Nee ik wil geen kinderen

11 maart 2020Geschreven door: Tonna

Nee, ik heb geen kinderen en wil ze niet hebben ook, al ben ik nog zo dol op ze. Ik zou het druifje dood knuffelen of tegen de muur smijten en dat zou onmenselijk zijn. Een echte wens naar kinderen heb ik nooit gehad omdat ik geen  goede moeder zou zijn.

Grenzen heb ik nooit leren kennen en heeft het dan zin om een kleintje op de wereld te zetten dat de kiemen van Borderline in zich draagt? Dat gun ik geen enkel kind en het zou een intermenselijke ramp kunnen worden. Wat kan ik zo’n koter bieden als er alleen maar problemen zijn? Iedereen boos is en het Klimaat naar de donder gaat? De wereld zou er niet mooier op worden.

Er waren momenten dat ik het wilde, maar dat was puur egoïsme en diende om mijn krakkemikkige relatie met mijn toenmalige partner te lijmen. Bovendien moet ik aan de overbevolking denken want er zijn al kinderen genoeg.

Nu weet ik dat ik het juiste besluit heb genomen. Ik heb een geweldig kind en dat is Poes Mosje: het lijntje met het leven dat ik nodig heb om te kunnen leven zonder toekomst. Om mijn leven nog enige zin te geven en verantwoordelijk te zijn voor iemand die me dierbaar is. Dat helpt me te relativeren en voor mij is het  levensreddend.

Ik heb een vrouw gekend met een Borderline-stoornis die een dochter van elf jaar had en dat meisje zorgde voor haar moeder. Dat was afschuwelijk om te zien en dat moet niet! Kinderen moeten zo jong geen ouders worden.

Nee, ik heb geen kinderen omdat ik denk dat ik daar niet geschikt voor ben. Wel heb ik een lieve Poes om voor te zorgen. Bij Mosje ben ik veilig en kan ik schuilen als de wereld voor mij te bang wordt. Op Mosje kan ik vertrouwen en Mosje op mij. Altijd!

We zijn gelukkig met elkaar.

9 reacties op “Nee ik wil geen kinderen

  1. Als mijn leven totaal anders was verlopen en anders dan nu zou zijn… Had ik wellicht wel voor een kind gegaan.
    Nu niet meer, omdat ik een kind niet kan bieden, wat ik vind dat ik het moet bieden,

  2. Ik denk dat je niet in zijn algemeenheid kunt zeggen dat iemand met borderline geen kind kan opvoeden. Ik geloof dat dit ook niet is wat je zegt. Ik heb de diagnose ook gekregen, maar ik denk dat ik een kind heel veel kan bieden. Volgens mij is niet 1 persoon met de diagnose Borderline hetzelfde. Het kan inderdaad zo zijn dat het moederschap voor sommigen niet is weggelegd, maar sommigen zullen het heel goed kunnen. Daar ben ik van overtuigd!

  3. Ik vind het heel stoer dat je deze beslissing hebt genomen. Zo goed dat je verantwoordelijkheid neemt. Ik ben opgevoed door een bipolaire en een gewone ouder. Ik ben al vroeg voor mijn moeder gaan zorgen. Daarom ontroert het mij jouw blog. Dank je wel.

  4. Er zijn genoeg mensen zonder een diagnose die geen goede ouder zijn, net als dat er genoeg mensen met een diagnose wel een goede ouder zijn (niet iedereen natuurlijk). Ik vind het jammer dat anderen een mens vaak beoordelen op hun diagnose. Ik wil zelf een kindje via kunstmatige inseminatie met donorzaad. Fertiliteitsartsen zijn geneigd alleen maar te kijken naar een diagnose. Zo van “er staat op papier dat zij borderline heeft, dan zal ze wel een slechte moeder zijn”. Ik vind dit erg kortzichtig. Ik kan me er erg kwaad om maken dat sommigen alles ophangen aan een diagnose. Het kunnen zijn van een goede moeder heeft denk ik in veel gevallen niks te maken met een diagnose.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *