Verankerd

12 april 2016Geschreven door: Chrysantje

 

Zoals bijna elke woensdag zit ik bij kunstzinnig. Ik heb sinds kort individueel kunstzinnig en zit nu samen met de therapeut aan tafel. De opdracht is om een anker in mezelf te zoeken waar ik altijd naar terug kan gaan als ik het gevoel heb dat alle vastigheid onder m’n voeten wegzakt.

Al de hele week gaat het over zo’n stom anker waar ik me veilig bij zou moeten voelen. Vandaag ben ik gewoon moe van alles en heb ik het wel gehad met therapeuten en hun ankers. Ik pak het zwarte krijtje uit de doos en trek een grote zwarte streep onderaan het papier. Het is me niet donker genoeg. Mijn gevoel zegt me dat het nog veel donkerder kan en ik probeer alle witte stipjes die nog door de krijtstreep heenkomen, weg te werken. Zo, dat is zwart genoeg. Ik pak een blauw krijtje, de donker blauwe, en doe daarmee hetzelfde als met het zwarte krijtje. Daarna volgt de donker groene. En dan vind ik het tijd worden om dat ellendige anker te tekenen. Ik teken een boot met een anker. Het is een duikboot. Zodat ik kan wegduiken als dat anker weer eens niet werkt. Het kleine ankertje bungelt aan de voorkant van m’n duikboot. Ver boven het water. Ja, logisch dat ik me zo labiel voel, het anker raakt niet eens het water.

De therapeut zet me even op pauze. Ik moet even los komen van het papier en de krijtjes aan de kant leggen. ‘Hoe gaat het met je energie? Lukt het nog om door te gaan?’ Mijn lijf staat op instorten, maar niets is erger dan een tekening niet afmaken waar je je ziel en zaligheid in blootlegt. Ze vraagt me naar het anker. ‘Waar staat het anker voor in jouw leven?’ Ik kijk naar het armzalig ankertje aan de voorkant van mijn duikboot. Het anker is mijn positiviteit. ‘Maar hij raakt de bodem niet. Hoe kan positiviteit dan houvast geven?’ En daar legt ze de vinger op de zere plek. Ik ben over het algemeen super optimistisch en zie kansen in plaats van grenzen. Maar deze week is alles anders. Deze week kan ik niet meer verkroppen hoe moe ik ben, hoe pijn mijn lijf doet en hoe klaar ik ben met dat niet-functionerende lijf van me. Om de haverklap vallen m’n armen of benen uit en ik begin het steeds moeilijker vinden om dat te accepteren. Hoe positief ik ook denk, hoe optimistisch ik ook naar het leven kijk, ik kan er met mijn optimisme niet voor zorgen dat mijn lijf weer gewoon functioneert. En dat frustreert. Behoorlijk. Ik kijk naar het ankertje aan de voorkant van mijn duikboot. Heen en weer dobberend op het water, terwijl mijn bootje steeds dieper het donker in wordt getrokken. Snel teken ik een vet groot anker aan de achterkant van mijn duikboot. Ik moet toch iets hebben wat me stevigheid biedt?

De therapeut ziet me bijna in paniek een extra anker tekenen, alsof ik de grip op m’n lijf weer terug krijg door het tekenen van een extra anker. Ik was gewend om alle verlammingen en verkrampingen in mijn lijf weg te drukken en niet meer aan te denken. ‘Het komt wel weer goed, zo erg is het niet, het is maar tijdelijk, kom op, trekt wel weer bij. Er zijn nog zoveel dingen die ik wel kan. Look at the bright side of life!’ Mijn optimisme was mijn anker, mijn (t)rots. Maar hoe meer ik merk hoe belabberd mijn lijf erbij hangt, hoe meer ik erachter kom dat ik op zoek moet gaan naar een steviger anker. Een anker dat zich vastzet in de grond. In het midden van de tekening maak ik plaats voor het grote anker.

‘Waar staat dit nieuwe anker voor?’ Een tijd lang laat ik de vraag onbeantwoord. Ondertussen teken ik een rode streep en een gele erbij. Met wat water laat ik alle kleuren in elkaar overvloeien. De tekening wordt wat vriendelijker, wat rustiger. Alsof ik gaande weg erachter kom dat de wereld echt niet vergaat als ik even niet meer weet hoe ik het hoofd boven water moet houden. De storm is wat gaan liggen en het Grote anker houdt de duikboot op z’n plek. De therapeut wacht geduldig op mijn antwoord. Een lange stilte volgt. Ik probeer op een rijtje te zetten wat mij helpt om mijn hoofd boven water te houden. Vaak, als ik niet meer weet hoe ik om moet gaan met mijn niet-functionerende lijf, probeer ik me te verstoppen achter een glimlach, weg te duiken in mijn duikboot om pas weer boven water te komen als ik weet hoe ik er mee om moet gaan. M’n optimisme is het kleine anker, voor kleine stormpjes. Het Grote anker is er voor als het kleine anker niet voldoende is. Onder de duikboot is het donker en woedt een hevige storm. Ik pak het gele krijtje er weer bij en laat het lichter worden boven de duikboot. De storm gaat weer liggen. De duikboot vindt zich een weg naar het Licht. De zon baant zich een weg naar de bovenkant van het papier. Terwijl ik met mijn duikbootje weer aan de oppervlakte kom, besef ik wat het Grote anker in mijn leven is. ‘Mijn anker is het Licht aan de hemel.’

Verankerd blog Chrysantje_550

Een reactie op “Verankerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *