Wees

10 november 2020Geschreven door: Noa

Na 10 maanden geen contact te hebben gehad met mijn ouders, heb ik ze vorige week een brief gestuurd. In deze blog een klein stukje hieronder:

“Nu bijna 10 maanden later… Of hoe moet ik eigenlijk beginnen. Geen idee. Ik twijfel bij het beginnen aan deze brief nog steeds of ik wel of geen contact met je/jullie wil. Zoveel gebeurd in januari dat ik me soms afvraag of het wel een toegevoegde waarde heeft om weer contact te zoeken. ….. (onze zoon) vraagt niet meer om jullie en het hele opa en oma gedeelte is bij hem weg, dus voor hem hoef ik dit niet te doen.

Dus waarom deze brief? Geen idee, weet niet eens wat ik tegen je wil zeggen. Sorry? Nee. Wat er in januari is gebeurd is naar mijn idee een misverstand. En nee, ik ga geen namen noemen, maar als iemand, mijn man niet leuk vind en woorden in zijn mond legt terwijl iedereen zich op dat moment schuldig maakte aan het “uitlachen” van … (van mijn toenmalige beste vriendin) over haar relaties en werk enzo, dan kies ik net als toen altijd voor mijn man.

Los van wat mijn man wil met het contact, komt deze brief vanuit mijn eigen initiatief. En of ik er goed aan doe, weet ik niet. …. (onze zoon) zal niks weten tot ik weet wat ik wil. Voor de bescherming voor hem, ik wil namelijk niet dat hij bloot gesteld wordt aan jullie als ik niet weet wat ik wil.

Mis het familie hebben, mis gewoon langsgaan en de groei van (mijn zoon) met jullie te delen. Hij is zo groot en wijs. In het begin heeft hij veel om jullie gevraagd, en als we naar de visboer gingen op zaterdag, wilde hij naar jullie. Heb hem toen altijd gezegd dat jullie niet thuis waren. Jullie daar tegenkomen zou ik niet trekken. Omdat ik hem weer iets moet wijsmaken wat ik niet wil.”

Deze brief met redelijk wat spanning op de bus gedaan, maar dacht als ik nu niet de eerste stap zet.. Wie weet wat het teweeg kan brengen. Een paar dagen na mijn brief geen reactie. Dus heb m’n vader een appje gestuurd.

Zijn reactie was: “hallo, ik heb je brief donderdag gekregen en gelezen. Je moeder was niet thuis. Ik vond het belangrijk dat ze het ook kon lezen. Ik ben door het voorval erg op  mijn ziel getrapt. Zelf weet ik niet hoe nu verder. Geef me de tijd om het te verwerken”.

Deze reactie riep bij mij zoveel weerstand op dat ik tegen m’n vader gezegd heb, als je na 10 maanden nu nog moet verwerken, laat dan maar. En dat was dat. Geen reactie van zijn kant. Verdrietig was ik, heel verdrietig. Zoveel voor mijn ouders gedaan in de afgelopen jaren.

En ineens besefte ik dat ik dan vanaf nu een wees ben. Kind zonder ouders. Ouders die niet meer contact willen hebben met hun bloed eigen kind. Omdat hun kind achter haar man staat, en altijd zal blijven staan.

Nu doe ik er een beetje lacherig over, qua wees zijn, maar pijn doet het. En dat zal het voorlopig wel blijven doen aangezien ik altijd dacht dat het wel goed zou komen op de een of andere manier. Erg vind ik het nog voor onze zoon die misschien later vraagt om hen, wat zeg ik? De waarheid dat opa en oma, mama en papa niet meer lief vinden?

Iemand hier ervaring mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *