Van de regen in de drup

7 maart 2017Geschreven door: AutiBert

Toen ik bij Altrecht terecht kwam, wist ik niet wat ik ervan verwachten moest. Het intakegesprek was heel prettig, en ik dacht: “met deze psycholoog zou ik best verder willen; maar ja, zo werkt het vast niet.” Wat blijkt: die therapeut vond zichzelf ook wel een goede keuze. Het begon dus goed. Maar aan alles komt een einde. Of zoals de Engelsen zeggen: all good things must come to an end. Dit was een goed ding, in mijn ogen. Al verzette ik mij wel tegen bepaalde therapeutische tools. We komen allemaal binnen met bagage, zal ik maar zeggen.

De psycholoog werd ziek. Zo gezond was het werkklimaat bij Altrecht niet, naar het leek. Ik zat dus een tijd zonder therapie, waardoor het weer bergafwaarts met me ging. Toen kon ik terecht bij een collega. Iemand die ik tijdens een training had ontmoet. Tegen wie ik meteen al bezwaren had. Maar ja, iets is beter dan niets. Schoorvoetend maakte ik de eerste afspraak. Nog voor het einde daarvan was ik omgeturnd. Opgewekt verliet ik de eerste sessie. Dit pakte helemaal niet verkeerd uit. Continuïteit in de aanpak, en zelfs een nog iets betere “klik”. Things are looking up.

Deze psycholoog kon elders leuker werk krijgen, en vertrok. De eerste behandelaar was inmiddels uit het autismeteam voor volwassenen vertrokken, en dus zat ik weer zonder. De vakantie kwam; het duurde maanden eer ik te horen kreeg dat er weer iemand gevonden was om met mij aan de slag te gaan. En gedurende al die maanden was ik er niet beter op geworden. Van een processiepas – 2 stappen voorwaarts, 1 stap terug – was ik terecht gekomen in alleen nog 2 stappen terug. Maar: hulp was onderweg. En eindelijk kreeg ik te horen dat mijn eerste behandelaar persoonlijk iemand voor mij had uitgekozen. Die zou helemaal bij mij passen.

Na twee keer ‘in de steek gelaten’ te zijn – zo voelde dat – stond ik niet te trappelen met weer iemand anders te beginnen. Maar de vorige keer zag ik het eerst ook niet zitten en bleek het positief uit te pakken. Waarom zou het nu anders gaan?

Nou, dat kwam doordat de insteek ineens anders was. De stress van het moment kreeg alle aandacht, maar de onderliggende analyse ontbrak. Laat ik nou net heilig geloven in analyse. Ik krijg tranen in mijn ogen als ik denk aan mijn bezoek aan het appartement van Freud in Wenen. (Terwijl ik tevens een andere hogere macht dank dat ik niet bij hem in therapie ben, want ik zou gek worden van die man). Maar voor mijn gevoel ontbrak er dus iets.

Inmiddels was mijn “hoofdbehandelaar” niet meer iemand die ik regelmatig sprak, of zelfs maar zou herkennen op de gang. De therapie leek uit mijn handen te glippen. En omdat ik aan de rest van mijn leven ook al weinig sturing kan geven, ben ik nu bij de omgekeerde processiegang beland: 1 stap voorwaarts, 2 stappen terug. De gesprekken helpen me weldegelijk. Maar ze zijn als schoonmaakalcohol: het behandelde oppervlak wordt schoon, maar de stof verdampt en laat geen beschermend laagje achter. Zodra het blootgesteld wordt aan de “boze buitenwereld”, slaat vuil er weer genadeloos op neer. En in 2 weken is dat een hoop vuil. Meer dan in 1 sessie weggepoetst kan worden.

Toen werd het weer weken wachten eer het besproken zal worden. En kruipt de angst langzaam op dat ik het beste dat Altrecht heeft te bieden, al heb gehad. Of dat mijn hoop ooit het leven aan te kunnen zonder therapie of medicatie, ijdel zal blijken te zijn. Want ik zoek geen leuke therapeut voor de rest van mijn leven; ik blijf hopen op de aanpak die mij een flinke zet zal geven over de schutting van mijn stoornis. Zodat ik niet steeds weer van de regen in de drup raak.

2 reacties op “Van de regen in de drup

  1. Goed om te weten hoe het bij het autismeteam kan gaan, wel vervelend om dan die maanden door te komen zonder vervanger. Heb je al eens een andere instantie geprobeerd?

  2. Heb je wel eens een plan gemaakt met je behandelaar met afspraken over en weer zodat het contact niet zomaar kan worden afgebroken.
    Dit is natuurlijk bagger en zonde!
    Zometeen vertrouw je geen mens meer en dat kan ik begrijpen.
    Probeer maar eens: ze zijn er voor ONS!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *