dit kan één van de laatste gesprekken zijn die je hebt. De ander bepaalt of die weg gaat bij je. Hecht je nou maar niet te veel. Straks kijken ze nooit meer naar je om.’ En ondanks dat besef tuin ik er steeds weer in. Ergens is er nog steeds de hoop dat er vast nog wel een hulpverlener/begeleider zal zijn die wel gewoon contact met me blijft houden. Die niet zijn vakantie kan plannen nadat die o.a. mij gezien heeft. Elke keer is er weer die domme hoop dat er vast toch wel iemand zou zijn. Nee, nee en nog eens nee. Het zal altijd hun werk blijven om met mij om te gaan. Wanneer daar geen geld meer tegenover staat, valt al het contact weg. En ondertussen vind ik het moeilijk om nieuwe contacten te maken. Want wat moet daar dan tegenover staan? En krijg ik ooit wel voldoende geld dan om de ander daarvoor te betalen?

3 reacties op “Werkrelatie

  1. Pijnlijk herkenbaar…

    Ook jammer… Zou volgens mij voor sommige clienten helpend zijn, om eerst eens per half jaar en dan per jaar nog een contact moment te hebben. Daar wel erg goede afspraken over te maken. Als dit helpend, maar niet schadelijk is voor de cliënt, lijkt mij dit ook bij het stukje herstel horen. Maar zal van mij wel te idealistisch gedacht zijn….

  2. Heel mooi verwoord en heel herkenbaar. Dankjewel voor deze blog! De laatste tijd begin ik me wel iets meer te onthechten van hulpverleners, hoewel ik dat nog steeds wat eng vind. De relatie met een hulpverlener voelt vaak onvoorwaardelijker dan met iemand anders. Er is bijna niemand in het leven die altijd blijft. Iemand komt, blijft een tijdje en gaat weer. Het helpt om je eigen beste vriendin te zijn en hopelijk zijn er ook in jouw leven op elk moment wat mensen die om je geven. Ik ben vandaag bij Enik geweest (allemaal gelijkgestemden/lotgenoten). Ik voelde me meteen op mijn gemak daar. Sterkte en ik hoop dat je je toch blijft openstellen voor hulpverleners, ook al zijn die relaties werkrelaties en tijdelijk. Ook al is het hun werk, volgens mij zijn hulpverleners wel werkelijk geïnteresseerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *