Straatvrees

30 mei 2018Geschreven door: Sofie

Gelukkig ben ik er inmiddels voor zo’n tachtig procent vanaf, maar toch betrap ik mezelf er soms nog op dat het ergens er nog wel zit. Ik verzuip nog steeds wel eens in grote ruimtes waar veel mensen zijn en wanneer ik me echt slecht voel heb ik opeens weer complot theorieën dat mensen me aan het achtervolgen zijn. Het is denk ik nog steeds een onbekend begrip straatvrees. Leg maar eens aan mensen uit die er nooit last van hebben gehad hoe het is. Hoe kun je nou bang zijn om de buitenwereld te betreden, om boodschappen te moeten halen en hoe de angst toe kan slaan zodra je de deur in het slot hebt getrokken?

Ik weet nog goed hoe ik door de politie van straat werd gehaald in verwarde toestand. Nadat ik al meerdere malen om hulp had gevraagd, maar men geen gehoor gaf. Hoe vreselijk het was om in een politiebusje gestopt te worden en opgesloten in een politiecel. Sindsdien is er iets in me veranderd en was de buitenwereld voor lange tijd een vreselijke plek voor me. Een jaar lang ging ik voornamelijk alleen maar naar buiten als ik een afspraak had bij mijn behandelaar. Wat al een grote ramp voor me was aangezien ik in een ander gebied woon dan waar mijn behandeling is. En dit een uur reizen met het openbaar vervoer voor me inhoudt. Wanneer ik dan een afspraak had gehad, haalde ik heel veel boodschappen en ook toen nog genoeg chips, chocolade en andere slechte dingen in huis om een eetbui te kunnen hebben. En vervolgens zat ik weer een week opgesloten thuis.

Ik had verder geen andere thuisbegeleiding en was afhankelijk van de gesprekken met mijn casemanager en psychologe en voor de rest stond ik er alleen voor.

En het is vreselijk eenzaam om straatvrees te moeten overwinnen in je eentje. Om elke stap die ik zette de paniek te moeten ervaren die de echte wereld met zich mee bracht. Maar ik moest het wel zien te overwinnen. Aangezien mijn behandelaren niet bij mij thuis kwamen en het isolement me ook niet verder bracht dan de schrijnende eenzaamheid.

Ik was als de dood dat ik in de gaten werd gehouden door andere mensen. Als ik iemand achter me hoorde lopen was ik bang dat ze me iets naars gingen aandoen. En bij het horen en zien van politie kroop ik ineen. Doodsbang dat ze me weer van straat af zouden tillen en me af zouden zonderen in een cel. En ik was onbeschrijflijk eenzaam. En toch moest ik de cirkel doorbreken en dat is me goddank ook voor een groot gedeelte gelukt. Al was het letterlijk met kleine stapjes. Soms kwam ik niet verder dan de benedendeur van mijn flat. En was ik bij het straat oversteken al zo overprikkeld dat ik wel weer naar huis moest. Maar toch is het me gelukt. Ik had me nooit meer voor kunnen stellen dat ik nog naar dierentuinen kon of naar het strand en ik glimlach van binnen op het moment dat het me weer lukt om over het strand te lopen. Om met iemand in de auto te kunnen zitten en om de dieren te bekijken in de dierentuin. Ik voel mezelf een overwinnaar als het me lukt om een praatje te maken met de caissière en om gewoon even de boodschappen te kunnen doen zonder angstaanvallen, nare gedachtes en klotsende oksels. En natuurlijk heb ik ook nog wel mijn moeilijke momenten. Vooral door alle veranderingen in de zorg merk ik echt nog wel hoor dat het er soms weer wat bij in sluipt. Maar ik weet ook van mezelf dat het dan voor mij een teken is dat ik me intens in de steek gelaten voel en eenzaam. Dan heb ik het soms nog eventjes nodig, het idee dat als ik naar buiten ga ik in de gaten gehouden word door andere mensen. Complottheorieën te bedenken dat ze het over me hebben en met me bezig zijn. Want het is soms nog een vreselijk idee dat er niemand voor me zorgt en me in de gaten houdt en hoe fijn kan het dan zijn om een buitenwereld in je hoofd te creëren die dit wel doet.

Zolang ik nog maar het verschil kan merken en kan bedenken voor mezelf dat ik dit dan eventjes nodig heb en dit niet de echte waarheid is. Eenzaamheid is slopend en ik hoop dat niemand zulke vreselijk enge stappen in zijn eentje hoeft te zetten. Maar ik weet als geen ander dat het mogelijk is om het ook uit eigen kracht te kunnen doen en het overwinningsgevoel dan des te groter is.

5 reacties op “Straatvrees

  1. Wat een mooi en herkenbaar blog
    Ik zit helaas nog in de eerste fase van je blog meer omdat dit je gaat overkomen ik stond volop in een maatschappij, deed daarin mee ,je word ziek en langzaam aan verdwijn je uit die maatschappij ,krijg je je angsten voor die maatschappij en de wereld draaid door alleen zonder mij
    Het kost mij al mijn energie om alleen al boodschappen tedoen van de week moest ik naar de action kon dat niet nog langer uitstellen, ik was klaar ppppppfffffff en door de spanningen liep ik de roltrap af tot daar een mw stond die zei sorry ik heb geen haast ik blijf even lekker gewoon staan want het is al zo bloedheet buiten , wil je er langs ???ik zei tegen haar ik heb ook geen haast maar ik voel mij erg gespannen en dan ga ik sneller dan ik eigenlijk zelf nog aankan je komt in een soort van vluchtstand waar je geen controle over krijgt
    Ik weet helaas niet of ik het nog red om zelfstandig terug tekeren in een maatschappij die voor mij zo onveilig voelt die mij af en toe zo doet laten schrikken dat ik tegen tranen moet gaan vechten omdat alles begint tetrillen en ik straal misselijk word
    Ik doe het rustig aan ,gelukkig heb ik een jonge labrador van nu net 7 maanden die het heerlijk vind om om 5 uur s,morgen langs de kromme rijn tewandelen/zwemmen zooooo heerlijk rustig niemand tezien ik laad daar mijn beetje energie weer op voor een deel van mijn dag het zijn de momenten waar ik naar toeleef ,naar uitkijk ,en waar ik nu even dankbaar voor ben

    1. Dank je voor je reactie vlinder. Wat rot voor je dat de buitenwereld nog zo doodeng kan zijn voor je. En ik begrijp het ook wel hoor. De wereld kan ook onveilig zijn. Helemaal met al die vreselijke berichten in het nieuws. Je bent niemand wat verplicht alleen jezelf. En kijk wat voor jezelf haalbaar is dagelijks. Als je er op dit moment prettiger bij voelt om niet enthousiast alles te gaan bezichtigen is dit prima. Maar hoop ook dat je nieuwere ervaringen op mag doen in die enge buitenwereld en dat je niet zo overrompeld word door emoties. Ik betreed ook niet emotieloos de buitenwereld hoor, maar het helpt mij wel altijd om het te benoemen als ik iets opmerk wat ik eng vind of even een veiligere plek voor te stellen. Goed om te lezen dat je er wel op uit gaat met je beestje. Dieren kunnen wonderen verrichten. Veel sterkte in jou herstelproces!

  2. Wat fijn om dit te lezen sofie. Allemaal zo herkenbaar. Ik durf er in mijn omgeving niet over uit te komen of het te delen. Bang om veroordeeld te worden. Ik had al psychische klachten maar durfde geen hulp te zoeken. En zijn dingen in het verleden gebeurd die ik niet verwerkt heb. Maar heftig waren. Maar ik deed alsof er niets was gebeurd. Er zijn twee mensen geweest die zagen dat het niet goed met me ging en ik nu echt hulp moest gaan zoeken. Maar nu zit ik thuis met een burnout. Ik ben te ver gegaan. Nu zit ik in de knoop met mezelf. Heb geen controle over mijn lichaam of mijn emoties. Ben naar de huisarts geweest. Die heeft me doorgestuurd naar de ggz. Ik kon mn ei niet kwijt. Kreeg te weinig tijd. Als ik dingen benoemde voelde ik me niet altijd gehoord of dacht stel je niet zo aan. Er werd elke keer niet meer op in gegaan. Ook mijn straatvrees. Ik durf nu nauwelijks naar buiten. Soms zit ik alleen op het balkon maar als ik mensen zie of hoor vlucht ik naar binnen. Soms probeer ik om zelf de vuilniszak buiten te zetten. En ik geniet dan wel van de buitenlucht maar loop ook weer heel snel terug. Ik ben nu 2 keer in al die maanden een rondje gaan lopen van een paar meter. Dat was al een hele stap. Alleen ik durf het nog niet alleen. En ook alleen s avonds als er niemand is. Ook de buren probeer ik te ontwijken. En als ik ze wel tegenkom ben ik vaak voorbereid met een zonnebril en koptelefoon op. Al staat er geen muziek aan. Teveel prikkelingen als ik buiten ben. Maar het helpt me om de omgeving te dempen.
    Ook als ik naar de psycholoog ga of arbo arts. Zijn dat de enige plekken waar ik kom. De psycholoog is dichtbij en doe ik lopend. Daarna doe ik precies hetzelfde zoveel mogelijk boodschappen inslaan dat ik voorlopig niet meer naar buiten hoef daarvoor. De arbo arts durf en wil ik niet alleen naartoe dus dan word ik gebracht. Maar er zal een keer komen dat niemand me kan brengen en dan moet ik toch dat hele end alleen. Als ik eraan denk krijg ik al hartkloppingen en stress.
    Schrijven helpt mij ook en probeer ik ook veel te doen. Niet alles in mn hoofd proppen maar erover schrijven of praten. Ik snap niet dat ik nu straatvrees heb. Of dat ik achtervolgd word. Of extreme scenario’s in mijn hoofd afspelen. Maar diep van binnen snap ik het wel want dat speelde altijd in mijn achterhoofd maar negeerde ik. En ook je andere blog over hooggevoeligheid klinkt zo bekend en is zo herkenbaar. Maar tegelijk ook een opluchting. Want zie je ik ben niet de enige die dit heeft. Al voel ik me dus zo alleen ik ben dus niet alleen. Nogmaals bedankt dat je dit schrijft en deelt. Het doet mij ieder geval heel erg goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *