Stilte

21 maart 2018Geschreven door: Sofie

The silence that’s fallen between us. Is the loneliest sound that i’ve heard.

Het is een zin uit een songtekst van een bekende zangeres, waar ik elke keer weer aan denk als ik tegenover hem zit. Hij is mijn vader, zeggen de papieren. Alleen waarom voelt dit allang niet meer zo? Op een foto was het de man die me vast hield na de geboorte. Die nog gelukkig bleek met mijn komst, maar als ik tegenover hem zit dan voelt dit allang niet meer zo.

Een paar maanden geleden zei hij tegen me dat hij nooit zoveel met me had en wel van mijn moeder hield. Ondanks dat ik dan een soort van dankbaar moet zijn voor zijn eerlijkheid, is het wel een zin die nog steeds om ons heen hangt. En bleef het nog alleen maar bij die ene zin. Maar er ligt zoveel verdriet, zoveel ruzies en zoveel schade tussen ons in. Dat ik hem nu allang niet meer als mijn vader zie. We zaten vanmiddag weer tegenover elkaar en zijn vriendin praatte voornamelijk zoals altijd. Heel soms zei hij wat, maar meer is hij bezig om niet bewust naar me te kijken. En om mijn blikken te ontwijken. Ze verwijten me nog veel. Dat voel en merk ik aan alles. En tussendoor proberen we zo goed mogelijk om de schijn op te houden. Hij vertelde me tevens die paar maanden geleden dat hij zich verraden door me voelde, omdat ik hem nooit de kans gaf om een goede vader te zijn. Zijn vriendin gaf hem erkenning door haar stilte. Er staat zoveel tussen ons in en er is zoveel al gezegd, maar soms blijft er niets meer over om dan maar voor een paar uurtjes de schijn op te houden. Net te doen of de kou er niet is. Het negeren van mijn eigen gevoel. De pijn dat ik tegenover twee mensen zit die totaal niet van me houden. Die het waarschijnlijk nauwelijks kunnen schelen hoe ik mijn dagen doorkom. Die me ook ontzettend geschaad hebben en waarbij de glinstering in hun ogen nooit hebben geschenen voor mij wanneer ze me zagen.

Een paar uur is lang om dit vol te houden en toch probeer ik het soms nog maar. Niet omdat ik hoop dat er iets verandert, maar omdat het nog zo ongezond voelt om met mijn ouders te breken. Want dat doe je niet toch?

Bij thuiskomst verviel ik weer in eetstoornis gedrag. Greep ik in door mijn bonus casemanager te bellen. Om mijn hart te luchten en even de steun te ervaren die ik zo ontzettend mis.

En zoek ik ouders op televisie, op straat, in hulpverleners en in boeken. Maar besef ik maar al te goed, en vooral na zo’n middag, dat het gemis aan echte ouders altijd een pijnlijke plek blijft.

4 reacties op “Stilte

  1. Heel erg mooi geschreven..!!
    Knap hoe je de situatie verwoord..
    Doe wat goed is voor jou, bescherm jezelf waar mogelijk tegen hetgeen dat je zo triggert.
    Je verdiend zoveel beter!!

  2. Daar word ik stil van, Dat ouders niet beseffen wat ze een kind aandoen . Je heb ook een recht dat ze je een eerlijk kans geven tot je volwassen ben en ook daarna hun steun en toe verlaat zijn, zolang ze er toe in staat zijn. OOk ouders maken fouten maar blijf altijd in contact met je kind en praat er samen over. Dan kan je het van twee kanten bezien en eraan werken dat je prettig met elkaar omgaat. Ben trots op je zoals je hiermee omgaat. Je mag jezelf een dikke knuffel geven.

  3. Door het op het op te schrijven verwerk je het wat je heb meegemaakt. Je kan dan het een plaats geven. Vergeten doe je het nooit,wel leer je naarmate je ouder ben het een plek te geven. Je mag trots op jezelf zijn tot wat je al allemaal bereikt heb.Je ben een mooi mens!!.

  4. Wat herkenbaar…. Ik zou willen dat ik mijn ‘vader’ niet meer zou zien. Helaas kom ik er wegens omstandigheden en veiligheid niet er niet helemaal onderuit. Maar in de loop van jaren is het contact echt zeer geminimaliseerd. Als ik er niet onderuit kom (één keer p/j)
    Het blijft een zwakke plek en gemis. Als je zoals in mijn geval emotioneel verwaarloosd ben. Maar met veel tijd en geduld, ga je er steeds meer stappen inzetten en voel je steeds ietsje sterker, al is het met ups en en downs.

    Knap en sterk hoe je verhaal hebt kunnen verwoorden. Sterkte en bedankt voor het delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *