Ongelukkige val

26 november 2019Geschreven door: Tonna

4 november 2019

Half oktober viel ik op mijn pink en de oorzaak is me nog steeds duister. Soms heb ik van die momenten dat ik me niets herinner.
Ik dacht dat ik mijn pink gekneusd had en ben naar de huisarts gegaan. Wegens drukte moest ik genoegen nemen met een huisarts in opleiding die al vaker een fout heeft gemaakt.
Ze nam een scoliose waar die bij mij allang bekend was en luisterde naar mijn longen en mijn hart: allemaal goed.

Die hand? Mogelijk een klein scheurtje? Als het niet erger wordt hoef je niets te doen. Ik kreeg een formulier voor Radiologie mee waar ik direct naar toe had moeten gaan want het ziekenhuis was dichtbij. Ik deed het niet omdat het niet erger werd. Hoe naïef en goedgelovig kan een mens zijn?

Na 2 weken werd mijn pink alarmerend rood en dik en ik signaleerde tekenen van allergie wat niet goed was. Direct contact met mijn huisarts gezocht die me al heel lang kent en waar ik vertrouwen in heb. Altijd blij dat ik een hoofd heb dat werkt en doet wat het moet doen: nadenken.

Ik ging naar het ziekenhuis om alsnog een foto te laten maken en mijn huisarts dacht hooguit aan een spalk. Toen kwam de klap. Op de afdeling radiologie hoorde ik dat die pink niet was gekneusd maar gebroken! Dwars doormidden en ik moest door naar de Spoedeisende Hulp. Vandaar door naar de Plastische Chirurgie.

Die vrouwelijke arts maakte me woedend omdat ze een air aannam die me niet beviel. ‘Je moet dit en je moet dát anders raak jij je pink kwijt!’ zei ze en dat was wel het laatste wat ik wilde horen en was hier totaal niet op voorbereid. ‘Mens, je praat niet tegen een pink maar tegen een méns’, schreeuwde ik!

Vervolgens ging ik door naar de anesthesist en zei: ‘ik ben bang’. ‘Dat zie ik’, zei de man en hij liet me zijn I pad zien met de foto’s van zijn poes erop omdat hij huisdieren belangrijk vindt. Hij begreep dat mijn poes Mosje voor mij van levensbelang was en beloofde me dat hij er voor zou zorgen dat ik mijn poes ‘s ochtends en ’s avonds te eten kon geven.

Ik was volledig in paniek want er is veel met me gebeurd maar geopereerd ben ik nog nooit.
Dezelfde dag moest ik om 15.00 u alles nog in een enorme vaart regelen en dat gaf veel stress. De volgende dag moest ik me om 14.00 uur op de Dagbehandeling melden.

Ik was op tijd en gedurende het wachten sprak ik daar veel mensen en merkte: eenzaamheid is breder dan de minister denkt. Allemaal waren ze alleen en ik ben zeker niet uniek in mijn eenzaamheid. Dat fenomeen komt voor in alle lagen van de bevolking. De meesten hadden een kat of een ander huisdier en waren daar dol op en konden niet zonder.

Ik heb 5 uur moeten wachten op een operatie die ‘spoed’ was en ze deden moeilijk over 1 boterham met halvarine. Hoe dik zit het erop? Vijf centimeter dik mens- ik moet toch wát eten? Zou die operatie wel doorgaan?

Om 17.00 u gingen de lichten uit op de Dagbehandeling en iedereen was vertrokken maar ik was niet geholpen. Een potige zuster gaf me orders om direct naar de operatiekamer te verkassen. Tijd om mijn geld tellen en kijken en wat ik bij me had was er niet. Ziehier een overduidelijk beeld van de beruchte regeldruk waar ze niet van af willen wijken.

Een operatiekamer heb ik nog nooit van binnen gezien en er doemde een grote zwarte dokter voor me op. Hij stelde zich aan me voor en zei dat hij me ging opereren onder algehele narcose omdat ik zo bang was.

Na een uur werd ik wakker met een raketje in mijn mond. Waar was ik? Ik lag te klappertanden van angst en begon hard te huilen en riep hard om Mosje!
Voor haar wilde ik zo snel mogelijk naar huis maar de eerste nacht mocht ik niet alleen zijn.
Woedend riep ik: ‘ook al vragen jullie het me nog vier keer: er IS niemand! Ik ben alleen met Mosje en we hebben elkaar nodig. Op iemand anders kan ik geen beroep doen. Niet iedereen is die luxe gegeven.’

Om 21.00 uur ben ik met de taxi thuis gekomen, volkomen ontredderd en uren later dan was bedoeld. Ik heb ze wel om een noodnummer gevraagd om te voorkomen dat ik alsnog in mijn eigen braaksel zou stikken als gevolg van de narcose. Mijn standaard medicatie heb ik niet geslikt omdat ik dat te link vond. Dat was een gok maar het is goed gegaan.

De eerste dag deed Mosje gewoon, maar de dag daarop wilde ze niets meer van me weten en was volledig apathisch.
Wat was er aan de hand?
Ze rook het gips en 5 uur gigantische angst waardoor ze niet meer wilde eten of drinken.
Ik raakte in paniek want geen enkele dierenarts wilde in het weekend een visite thuis afleggen.
Toen ben ik naar buren gegaan die ik niet ken maar waar ik van denk dat ze goed met dieren omgaan. Hun advies was: rustig blijven en volhouden, je kunt altijd terugkomen.

Uiteindelijk speelden mijn Moedergevoelens op en heb ik haar gevoerd en met kopjes Catmilk die ik haar als Lady van de Roomservice heb geserveerd. Dat werd zéér gewaardeerd.

Nu is ze mijn oude Mosje weer maar het geeft aan hoe kwetsbaar we zijn.

4 reacties op “Ongelukkige val

  1. Ik dacht t ook al… je bent erg lang weg geweest. Heb je meestal heel herkenbare verhalen gemist. Vind t jmer dat er zo weinig gepost wordt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *