Tweede kans

22 mei 2019Geschreven door: AutiBert

Wat mij het afgelopen jaar opvalt, is een gebrek aan vergevingsgezindheid bij “normale” mensen. Je maakt sociaal/communicatief een fout, en wordt daarop genadeloos afgerekend. Geen tweede kans, en al helemaal geen vergeving. Of je nu autistisch bent of niet, je zult moeten voldoen aan de eisen van de ‘normale’, neuro-typische samenleving.

Dit valt me op. Zit je in een rolstoel, dan is wettelijk geregeld dat je mag klagen over het gebrek aan rolstoeltoegang tot allerlei openbare plekken. Maar ook bij mensen thuis zal niemand het je kwalijk nemen dat je niet over die drempel komt. Ben je zichtbaar mentaal gehandicapt, dan vindt men je hooguit moeilijk in de omgang, maar alleen als je op het tapijt gaat zitten poepen, wordt je aanwezigheid niet meer op prijs gesteld. Buiten dat is men bereid zich vergaand aan te passen.

Dit soort tolerantie, begrip en toenadering heb ik het afgelopen jaar meermaals gemist. Ik weet nu dat ik fouten heb gemaakt, dat ik iets beter niet had kunnen zeggen. Maar dat maakt niet meer uit: de schade is al gedaan, en het standpunt ingenomen. Geen toenadering, geen begrip, geen poging zich te verplaatsen in een autistisch denkraam, geen bereidheid over het probleem heen te stappen en verder te gaan. Fout is fout, ik ben de schuldige, en wat ik ook doe, dat zal voor altijd zo blijven. Dat is waar ik tegenaan loop. Hetzelfde geldt, denk ik, voor mensen met een depressie, schizofrenie, en vast nog wel meer stoornissen.

Ik heb het heel moeilijk met die zware en blijvende gevolgen van mijn handelen. Het maakt ook dat ik steeds voorzichtiger word, steeds minder mijzelf durf te zijn, steeds verder vast loop in het leven.

Sinds de Tweede Wereldoorlog geldt in het strafrecht dat als je je ten tijde van een misdrijf dat je pleegde, niet bewust kon zijn dat het verkeerd was wat je deed, je daar ook niet schuldig aan bevonden kan worden. Je bent dan wel verantwoordelijk en de rechter kan een maatregel opleggen, maar geen straf, want straf heeft alleen zin als je wist (of op dat moment had kunnen weten) dat wat je deed, niet mocht. Ik heb het gevoel dat ik voor mijn autistische uitingen bestraft word, terwijl ik mij er op dat moment niet bewust van ben dat en hoe die autistisch zijn, wat de gevolgen ervan zijn in de neuro-typische (“normale”) wereld. Door de reactie van anderen word ik daar op gewezen. Maar dan is het te laat. Ik word schuldig bevonden en buitengesloten. Met de betrokken mensen is daarna niets meer aan te vangen.

Dat voelt als oneerlijk. Wat is er gebeurd met: “iedereen verdient een tweede kans?” Hoe vaak mag je een tweede kans verwachten? Van wie mag je een tweede kans verwachten? En waarom is het okay om autisten buiten te sluiten als zij zich niet als “normaal mens” gedragen hebben?

2 reacties op “Tweede kans

  1. Heel herkenbaar! Ik voel mij ook meer robot dan mens. Zolang ik maar voelde en in mijn harnas zit, wordt mijn autisme geaccepteerd, word ik mens, dan gaat alles mis en voldoe ik blijkbaar niet.
    En dan nog zegt men te vaak: gewoon jezelf zijn
    Wie was en wie ben ik? Beiden worden niet geaccepteerd, de robot dan nog het beste.
    Het is en blijft een hele lange zware en vermoeiende strijd.

  2. Heel herkenbaar! Ik voel mij ook meer robot dan mens. Zolang ik mij maar als robot gedraag en in mijn harnas zit, wordt mijn autisme geaccepteerd, word ik mens, dan gaat alles mis en voldoe ik blijkbaar niet.
    En dan nog zegt men te vaak: gewoon jezelf zijn
    Wie was en wie ben ik? Beiden worden niet geaccepteerd, de robot dan nog het beste.
    Het is en blijft een hele lange zware en vermoeiende strijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *