Teveel of niet te veel… that’s the question?!

23 september 2020Geschreven door: Noa

Kan het teveel worden? Over het algemeen? Ja, wordt er van alle kanten gezegd, maar hoe weet ik dat zelf? Ik hou niet van stilstaan bij mijn gevoelens en gedachtes. Ik volgde een training en daar doe je niks anders dan continu stil staan bij gevoelens en gedachtes. En dat is wat ik niet graag doe. Ik merk dat ik dat door de week meeneem en ik daar veel stress van krijg.

Mijn man merkt dat ook. Ik werk bijna fulltime (36 uur). Iets wat ik heel leuk vind om te doen en het doet me goed. Maar is dat teveel met alles wat er speelt?
We hebben een druk pittig bestaan, iets waar je zelf voor kiest of wat je op je bord gegooid krijgt. Dit brengt veel stress mee. Stress is bijna een extra gezinslid. Het hoort bij ons, of hoort bij mij? Werkende ouders, kind naar kinderdagverblijf. Gezinshulp voor ons wat een soort van systeemtherapie is voor ons beiden om te kijken of we iets aan onze communicatie kunnen doen. Die zal nooit soepel verlopen maar dat hoeft ook niet. We zijn 2 pittige mensen met een eigen mening en manier van dingen doen. Maar dichter bij elkaar mag zeker wel. Beide dichterbij de middenlijn…

Wat krijgen 2 pittige mensen, een pittig kind, eentje met een eigen mening die hij nu al niet onder stoelen of banken steekt. Ik denk of merk dat hij het soms ook zwaar heeft, merk dat aan z’n gedrag. Het kinderdagverblijf ziet het en de huisarts maakt zich zorgen. Toen ik het een tijd geleden aangaf en we hulp kregen, kreeg ik het idee dat ik die overbezorgde moeder was die het niet aankon. Ons pittig kindje drijft ons soms echt tot het uiterste en uit elkaar. En hup, voor je het weet zit je in een vicieuze cirkel waar je niet meer uitkomt. Want qua opvoeding zitten we ook niet op een lijn, en hoppa meer stress.

Ben ik dan al te laat met dat het allemaal teveel is? Ik weet het niet. Moe worden we er wel van. En als je moe bent en zeker in ons geval kun je nog minder hebben en is alles nog groter dan het eigenlijk is, het bekende korte lontje is bij ons alle drie aanwezig…
Ik heb dan ook besloten om niet aan de training verder deel te nemen. Ik kan het er nu niet bij hebben. Het stilstaan bij voelen en denken is me nu teveel. Het zal me rust geven, zeker al is het maar één dag in de week minder rennen en vliegen. Op tijd thuis en minder moeten…

Ergens denk ik dat het allemaal teveel is, maar hoe kan ik zorgen dat het niet nog meer wordt, dat we een halt toe roepen. Hoe zorg ik dat de stress niet ons gezin kapot maakt waardoor er straks een gebroken gezin is, waar altijd in mijn ogen het kind de dupe van is. En toen we trouwden, hebben we toen niet beloofd in goede en in slechte dagen? Is dat te doen, of klinkt dat alleen leuk, want hoelang mag die tijd van slechte dagen duren?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *