Rouwproces

29 oktober 2020Geschreven door: Sofie

Wanneer iemand komt te overlijden is het vaak wel duidelijk hoe andere mensen hier mee om kunnen gaan. Het is een onderwerp dat bespreekbaar kan zijn en men herkent hier vaak wel wat in. Rouwen wordt een stuk ingewikkelder als je rouwt om iemand die niet echt is overleden. Waar haal je dan de steun en troost vandaan?

Ik heb sinds een aantal weken met ouders en stief-aanhang het contact verbroken en het is een hartbrekend rouwproces. Ik weet dat ik wel de juiste keuze hebt gemaakt, maar dat neemt niet weg dat het ontzettend pijnlijk is allemaal. Ik rouw om de hoop die ik ben verloren dat het eens wel goed gaat komen. En ik rouw om het gemis van gezonde ouders die ik nooit zal krijgen. Niet iemand die onvoorwaardelijk tot aan de dood bij me blijft en van me houdt. Waar ik op terug kan vallen als het minder met me gaat. Waar ik leuke en minder leuke dingen mee kan delen en die mijn vroegste vroeger kent.

Alle liedjes die over ouders gaan, wijzen me er pijnlijk op dat ik dit nooit zal krijgen. En wanneer ik moeders met hun dochters zie lopen dan heb ik nog steeds hartverscheurend veel pijn. Het gaat tegen alle natuurwetten in om met ouders te breken, maar soms is dat het gevolg van gebeurtenissen die zelf ook tegen alle natuurwetten zijn ingegaan. Ik moest wel deze stap zetten om mijn eigen kern heel te kunnen laten. Om ervoor te zorgen dat er niet nog meer trauma’s bij konden komen in het contact. Om goed voor mezelf te kunnen gaan zorgen moest ik dit wel doen. Ik probeer ze heel soms in gedachte liefde, licht en kracht te sturen. En ze zullen hoogstwaarschijnlijk altijd in onwetendheid blijven waarom ik dit gedaan heb. Want ach… zoveel is er toch niet gebeurd volgens hen.

Ik moet mezelf beschermen tegen de hechting naar behandelaren en begeleiders toe, want immers zijn zij er ook maar tijdelijk. En ik moet heel veel in mijn eentje zien te verwerken, aangezien het geen onderwerp is wat in de groep besproken kan worden. Het is een eenzaam rouwproces wat ervoor zorgt dat er op sommige dagen alleen maar een hoopje verdriet van me over is. Wat hopelijk langzaamaan wel weer gaat slijten. Ik zal mezelf op sommige dagen in mijn fantasie verliezen over alle televisiemensen die ik in gedachten in de ouderrol heb geplaatst. En de hoop zal af en toe wel weer de kop opsteken dat mijn behandelaren en begeleiders toch echt nooit bij me weggaan. Ik kom de pijn wel onder ogen, maar om in leven te blijven heb ik soms toch echt mijn fantasiewereld nog nodig. Waarin alles oké is en de schade niet aanwezig. Waarin de dingen eindigen zoals in sprookjes met een happily ever after. Rouwen wordt eenzaam wanneer niemand je condoleert met het verlies van je ouders. Dus het is aan mij om goed voor mezelf te zorgen. Om me te troosten en te steunen en om dat aan mezelf te geven wat ik van andere mensen nodig heb. Ik voel me een wees in de grote mensen wereld, maar dat is al jaren het geval. Praktisch gezien verandert er eigenlijk niets, behalve het verliezen van de hoop dat het nooit meer goed gaat komen.

4 reacties op “Rouwproces

  1. Knappe keuze, Sofie. Ik heb dezelfde keuze gemaakt en hoe verschrikkelijk moeilijk, het was wel het allerbeste wat ik voor mijzelf kon doen. Ik hoop dat jij er ook veel aan gaat hebben. Take care!

  2. Afschuwelijk die pijn en eenzaamheid. De schijn van het is beter zo maar het wees zijb terwijl je geen wees bent. Hoe anders had het kunnen lopen als je in een ander wiegje was geboren? Maar ach wie zal ooit die eenzaamheid begrijpen?

  3. Wat ben je toch een vechter… en wat maak je ontzettend dappere keuzes..
    Keuzes waarvan je weet dat ze goed voor je zijn, maar die ook zoveel teweeg brengen aan gevoelens en gedachten.. Ik ben zo onwijs trots op je en zou willen dat ik je woorden kon geven die zouden verzachten of het gevecht makkelijker zouden maken..
    Knuffel voor jou

  4. Heel herkenbaar lieve meis,
    Momenteel vers5op ik al 17 jaar de breuk die met ouders en 10 br/ ussen is moeten maken, wilde ik kunnen overleven en er voor mijn lieve man en kids te kunnen zijn en blijven, nog nooit spijt van de breuk gehad, alleen opluchting maar ook veel pijn en verdriet en toch ook een vaagheid zelfs nu ik van 6ukjes oma mag zijn met m’n 48jaren, maar anderzijds ik ben nog een wrak, wat hebben zij daar aan?
    Ik hoop ooit toch nog steeds ook sterk te mogen worden en de vrouw moeder en oma die zij verdienen.
    Heel veel sterkte en goed gedaan!!!
    Dikke knuffel.

    Ps pijnlijk maar ook goed om te lezen dat ik niet de enigste ben die ‘zo slecht ‘ is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *