Persoonlijk

7 november 2017Geschreven door: AutiBert

Ik weet niet wanneer het begonnen is, maar persoonlijke aangelegenheden zoals verjaardagen ben ik gaan afschermen van de buitenwereld. De hobbyclub waar ik kom, heeft een zogenaamde lief-en-leed-pot waaruit kaartjes of bloemen worden betaald bij ziekte en verjaardagen van de leden. Ik ben een keer ziek geweest, en kreeg toen een bos bloemen. Ik wist niet wat me overkwam.

Ik hou niet bij of alle andere leden hun verjaardag bekend hebben gemaakt. Zo af en toe staat het inmiddels zo bekende doosje minigebakjes op tafel. Dan weet ik: er is weer iemand jarig (geweest). Even kijken wie gefeliciteerd gaat worden. Dan zeg ik ook “gefeliciteerd”, geef zo nodig een hand, en dan hebben we dat weer gehad.
Het is niet dat ik aan dat ritueel een hekel heb. Maar ik moet er niet aan denken dat met mijn verjaardag te doen. Binnen mijn eigen familie heb ik dat niet. Ik vind het leuk als mijn broers mij op mijn verjaardag bellen. Ik ging met plezier op mijn verjaardag naar mijn ouders toe om het met hen te kunnen vieren. Dat hoorde bij mij. Ik mis dat nu zij overleden zijn. Met hen heb ik het vanaf mijn geboorte gevierd. Zij hoorden in mijn persoonlijke wereld. De mensen van de hobbyclub die ik enkele tientallen keren per jaar zie, niet. Is dat gek? Ik zie hen per jaar vaker dan ik mijn ouders zag toen zij nog in goede gezondheid verkeerden. Toch laat ik hen maar mondjesmaat toe in mijn privéleven, en tot nu toe niet tot mijn verjaardag.

Als het om mensen gaat die verder van mij af staan, vind ik mijn naam zelfs te persoonlijk om te delen. Dat voelt als te persoonlijk voor de meeste, vluchtige contacten. Mijn bank tutoyeert haar klanten. Daar ben ik niet van gediend. Ze zijn mijn bank, niet mijn vriend. Ik hou dat contact liever onpersoonlijk zakelijk. Websites waar ik me moet registreren om te zien te krijgen wat ik zoek, vragen meestal om een voornaam. Vaak ook een geboortedatum. Dat gaat ze niets aan. Dat is veel te persoonlijk. Daarvoor gebruik ik nogal eens een pseudoniem. Pas als ik een juridische verbintenis aanga, bijvoorbeeld door iets te bestellen, gebruik ik mijn ware persoonsgegevens.

Ik heb geleerd me meer open op te stellen, ook naar mensen toe die ik niet tot mijn persoonlijke levenssfeer reken. Een monteur die zich met voornaam voorstelt, durf ik tegenwoordig wel mijn voornaam toe te vertrouwen. Mijn achternaam wordt dan ineens onbelangrijk, waardoor het toch weer een beetje onpersoonlijk wordt. Ik ben dan “die van” wat er ook gerepareerd moet worden. Ik heb geleerd dat op zo’n manier ‘persoonlijk’ te zijn, voordeel kan opleveren. Ondermeer een prettiger sfeer. Trekken anderen de grens van familiariteit bij seks en inkomen, voor mij ligt die ruim vóór onderwerpen als mijn verjaardag, interesses, vrijetijdsbesteding, gezondheid, opleiding, eventuele vrienden, en spullen in mijn bezit. Waarom eigenlijk?
Het voelt alsof, door dat te delen, ik een stuk van mijzelf weggeef; en dus een stuk van mijzelf verlies. Misschien wel zoals in sommige primitieve culturen mensen niet gefotografeerd wilden worden uit angst zo een stuk van hun persoonlijkheid kwijt te raken. Jarenlang durfde ik niet eens te zeggen wat voor werk ik deed, bang dat de ander dat omlaag zou halen, of veel te interessant zou vinden. “Mijn zoon wil ook die kant op. Zal ik hem eens naar jou toe sturen, dan kan je hem….” NEE! Wat voor werk ik doe, is voor mij te persoonlijk om met anderen te delen. Wat ik gestudeerd heb ook. Als het zo uit komt, wil ik het wel vermelden. Maar ga me er niet op aanspreken. En al helemaal niet koppelen. Jech.

Dus misschien is het wel allemaal uit angst dat er iets mee gedaan zal worden dat me niet past; waar ik niet mee om weet te gaan. Ik wil mijn verjaardag graag vieren. Ik vind het een bijzondere dag, en doe graag iets wat dat gevoel de ruimte geeft. Maar het is mijn verjaardag; het moet wel op mijn manier. Het is veel te persoonlijk om op te laten gaan in gewoontes van anderen. Het obligate “gefeliciteerd”, het kaartje van de fietsenhandel. Kaartjes van familie? Graag. Telefoontjes van directe familie? Fijn. Zorgvuldig gepland bezoek van eventuele hechte vrienden? Bijzonder. Ik bescherm mijn persoonlijke levenssfeer tegen gewoontes die het bijzondere eraf halen. Maar dat is natuurlijk heel persoonlijk.

2 reacties op “Persoonlijk

  1. Beste Auti bert
    Je houd je wereld wel enorm klein zo er lopen geen wolven die je opvreten
    Wat gebeurd er als je gewoon je naam zegt gaan mensen dan rennen nemen ze dan jouw persoonlijkheid mee
    Echt je doet jezelf enorm tekort met deze gedachten ik vind ze enorm zorgelijk je lijkt wel een wandelend kasteel ik doe alleen de deur van mijn slotgracht open als je aan zoveel eisen voldoet dat je 1 stap mag zetten tot mijn burght maar vooral niet verder en dat zijn er zeer weinig die die mogelijkheid krijgen
    Ik heb een autistische zoon ipv jouw ontwikkeling tegen de mens ben ik hem gaan begeleiden voor de mens maar vooral hem zelf
    hij is bijna 5x uithuis geplaats vanwege zijn agressie ik ben hier met de dood bedreigt toen hij met een mes voor mij stond
    Als er bij mij visite kwam en de bel ging vloog hij naar boven en smeet alles van zijn kamer de trap af ,ging je niet weg dan kreeg je alles tegen je aan want ja wie niet luisteren wil moet voelen en ik kan je zeggen mensen vluchten maar vluchten ook bij hem vandaag en zeker ons leven uit
    Ik heb hem geleerd wat hij heeft dat hij best blauw mag denken als iets groen is maar dat hij ook een beetje schuiven mag naar groen als hij de veiligheid krijgt hier over na tedenken
    Het was een strijd van 100 draadjes vasthouden vooral geen draadje verliezen ups en downs door ,maar volblijven houden voor hem die zo snel oude patronen wilde vasthouden die niet meer goed voor hem waren
    En wat hebben we een fantastische zoon wat ontwikkeld hij zich enorm hij werkt als 19 jarige bij de BIGA groenvoorziening kon volgens school toch niks maar werd ineens strijdbaar wat ik en niks ik zal ze wat laten zien
    Hij moest 2 diploma,s halen en heeft er in dit jaar 7 gehaald hij is in de bloei van zijn leven komen staan gaat iedere dag heerljk naar zijn werk word door collega,s op handen gedragen en wat geniet hij daarvan hij zit in de beste groep en werkt de hele dag met machine,s
    En ook niet minder belangrijk wat genieten wij van zijn ontwikkeling de stappen die hij zo rap zet hoe vaak zeggen we niet we zijn enorm trots op jou jongen,je bent onze kanjer
    Zijn wereld is groter door zijn oudere collega,s waar hij zich veilig bij voelt zijn wereld is veilig door dat we in contact staan via een pb in facebook om even tefilteren ,hij zit weerin een wereld een wereld waar hij enorm gewaardeerd word
    Een wereld waar veiligheid voorop staat want voel je je veilig ontwikkel je goed
    Ga niet achter iedere gedachten gedachten zoeken die niet waar zijn je vult ze voor anderen in en weet niet of ze waar zijn maar je gebruikt ze als de waarheid
    Hou die kasteeldeur eens open voor iedereen er zitten muren omheen hoor vast nog een kamer ook en laat eens mensen binnen dit stoot zoveeeeeeeeeeeel mensen af dat deze gedachten gevoed worden van zie je nu wel
    Wees eens trots op jezelf ,laat je gewoon zien ,geef een hand ze hakken hem niet af dat zul je merken als je je hand weer terug krijgt je hebt autisme nou en je bent gewoon mens hoor
    Leg al die bommen onder je gedachten eens weg en geef jezelf ruimte niet ieder mens zal meteen naar jouw wensen reageren maar geef mensen kansen ieder mens heeft splinters ieder mens heeft balken doe er wat minder mee dan je nu schrijft en kom eens tot je recht
    Als ik dit lees ik word er verdrietig van wat is er gebeurd in begeleiding waarom voel ik mij alleen maar trots waarom geniet ik alleen maar in de flow van onze zoon
    Mijn zoon is zelfs nu zo ver dat hij het leven waar jij dus inzat samen met mij wil afsluiten hij heeft dat leven helemaal niet meer nodig we gaan naar zijn scholen we gaan naar de zorgboerderij we gaan naar alle plekken waar zorgen waren ,waren he nu loopt er een pauw door ons huis je bent groter dan je denkt
    Ik heb van zo vreselijk veel ouderbegeleiders hulp gehad om stapeldol van teworden allemaal willen ze wat anders allemaal doen ze het anders tot Heliant zonnehuizen kwam
    Ze was geen ouderbegeleider ze werd een gezinslid mijn zoon was stapel op haar ze pakte onze trein die naast alle railsen raasde zetten hem op het juiste spoor en gaf ons dat zetje in de rug hou je touwtjes vast he verlies er geen
    En we maken nu plezier tochtjes met ons treintje wat kunnen we genieten en wat lachen we vaak en hebben we plezier
    Mijn zoon is dus zwaar autistisch behoorlijk verstandelijk beperkt en heeft selectief mutisme een angststoornis waardoor hij niet tegen vreemde praat in ontwikkeling gaat hij ongeveer 10 jaar worden ,maar wat merk je er van als hij met een bosmaaier alle graskanten wegmaaid niks dus hij weet alle wegen zal er geen overslaan een handicap is een gave
    IK hoop oprecht dat je dit goed bedoeld leest je doet jezelf zo ongelooflijk tekort je staat niet open je blijft maar gesloten de wereld is 1 grote wolf maar er lopen ook kittens hoor je mag ze aaien ze zullen zelfs naar je toekomen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *