Week van de eenzaamheid

16 oktober 2018Geschreven door: Sofie

Het zijn echt niet alleen maar de oudere mensen die eenzaam zijn. Niet alleen rond de feestdagen maar ook de rest van het jaar kan men de eenzaamheid ervaren. En dan is er misschien nog een onderscheid tussen eenzaam voelen en eenzaam zijn. Je kan je ook behoorlijk eenzaam voelen als je wel veel mensen om je heen hebt. En als je niemand hebt om op terug te vallen of als er nauwelijks iemand naar je om kijkt. Dan is het toch echt eenzaam hoor.

Zo weet ik nog van mezelf de tijd dat ik net uit de opname kwam. Van zeven dagen in de week toezicht en onder begeleiding naar buiten. Toen was daar de dag dat ik met mijn spullen weer thuis werd afgezet. En binnen een uur de mensen ook weer weg waren. En er toen helemaal opnieuw alleen voor stond. Dat idee was vreselijk. Ik wachtte soms letterlijk uren op mijn vader tot hij weer langs zou komen. Of dat mijn broer bij me aan zou bellen en andere vage contacten die er toen nog waren. Bij de supermarkt ging ik dan heel veel frisdrank inslaan en heel veel chips en snoep en andere feestelijkheden, want dat zou zo fijn zijn voor de visite, vond ik. Dan hadden ze in ieder geval wat te drinken en lekkers te eten. Totdat bleek dat men helemaal niet van plan was om nog langs te komen en de uren verstreken in dagen en de dagen weken werden.

Toen ben ik uit puur verdriet en eenzaamheid zelf al het lekkers maar op gaan eten en resulteerde dit in heel veel eetbuien die ik daarna weer uitspuugde boven de wc. Ik had toen straatvrees en kwam er alleen maar uit om even snel heel veel eten en drinken bij de super te halen. Voor de rest was er niemand. Al had ik dagen dood in mijn huis gelegen. Dan hadden hooguit mijn behandelaren zich afgevraagd waarom ik al een paar gesprekken niet kwam opdagen. En dat gevoel is vreselijk. Dat niemand naar je omkijkt of om je geeft. Dat iedereen altijd maar excuses bedenkt om er zo niet te hoeven zijn voor de ander. En dat er zoveel mensen het hoogste woord hebben over dit soort thema’s en aan liefdadigheid doen. Terwijl ze zelf niet eens omkijken naar de persoon die naast ze woont.

Gelukkig heb ik nu wel wat meer contact. Ik heb een dagstructuur. Ga naar een dagbesteding en sinds kort heb ik ook een maatje die wekelijks wat met me onderneemt. En gaat het contact tussen mij en de buren ook beter. Natuurlijk mis ik ook ouders en familie en vriendschappen. Maar er is al meer dan ik had. En ik wacht ook goddank niet meer dagelijks op mensen die toch nooit van plan waren om langs te komen. En waarvan ik wel altijd de foto’s voorbij zie komen op Facebook hoe leuk ze het toch met andere familieleden hebben. En ik er duidelijk niet bij hoor. Hoeveel pogingen ik dan ook van mijn kant uit heb gedaan. Sommige mensen zullen nooit dat geven wat je nodig hebt. Al is er dan een bloedband. Al noem je dat volgens de papieren dan familie. Dat doet uiteraard nog heel veel pijn. En ik ben echt niet de enige die dit ervaart. Ik heb geen bejaardenleeftijd, dus mensen denken dan al gauw dat je niet eenzaam kan zijn, maar onlangs las ik dat zelfs jongeren vanaf zestien jaar zich al eenzaam kunnen voelen. En we leven ook in een maatschappij waarin de meeste mensen alleen maar omkijken naar hun eigen kringetje en daar meestal al hun handen vol aan hebben. En zich niet realiseren hoe belangrijk het kan zijn om ook even een babbeltje te maken met die ene buurman of buurvrouw die soms wat schuchter en verlegen overkomt. Of hoe fijn het is als een caissière een gesprekje met je begint. Dat de eenzame mensen ook weer het gevoel krijgen dat ze er toe doen. En niet alleen maar rond de Kerst als de televisie weer die zoetsappige reclames uitzendt met de inhoud dat met Kerst niemand alleen mag zijn. Dat is ook zeker zo. Ik heb Kerst ook zo vaak alleen gevierd; al een jaar of zeven. Oud en Nieuw in mijn eentje. Maar ze kunnen de tekst beter aanpassen met de woorden; niemand mag het hele jaar door zich eenzaam voelen. Want dat is vreselijk. Kijk wat meer naar elkaar om. En besef hoe belangrijk die ene knipoog kan zijn naar de ander of die vriendelijke lach en dat praatje in de rij bij de kassa.

4 reacties op “Week van de eenzaamheid

  1. Ha Sofie.
    Nee het zijn niet alleen de ouderen.
    Veel mensen zijn eenzaam en IK ben daar één van.
    Eenzaamheid is dodelijk.
    Ik was bij het restant van mijn familie en daar zaten veel pijnmomenten in. Maar ik heb het gedaan omdat ik niets meer te verliezen heb.
    Alleen maar pijn.
    Ik voel me ook erg eenzaam en zeker met die rot feestdagen die er nu eenmaal zijn!
    Ik herken dit zo!
    Het gevoel er NIET toe te doen. Buiten de samenleving te staan;
    Het participatieplan is niet gelukt. En jij en ik vallen buiten de boot.
    Dit mag niet waar zijn!
    Kunnen we de handen in elkaar slaan en PROTESTEREN.
    Ik hoop dat je meedoet Sofie en anderen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *