Wat is geweest is er nog steeds

9 juli 2019Geschreven door: Sofie

“Laat het verleden toch achter je. Dat is geweest. Niet meer achterom kijken. In het hier en nu blijven.”
Het is een uitspraak die vaak gedaan wordt door mensen die er de ballen verstand van hebben.
Wanneer iemand de oorlog heeft meegemaakt dan mag je daar jaren later nog steeds over praten en is daar alle begrip voor als iemand daar nog steeds hinder van ondervindt. Maar als je een privé-oorlog hebt meegemaakt dan wordt je al gauw de mond gesnoerd met zulke uitspraken.

En iedereen zal wel weer een eigen reden hebben waarom die persoon zo reageert. Iemand vindt het misschien moeilijk om aan te horen wat je meegemaakt hebt. Wil je pijn verzachten door je alleen maar op het hier en nu te laten richten. Wil misschien niet zijn eigen wereldbeeld beschadigd hebben of noem het maar op. Maar de pijn voor de persoon die deze reacties te horen krijgt is des te groter. Want zie dit maar eens toe te passen wanneer je langdurig getraumatiseerd bent. En net als ik elke dag weer geconfronteerd wordt met de herbelevingen. Dat een geur, een nummer op de radio of een reactie van iemand weer een oud trauma raakt. En de gevoelens die je toen zo diep hebt moeten wegstoppen of ervoer nu weer opnieuw voelt. Zie dan maar eens netjes in het hier en nu te blijven. Vooral ook wanneer er een situatie getriggerd wordt die juist doet denken aan een situatie van vroeger. Dan is het hier en nu ook niet zo prettig om weer naar terug te gaan.

Het grote nadeel van internet is dat er tegenwoordig overal wel een quote voor is. Een uitspraak, een tegeltjeswijsheid die door jan en alleman wordt overgenomen zonder dat ze daadwerkelijk erover nadenken wat ze nu eigenlijk zeggen. En of die tegeltjeswijsheid die je tijdens het plassen tegen komt wel degelijk de kern raakt.
Ze worden ingezet op de momenten dat mensen niet meer echt goed weten hoe te reageren en daarmee onbewust een ander kwetsen. Want kwetsend voelt het voor mij nog steeds.
Indirect krijg ik daarmee de boodschap dat het niet belangrijk genoeg is wat ik te vertellen heb. Of dat het te zwaar is voor de ander en daarmee onhandig mijn mond probeert te snoeren. Dat het wel even te doen is om alleen maar in het hier en nu te blijven zonder de schade en de triggers.

Iedereen heeft herinneringen, maar alleen de leuke mogen altijd gedeeld worden. Dan mag iemand het na zoveel jaar nog steeds over die ene verjaardag hebben die zo leuk was. Of die vakantie van twintig jaar geleden waarin ome Piet met de schaal bitterballen in zijn handen, struikelde over het speelgoedkonijn van zijn nichtje. En iedereen zo gelachen heeft.
Ik zou willen dat ik ook van die leuke herinneringen had. Leuke situaties die ik kan vertellen, anekdotes zonder dat een leuke situatie weer traumatiserend eindigde. En hoewel ik heel erg mijn best doe om nieuwe herinneringen te maken, is het nog te weinig om op te kunnen scheppen op een feestje over hoe leuk het twintig jaar geleden voor me was. Want twintig jaar geleden was het nog een hel voor me die langdurig voort zou duren.

Ik ben selectief geworden in wat ik met wie deel en probeer zoveel mogelijk over vroeger voor me te houden. Als ik in herbelevingen schiet dan doe ik mijn uiterste best om het niemand te laten merken. En wanneer ik over mijn toeren ben probeer ik zo voorzichtig mogelijk te zijn in wie ik daarin toe laat om me even echt te kunnen laten zien.
Maar soms zou ik willen dat het anders was. Dat ik ook gewoon iemand had die me zou zeggen dat ik alles mag vertellen waar ik mee zit. Zonder dat iemand hier misbruik van maakt. Of het nu met vroeger of met deze tijd te maken heeft, dat ik gewoon kan delen wat ik wil.
Want men schijnt zich vaak niet te realiseren dat het getraumatiseerde kind nu juist zo hard op zoek was naar iemand waar ze alles tegen kon vertellen wat er speelde. Die niet weg liep uit de situatie.
Dan kunnen de herbelevingen juist in heftigheid afnemen waardoor er in het hier en nu weer een beetje mee te dealen is.

2 reacties op “Wat is geweest is er nog steeds

  1. Mijn leukste herinnering speelt zich af op de sociale werkplaats waar geen ruimte was voor eigen regie- we waren al weken schoensmeer doosjes aan het stikeren uit verveling zag ik twee kleine mensen die ik zogenaamd liet trouwen. de bedrijfswagen waarmee ze naar huis gebracht werden werd versierd met het bord hulde aan het bruidspaar-Steef zij mijn wraak zou zoet zijn- hij zag mij wauwelen met mijn huidige vrouw – hij versierde met ons een afspraak met het carnaval en ondanks de psychoses die ontstonden bij gebrek aan eigen regie zijn wij dit jaar 34 jaar getrouwd

  2. Bedankt voor je blog. Wat verdrietig en zo herkenbaar.

    Als je lang last hebt van PTSS i.c.m. en/of andere stoornissen, lichamelijke klachten enzovoorts, is mijn ervaring dat mensen je laten vallen, juist van de personen van wie je het niet verwacht. Zij vinden dat het nu dan maar eens klaar moet zijn…

    En dan inderdaad die quotes… Zo herkenbaar allemaal… ‘Fijn’ dat ik dit niet alleen ervaar.

    Ik wil je veel sterkte wensen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *