Streng

14 juni 2019Geschreven door: AutiBert

Ik was tientallen jaren erg streng voor mijzelf. Volgens sommigen ben ik dat nog. Misschien hebben ze gelijk.

Ik vind dat ik een stuk milder ben geworden. Ik zou perfectionistisch zijn. Dat woord “perfectionistisch” wordt in mijn beleving veel te snel van stal gehaald. In vergelijking met mensen die er al snel met de pet naar gooien, kan je mij perfectionistisch noemen. Niet omdat ik alles af maak wat ik begin. Was het maar zo. Nee, het is omdat ik niet snel genoegen neem met een oplossing voor een probleem. Ik wil het gevoel erbij krijgen dat het niet slechts “een” oplossing is, maar “een goede” of wenselijke. Doordat dingen vaak toch niet lukken, ik van alles laat liggen, en veel moeite heb met klussen tot een goed einde te brengen, vind ik dat begrip “perfectionisme” helemaal niet op mij van toepassing. Maar misschien ben ik daarin te streng voor mijzelf.

Streng voor anderen was ik ook. En ben ik – vrees ik – nog steeds. Ik probeer ook daar milder te worden; vergevingsgezind. Zie ik op tv mensen stomme fouten maken, dan wil ik kunnen toegeven dat ik in zo’n situatie misschien ook zo gehandeld had. Vanuit de luie stoel is het makkelijk oordelen, immers. Maar in het verkeer ben ik nog steeds erg streng op anderen. Meer dan op mijzelf. Ook daar wil ik verandering in brengen, omdat het me een hoop stress oplevert.

Nu merk ik dat ik streng begin te worden voor de hond. Die hebben we nog maar relatief kort. Eerst was het gewoon erg leuk om hem in huis te hebben, te aaien, mee uit wandelen te nemen, leuke dingen mee te doen. Nu het uitlaten een sleur begint te worden, een klus die we geregeld graag aan de partner uitbesteden, word ik strenger voor de hond. Hij houdt van ballen apporteren. Helaas brengt hij ze vaak niet goed terug. Zo ook vandaag. Ik gooide de bal een eind weg. De hond verdwijnt uit zicht en komt zonder bal triomfantelijk uit de bosjes. Voorheen zou ik me die bosjes in geworsteld hebben om de bal te vinden, om daarna weer enthousiast te gooien. Nu blijf ik staan, en roep hem toe: “pak je bal!” Een vruchteloze oefening, helaas. Gisteren stond ik met een tweede bal klaar toen ik dat commando maar bleef geven, waarop hij steeds heftiger tegen me ging blaffen. Hij zag immers dat ik een bal had! Opdracht uitgevoerd. Nu had ik geen andere bal klaar. Ik liet hem mijn lege handen zien – iets wat hij lijkt te begrijpen in meerdere contexten – en ging hij naarstig op zoek naar iets. Een bal kwam echter niet tevoorschijn. En dan ben ik nu dus streng, koppel de riem weer aan, en loop terug naar huis.

Mijn vrouw vindt dat zielig. Zij blijft net zolang nieuwe ballen gooien tot ze op zijn. Ik deed dat voorheen ook. Nu niet meer.
Wat is er aan de hand? Zit ik iets af te reageren op de hond? Ik vind het nog steeds een leuk beest en wil hem niet kwijt. Ben ik het gewoon beu? Maar ja, het is een hond, niet een mens. Hoeveel kan je van een hond verwachten? In mijn bewustzijn zit het idee dat ik hem wil leren de bal die hij achterna gerend is, ook weer terug naar mij te brengen zodat ik die opnieuw kan gooien, en niet op een willekeurige plek te laten vallen in afwachting van de volgende bal. Toch ben ik er niet helemaal gerust op dat dit het is. Zit ik de afnemende strengheid voor mijzelf niet te compenseren door toenemende strengheid voor de hond? Dat voelt niet goed.
Maar misschien ben ik wel te streng voor mezelf, en mag ik er gewoon van balen dat hij de ballen maar overal laat slingeren en ik weer nieuwe moet gaan halen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *