Stempel op m’n voorhoofd

5 november 2020Geschreven door: Noa

Nu ongeveer 2 weken geleden heb ik de uitslag gekregen van mijn onderzoeken om te kijken welk label we aan mij kunnen hangen waardoor er misschien duidelijkheid komt waarom ik dingen doe zoals ik ze doe. Nou die diagnose is er dus. Ik heb weer de stempel borderline gekregen. Naast dat onderzoek is er ook een intelligentietest gedaan en daar scoorde ik beneden gemiddeld, en staat er zwart op wit dat ik een laag IQ heb. Dat was voor mij zo schrikken dat ik daarna snel naar m’n auto ben gelopen en het voelde alsof ik naar de slachtbank gebracht was. Heb toen een vriendin gebeld en had een pakje sigaretten gekocht. Roken doe ik in principe niet. Maar toen ging er een half pakje doorheen..

Ik ben niet dom, doe me soms dom voor en ben soms onhandig in mijn doen en laten, maar dom nee, zeker niet.  Toen ik mijn man vertelde wat eruit kwam, was hij boos, heel boos. Wat denken ze wel niet, als jij dom bent dan ben ik echt een ezel. Wat mijn psycholoog en ik denken is dat het grotendeels te maken heeft met mijn concentratie. Naja het gebrek eraan. Want concentratie is van zo korte duur dat ik er echt wel last van heb.

Nu 2 weken later, is het wat gezakt. En heb ik het los kunnen laten, dat wat op het papier staat is niet kloppend voor hoe het voor mij is. Ik ben niet dom, ben niet heel slim, maar gewoon gemiddeld.

Wel merk ik dat concentratie iets is wat nu speelt. Op mijn werk is er al een gesprek geweest, over dat er foutjes insluipen. Soms is er zoveel wat speelt en ik wil zo graag alles leren en doen. Er is continu geluid en dat maakt het nog lastiger, soms doe ik oortjes in, maar nee dat is niet de oplossing.

Het borderline gedeelte, is iets waar ik nu ongeveer 8 jaar geleden afscheid van had genomen. Ik was genezen, mijn leven was oké, relaxed en alles liep op rolletjes. Geen hulp meer. En toen besloten om mijn dossier te laten vernietigen. Het was klaar, en nooit maar dan ook nooit zou ik daar meer mee bezig hoeven te zijn. Tot nu 2020.

Er is veel gebeurd de afgelopen jaren. Ik zal daar in een andere blog wel wat over schrijven, in het kader van beetje gestructureerd bloggen, haha.

Maar nu ben ik een borderline moeder. Ben ik minder? Nee, zeker niet. Kan ik het negeren? Nee, dat ook niet, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik voel me wel minder dan een ander nu ik weer dat stempel heb. Verder op mijn man na weet niemand dat ik Borderline ben. Ze vinden me gezellig, druk en enthousiast. En dat ben ik ook. En ja impulsief ja, denk niet altijd goed na over of iets gevolgen kan hebben, waar een staartje aan kan zitten of dat anderen er last van hebben.

En nu? Geen idee, mijn man zegt stop ermee, ze zeggen dingen tegen je die niet waar zijn. Maar het komt uit de test dus waarom zou het niet waar zijn. Is lastig, erg lastig…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *