Op je woorden letten

12 september 2018Geschreven door: Sofie

Hoe komt dat toch? Dat sommige mensen alles kunnen zeggen en doen en een ander weer op alles moet letten wat die zegt en doet. Ik merk het bij mezelf ook. Ik word eerder aangesproken op wat ik doe, zeg of schrijf terwijl een ander er mee weg komt. Soms vertelt iemand het me direct, maar vaker via privé berichten of achteraf.

Op zich prima, want het zet mij ook aan het denken. Aan het andere kant is het knap frustrerend dat ik op al mijn woorden moet letten die ik zeg. En nooit echt kan zeggen wat ik wil. Het geeft ook wel eens onnatuurlijke situaties af als je alles maar op een professionele manier moet brengen. We leven niet in een maatschappij dat je alles en iedereen maar naar je hand kunt zetten en zo programmeert dat alle reacties gefilterd zijn.

In groepstherapieën heb ik het ook wel eens meegemaakt. Dat als iemand iets zegt daar een ander weer op reageert met hoe het voelt, of het kwetsend is en wat het eventueel triggert. En hoe het voelt voor iemand met die diagnose als er zoiets gezegd wordt. En ook bij dagbesteding moet ik continu letten op wat ik zeg, omdat het anders iemand weer kan triggeren of geen goede reactie is voor iemand met die diagnose.

Psychiatrische patiënten mag je tegenwoordig niet meer zeggen, omdat het kwetsend kan zijn. Patiënt mag ook niet meer gezegd worden, omdat dit dan weer ziek klinkt. Over GGZ mag niks negatiefs gezegd worden of het wordt verwijderd of zo worden aangepast dat het al niet eens meer van jezelf is. En iets zeggen over begeleiders en ervaringsdeskundigen daar heerst helemaal een taboe op.

Een mening hebben kan ook al niet meer echt, want dan wordt je meteen als veroordelend gezien en noem maar op. Wat leer je daar nou van als alles en iedereen maar precies reageert op de manier die voor jou het veiligst is? Prima toch als je soms iets zegt wat bij een ander anders binnenkomt en je daarover in gesprek kan gaan met elkaar. Kan zeggen hoe je het bedoelt of dat een ander daardoor toch aan het denken wordt gezegd. Ook als het op een manier wordt gebracht wat niet altijd subtiel is.

Zo kreeg ik laatst een opmerking van iemand wat in eerste instantie wel even pijn deed. Maar het zorgde er wel voor dat ik er op kon reageren en de ander dan ook weer aan me vroeg van leg het me dan eens uit. En op die manier je toch weer wat van elkaar leert. En dat kan niet als je alles maar filtert. Als je continu maar rekening moet houden met de ander. Terwijl de ander het niet echt boeit hoe lastig het is voor mij als persoon om dit steeds maar te moeten.

Een hart luchten kan zoveel fijner zijn als je niet elk woord wat je wilt zeggen in de weegschaal moet leggen en bedenken of dit wel juist is. Natuurlijk snap ik dat er grenzen zijn en ik niet alles maar gewoon er uit kan flappen. Maar ik vind het ook ongezond dat een ander alsmaar verwacht dat je rekening houdt met en alles maar zo brengt dat het niet kwetsend kan zijn. Niet bevooroordeeld, discriminerend, kleinerend of wat dan ook.

Wat voor de ene persoon kwetsend klinkt kan een ander bijvoorbeeld weer niets doen. Wat de ene persoon discriminerend vind, zal voor de ander wel weer een bepaalde waarheid bevatten. Ik verwacht ook niet dat de caissière of een buurvrouw precies zo doet, kijkt en reageert op een manier die voor mij het prettigst is.

Maar men verwacht wel steeds meer van mij dat ik dit doe…

2 reacties op “Op je woorden letten

  1. Hallo Sofie
    Mooi begrijpelijk blog
    Wat ik meer uit het blog haal is dat er teveel verschillende diagnoses door elkaar zitten en dat triggert dan moet je teveel rekening houden met elkaar
    IK vind dat een slechte zaak meer omdat ik hier ook enorm last van heb ik ben ook uit een therapie gevlogen die ik heeeeeel hard nodig had omdat iemand een hele nare onterechte opmerking maakte en personeel daar totaal niet op reageerde ik mijn veiligheid compleet kwijt raakte ,ik ben nooit meer terug gegaan
    In een therapiesetting met de zelfde diagnoses zul je dat minder hebben waarom ze dat ook niet doen begrijp ik gewoon weg niet
    Je moet natuurlijk kunnen zeggen wat je op je hart hebt maar zelfs hulpverleners vinden het belastend om teweten want het is nogal wat.
    Blijf zoveel mogelijk jezelf je komt er ook voor jezelf praat er apart over met je eigen behandelaar
    En helaas door die enorme stempeldoos met zo vreselijke veel verschillende stempels in 1 groep tesmijten word er van je verwacht rekening tehouden met elkaar maar hoe dan???????niet tedoen net wat jij zegt
    Er gaat er altijd 1 geraakt worden altijd 1 gekwetst worden en altijd 1 niet gehoord worden en dat in een verkeerd samengestelde groep vele malen in die tijdsessie eigenlijk wel een lekkere puinzooi er gebeurd steeds wat maar niet wat er gebeuren moet kunnen werken aan herstel

  2. Ha Sofie.

    Je hebt gelijk. Tegenwoordig moet je pico bello zijn ook als je ziek bent.
    We leven in een maatschappij waarin niets meer kan maar heel veel moet.
    Gewoon niet doen!
    Ieder mens mag een mening hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *