Ik was die verwarde vrouw

6 februari 2018Geschreven door: Mireille

Je hoort het steeds vaker in het nieuws. Berichten over verwarde mensen. En dan op social media. Die reacties zijn soms echt niet normaal. ‘Laat maar te pletter vallen’ of ‘opsluiten die handel’; reacties van mensen die blijkbaar niet weten hoe het is om zo te zijn. Want, weet je, ook ik was ooit een ‘verward persoon’.

Met een beetje spanning schrijf ik dit nu wel, maar ik ga het toch met jullie delen.

We hadden therapie gehad, de tijd zat erop, maar ik was overstuur, zo overstuur dat ik niet naar huis kon rijden met mijn scooter. Maar ik wilde niks liever dan naar huis, alleen zijn, terug trekken, niks en niemand om mij heen. Wilde ik dat echt? Of wilde ik een knuffel, een steunende arm? Ik weet het niet. Ik kreeg ‘t ook niet.

Al lopend zou ik wel rustig worden dacht ik, maar niks was minder waar. Angst, wanhoop, verdriet, alles ging als een achtbaan door mijn lijf. Mijn ogen dik van ‘t huilen, ik kon niet meer en brak.
Hoe & wat weet ik niet precies, ik herinner mij flarden. Zo hoorde ik later dat ik vlak langs de provinciale weg liep. Dat een agent in burger mij aansprak en dat ik dit niet begreep en bang was voor ‘deze vreemde man met een pasje dat iedereen wel kon maken’.

Ik verzette me heftig tegen zijn poging om mij bij de weg, weg te halen.
Er kwam meer politie bij, opvallende politie.

Maar ik had toch niks gedaan? Ik was gewoon de wanhoop nabij. Ik wilde alleen maar huilen, in mijn bed, met Tommy en Kyra erbij.

Waarom nemen jullie mij mee?
Ze hebben mij in de auto gekregen, geen idee hoe. Voor hun geen idee hoe ik mij uit de handboeien had gewerkt. En toen…. ik weet niet, er zat een agente bovenop me denk ik en we reden zo hard met al die herrie. (sirene’s natuurlijk).

En toen kwam de nachtmerrie. De politie cel… en nu? Alleen met mijn wanhoop, met mijn verdriet, zit ik in een cel.
Ik brak weer, huilen, huilen, schreeuwen, wanhoop… uiteindelijk helemaal gebroken op een koude vloer, alleen, in slaap gevallen.

Toen ik wakker werd dacht ik nu mag ik vast weg, ik moet hier weg… de wanhoop maakte me gek, ik ging op de muur bonken… ontdekte de intercom, maar die werd na 20x uitgezet maar ik wilde er zo graag uit… gewoon naar iemand die me lief is, naar m’n katten en huilen in bed.
Na een aantal uur, mocht ik eindelijk weg… naar huis, naar een veilige plek. Waar ik eindelijk kon janken in mijn bed. Ik wilde alleen nog maar slapen, oké.. misschien iets te lang slapen. Even weg van alle ellende om me heen en de herrie in m’n hoofd.

Dit is jaren geleden, gelukkig. Maar nog elke dag als ik een politieauto met toeters en bellen langs zie komen denk ik er even aan. Als ik een politieauto met toeters en bellen op die plek waar ‘t gebeurde tegen kom krijg ik het nog altijd wat benauwd.
Maar dan rijdt hij verder en kan ik door…

Nieuw kabinet, bezuinig niet verder op de ggz. Want je maakt mensen zo kapot…. 😢

5 reacties op “Ik was die verwarde vrouw

  1. Dank je wel voor je verhaal. Erg moedig van je. Ik ben hier ook vaak bang voor… maar tot nu toe heb ik gered om altijd thuis te komen, al weet ik soms niet helemaal precies hoe en voelt het als een droom(nachtmerrie) en soms helpen vaardigheden.

    Ook ik word boos, hoe men soms spreekt als er wééér een verwarde persoon is aangehouden.

    Mijn zwager… Liep een vrouw zonder kleding langs de snelweg, al zijn collega’s lachten, maar gelukkig ondernam mijn zwager actie en belde 112 en kreeg de desbetreffende persoon de juiste hulp en riep mijn zwager zijn collega’s tot de orde. Trots op hem.

    Mooi dat je het bespreekbaar maakt.

  2. Vreselijke ervaring. Heb het zelf ook één keer meegemaakt zo’n politiecel in een hele zware periode. Nu negen jaar verder en er nog steeds nachtmerries van en verkramp nog steeds bij het zien van politie. Heel knap dat je er zo open over geschreven hebt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *