Theater

25 maart 2019Geschreven door: Sofie

Vorige week ben ik door iemand uitgenodigd om mee te gaan naar het theater. Er was nog een kaartje over en omdat ze wist dat ik ook van muziek en theater houd, heeft ze mij gevraagd. De enige keer dat ik eerder gevraagd ben voor het theater was door mijn vader en zijn vriendin. Echter werd er wel bij verteld dat zijn stiefdochter dan meer korting zou krijgen als er nog iemand mee ging. En als ze de volle prijs voor me zouden moeten betalen, me niet uitgenodigd zouden hebben.  En nu vraagt iemand het me die het wel goed bedoelt en wist ik even niet hoe ik er mee om moest gaan. Normaal gesproken zie ik overal beren op de weg (…zoals de uitspraak luidt: gezocht een bos voor alle beren op de weg) maar nu zei ik vrijwel direct ja.

 

Sociaal contact tijdens dit soort momenten?

Even voelde ik me heel speciaal dat ze dit aan mij vroeg en voelde ik me eventjes weer mens. Daarna nam de spanning wel toe. Want ik  vind mezelf namelijk helemaal geen leuk mens. Ik bonk mezelf nog het liefst een hersenschudding als ik vind dat ik iets verkeerds doe of zeg of als ik niet genoeg mijn best heb gedaan. Gelukkig heb ik dat wel afgeleerd die uitvoering hiervan, maar de worsteling blijft in mijn hoofd. En nu ik al een maand geen medicatie meer slik zijn de scherpe randjes weer terug en vooral naar mezelf toe. Ik vind mezelf een sociaal onhandige prutser. En mensen moeten wel heel gek en/of wanhopig zijn om met me om te willen gaan. De meeste dagen vind ik mezelf een gemeen kreng en dan word zo’n uitnodiging uiteindelijk nog best moeilijk om te ontvangen. Vooral omdat ik uiteindelijk wel het gevoel had dat ze het echt meent naar mij toe. En de aardige woorden ook daadwerkelijk ondersteunt die ze naar mij uitspreekt. Alleen hoe doe ik in sociaal contact tijdens dit soort momenten? Het theater is groots en meeslepend en kan ik al die mensen wel aan die allemaal staan te wachten. Kan ik die ruimte aan waar iedereen zit en raak ik niet in paniek? Neemt het dissociëren niet toe met zo’n spannende situatie en val ik niet flauw? Hoe regel ik het financieel. Moet ik geld dan terug geven voor het kaartje dat ze over heeft en hoeveel ben ik kwijt aan de pauze drankjes. In dit geval had ik de mazzel dat ze het me een dag van tevoren heeft gevraagd en ik niet te lange dagen in piekeren erover door kon brengen.

 

Het theater was fantastisch

Toen ik eenmaal samen met haar en haar man in de auto zat ging het eigenlijk best relaxed. Ik had niet de drang om overdreven grappig te gaan doen of mezelf gigantisch te overschreeuwen. Om heel eerlijk te zijn was ik best mezelf. Het theater stuk was fantastisch, mooi en lachwekkend en heb echt in lange tijd weer eventjes kunnen genieten.

Ik zat niet continu in mijn hoofd aan eten en niet mogen eten te denken. Ik had geen overgeef drang. En eventjes waren mijn zorgen gewoon pleitte. Ik raakt niet in paniek en hoewel ik eventjes leek weg te zakken qua dissociatie kon ik mezelf er nog goed bij houden. Ondanks dat ik nog onzeker genoeg ben om te twijfelen of ik wel leuk en aardig genoeg ben. Of ze me niet gaan uitlachen achter mijn rug om. En ik nog steeds  niet snapt waarom ze met me om wilde gaan en haar man het ook oké vond om me mee te hebben. Was het zeker weten een avondje om nooit te vergeten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *