Ouders gezocht

18 april 2019Geschreven door: Sofie

Ik hoorde het laatst iemand tegen me zeggen in de groep. Dat ik blij moet zijn dat ik mijn ouders nog heb. Mijn ouders leven nog, maar haar ouders leven niet meer en dat is erger. Het blijven toch mijn ouders en ik zal ze nog gaan missen als ze niet meer in leven zijn.

 

Al jaren wees
Ik doe mijn best om te bedenken dat deze opmerking ook iets over haar zegt en haar pijn en gemis, maar tegelijkertijd sta ik ook bij mezelf stil hoe rot deze reactie voor mij is. Het is knap lastig om te rouwen om ouders die nog leven en helemaal moeilijk is het om daar de juiste steun in te krijgen. In mijn geval helemaal geen steun ontvangen voor dit gemis. Eigenlijk ben ik al jaren wees, maar omdat ze officieel nog leven zou ik nooit echt mogen uitspreken hoe pijnlijk het gemis voor mij is. Want je mag pas rouwen over je ouders wanneer je ouders echt niet meer leven. Zo wordt er nog vaak over gedacht en dat raakt mij weer ontzettend.

 

Gemis
Ja, ik heb op papier nog mijn ouders. Ze zijn niet overleden, maar toch heb ik door de schade allang afstand van ze genomen op die manier. Wanneer ik tegenover ze zit voelt het meestal als een buurman en buurvrouw waarbij ik op bezoek ben. Ik herken ze van de foto en begrijp dat dit mijn ouders zijn, maar alles wat ik nodig heb van ouders kunnen ze me niet geven. Wat een intens pijnlijk rouwproces is dat ik in mijn eentje moet doormaken. Ik voel me de meeste dagen ook echt wees. Kan ik de telefoon niet pakken om even een goed gesprek met mijn vader of moeder te hebben. Vraag ik allang niks meer na aan ze. Als ik iets wil weten of troost of steun nodig heb dan ga ik wel naar mijn behandelaren toe. Of mijn begeleiders van de dagbesteding. En anders is er altijd nog Google als ik dingen wil weten. Maar ik ben 34 en natuurlijk heb ik ook nog ouders nodig. Voel ik me op heel veel dagen moederziel alleen en verloren. En is er elke keer een behoefte om naar de mensen waar ik wel verbinding mee voel, te vragen of ze me dan willen adopteren. Of zij dan met me willen om gaan en me willen houden. Of ze een beetje een surrogaatmoeder of vader voor me willen zijn. Die behoefte is nog vreselijk om onder ogen te moeten komen. Tevens ook ontzettend kwetsbaar, want iedereen wijst me dan indirect ook nog eens af, omdat ze dit niet doen.

 

Ik kan tegen niemand zeggen dat mijn ouders zijn overleden, want ze leven nog. En toch zou ik ook wel eens een knuffel willen krijgen van iemand die begrijpt hoe groot mijn gemis is. Hoe eenzaam het is om in mijn eentje te moeten rouwen. Dat het op de meeste dagen nog hartverscheurend is dat ik nooit een gezonde papa en mama heb gehad. En hoe graag ik iemand zou willen die dat een beetje voor me wilt en kan opvullen.

 

Niemands kind
Inmiddels begrijp ik wel dat ik nog zorgvuldiger moet zijn met mijn woorden en helemaal naar mensen toe wiens ouders helemaal niet meer leven. Want dat schijnt maatschappelijk bepaald toch altijd veel erger te zijn dan ouders te hebben die nog in leven zijn, maar nooit ouders konden zijn. En elke keer als iemand me erop wijst hoe dankbaar ik moet zijn dat mijn ouders nog leven en dat ik dit moet koesteren. Probeer ik met man en macht dat verdrietige kind bij mij van binnen te troosten en erkenning te geven. Dat ze al die jaren niemands kind is.

5 reacties op “Ouders gezocht

  1. Lieve Sofie, ik ben dan wel een vreemde voor je, maar ik zou het eenzame
    en verdrietige kind (en volwassene) in jou wat troost en een knuffel willen
    geven. Ik heb zelf een aantal keren een tijdje geen contact met mijn ouders gehad en heb overwogen om met ze te breken.
    Het is heel moeilijk om te rouwen om ouders die nog leven, maar die eigenlijk geen ouders kunnen zijn.
    Als je een goede band met ouders hebt, dan hou je de liefde bij je als ze overlijden. Jij staat nu met lege handen of ze nou leven of niet.
    Het gaat niet om wat het ergst is, maar om begrip en empathie die jij
    verdiend.
    Ik heb een boek gelezen over breken met ouders, misschien dat verhalen
    van lotgenoten je steunen.
    Heel veel sterkte en liefde toegewenst!

  2. Lieve Sofie,

    Ik begrijp je zo… En ik vind dat je net zo uit mag spreken, als mensen die geen ouders meer hebben. Spijtig voor jou, dat iemand dat zo zwart wit zag (in mijn beleving). Ik hoop niet dat deze ervaring je belemmert in het uitspreken. Jij mag er ook zijn met je verdriet, gemis e.d. Niet iedereen heeft liefdevolle ouders gehad, was het maar zo’n feest, toch? En inderdaad als de ouder(s) nog leven maak het nog ingewikkelder.

    Sterkte met alles.

  3. Lieve Sofie,
    Weet dat je niet alleen bent!! Jouw verhaal is zo heel herkenbaar. Hier leven mijn ouders ook nog. Moeder woont in hetzelfde dorp vader in het buitenland. Ik ga vooral gebukt onder het schuldig voelen dat ik voor mezelf kies. Maar het gaat niet anders omdat vooral mijn moeder me emotioneel leeg zuigt. Moeder is verslaafd aan alcohol en is altijd en eeuwig het slachtoffer. Al meerder keren gebroken en toch weer proberen…. Sinds ik zelf kinderen heb snap ik al helemaal niet dat ouders hun kinderen zoiets aan kunnen doen. Het is een heel proces en wat het nog lastiger maakt is dat ze er fysiek nog zijn maar verder heb je er niks aan. Wel heb ik nog wat boeken tips voor je : de fontein, vind je plek. Ik wens je heel veel kracht toe ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *