Poontje

22 maart 2017Geschreven door: Tonna

 

Diep in gedachten probeerde ik op de bank een nieuw spel te ontdekken toen de telefoon hard afging.
Ik schrok en nam op.
Dat was mijn moeder die riep dat ze eraan kwam en daarna werd het stil. Voor mij voldoende om alle rampscenario’s uit de kast te rukken want wat zou er aan de hand zijn?

Even later stond ze met een bord gebakken poontjes en wat wortels voor de deur terwijl ik dacht dat er iets vreselijks was gebeurd. Voor ons stof tot ruzie wat niet ongebruikelijk is tussen moeder en dochter die wel wat op elkaar lijken.

Die vis zette ik in de koelkast voor morgen.

De volgende morgen was ik weer aan het worstelen met dat Anti Virus spelletje en ik merkte dat het ongewoon stil om me heen was. Waar is Mosje gebleven spookte het door m’n hoofd en ik keek in alle hoeken en gaten maar nergens was m’n zwarte Knulleke te vinden. Waar ik ook keek en hoe ik ook rammelde met haar verschillende soorten poezensnoep: er kwam geen Mosje aan rennen en als een poes niet op haar snaai afkomt dan klopt er iets niet.

Ik heb een pillenmepper annex poezenoppas in dienst die juist op dat moment aanbelde.
Hij kwam als geroepen.
M’n hoofd dacht aan die poontjes die in de koelkast stonden en die zouden weleens een prima lokmiddel kunnen zijn voor mijn fijnbesnaarde poezenbeest.
Want waar zat ze?
Met doodsangst keek ik over de rand van het balkon naar beneden en zag stoeptegels zonder poes.

Mijn  personeelslid was inmiddels binnengekomen en speurde mee terwijl ik dat gebakken poontje als een detector hanteerde.
Daar kwam een zwart poezenhoofdje tevoorschijn.
Mosje was op het balkon van de buurvrouw geklommen die niet thuis was dus hoe kreeg ik haar weer terug? Op dezelfde manier als ze daar gekomen was.
Dat lenige poezenlijfje had zich door een ongeloofwaardig smalle spleet gewerkt wat ze dat nooit eerder had gedaan.
Een applaus waard.

Dat poontje werkte als een magneet en met grote ogen wurmde ze zich weer terug om de trofee dankbaar in ontvangst te nemen.
Helaas mefroj.

Mijn oppas ging ijverig aan de slag en maakte dat gat dicht met een ingewikkelde constructie van waslijn.
Die middag aten we wortels en poon die ik niet lekker vond maar Mosje likte haar poezenpootjes af.
M’n moeder stond erop om van mij te horen hoe ik de poontjes had gevonden en met geknepen kaken heb ik haar dat ook verteld waardoor we opnieuw in de clinch lagen.

Maar dankzij die poon had ik m’n Koosje weer terug.

6 reacties op “Poontje

  1. Je afwisseling in je blogs is goed om te vernemen, ook de ‘zwaardere’….je bent eerlijk, en vertelt wat er in je omgaat…Iedere keer weer ben ik benieuwd wat je schrijft 🙂

  2. Aan jullie allemaal.
    Ik durfde eerst niet goed omdat niet ellendig genoeg was maar wat een leuke reacties krijg ik van jullie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *