Vakantieperiode

14 augustus 2019Geschreven door: Sofie

Ik heb me lange tijd met vakanties een huisdier gevoeld dat aan een boom gebonden werd. De behandelaren gaan weg met het gezin en ik pas niet meer in hun planning. Dit gevoel is nu gelukkig niet meer zo aanwezig. Maar de vakantieperiodes blijven nogal een probleem bij mij.

Ik kan me soms zo intens in de steek gelaten voelen dat ik het, als ik op straat loop, soms nodig heb om te bedenken dat iedereen me in de gaten houdt. Dat ze over me praten of me achtervolgen. Gewoon omdat het anders zo verloren voelt in de grote mensenwereld.

Gelukkig kan ik nu het verschil zien tussen als ik het idee even nodig heb dat iedereen zich met me bezighoudt of wanneer het echt zorgelijk gaat worden. In de vakantie is het zo rustig op straat dat ik me soms nog zo op mezelf aangewezen voel. Alsof ik me elke dag dakloos voel en me nergens goed mee kan verbinden. Veel mensen gaan weg en ik verzuip in niemandsland. Dat de behandeling vaak gepauzeerd wordt, is ook nogal lastig te verdragen. Immers, ik kan mijn problemen en zorgen niet uitstellen tot mijn behandelaren uitgerust terug komen van vakantie. En er is vaak geen mogelijkheid dat dit opgevuld wordt door een andere behandelaar. Tijdens de vakanties is het nog één grote zooi bij mij van binnen. Ik probeer het op te vullen door contacten aan te gaan met mensen waarvan ik inmiddels wel weet dat hiermee de pijn van binnen alleen maar groter wordt. Maar mijn gevoel toch nog steeds hoopt en de illusie heeft dat het misschien toch nog allemaal wel beter kan worden. Ik ga meerdere malen op mijn giecheltje als ik voor de zoveelste keer in mijn eigen valkuil stap.

Ik hoor niet bij mijn behandelaren, niet bij mijn begeleiders en niet bij mijn eigen familie. En dat is behoorlijk pijnlijk om onder ogen te komen. Vooral omdat ik mijn behandelaren zo lang in die positie heb geplaatst dat ze voor mij meer werden dan behandelaren. Om overeind te blijven. Om niet toe te geven aan de hartverscheurende waarheid die daaronder ligt. En nu is het wachten tot mijn psychologe weer terug komt van vakantie. En wanneer die weer terug komt is mijn casemanager na een aantal weken langdurig weg.

Het voelt nu allemaal zo anders, want vlak voor de zomervakantie heeft er nog een behandeldoelengesprek plaatsgevonden. Waar al mijn behandelaren bijeen waren en ik in m’n up tegenover hen zat. Het heeft mijn ogen zo geopend dat het zeer ging doen. Misschien kwam het door de inhoud van het gesprek en doordat mij weer even onbewust duidelijk werd gemaakt wat de grenzen zijn. Mijn hoop, mijn dromen en wensen werden in één gesprek weggeblazen. Zonder dat ze het waarschijnlijk echt beseffen. Wordt het voortaan meer gekaderd en moet ik extra goed nadenken over wat ik precies vertel voordat ik een gesprek in ga. En welke problematiek door welke behandelaar wordt aangepakt. Het is voortaan niet meer fijn praten met mijn casemanager die ik al wat jaartjes ken. Niet langer meer echt mijn hart uit kan storten bij haar. Soms is het goed om wakker geschud te worden. Hoe zeer het dan ook doet. Na de vakantie is alles anders en daar zal ik mee moeten leren omgaan. Het was niet alleen de extreme hitte van 2019 die me bij zal blijven, maar ook het behandeldoelengesprek die de zomervakantie dit jaar anders heeft ingeluid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *