Monsters onder mijn bed

23 januari 2019Geschreven door: Sofie

Soms is het best lastig dat mijn dagen meestal al rond drie uur in de nacht beginnen. En dat gemiddeld een keer of vier in de week. En zie dan de dag nog maar goed door te komen met iets van 3 uurtjes slaap. Vaak zijn het de nachtmerries die me weer wakker maken. De vele herinneringen. Of gaat het gepieker waarmee ik in slaap ben gevallen ineens weer door.

Maar vooralsnog zie ik het niet zitten om mijn dag- en nachtpatroon om te gooien. Om dan maar vanaf de ochtend te gaan slapen of in de middag. Daarmee verpest ik alleen nog maar meer. En is therapie en dagbesteding niet eens meer haalbaar als ik overdag lig te pitten.

Mijn tweepersoons bed heb ik inmiddels veranderd in een eenpersoons bed, zodat ik me wat beschermd en veiliger voel. En zeker weet dat er niemand meer naast me kan liggen die me aanstaart en van alles met me wil. En ook mijn beddengoed was ik drie keer in de week zodat de geur van schoon beddengoed me iets van vertrouwdheid geeft. Heb ik de kat bij me liggen en de slaapkamerdeur houd ik open. En toch is het niet voldoende. Schrik ik wakker van beelden uit mijn vroegste vroeger. Of sta ik weer paraat door de angst, omdat mijn buurman zijn buien heeft. Hij vindt het schijnbaar prettig om middenin de nacht keihard zijn voordeur steeds open en dicht te slaan. Om de boel kort en klein te slaan en ruzie te maken met de bovenbuurvrouw. Daarbij verdient hij zijn geld met gestolen spullen verkopen en houdt hij zich ook met drugspraktijken bezig. Wat voor mij alleen nog maar meer triggers en nare gevoelens boven brengt.

Dus de nachten zijn angstig en onveilig en ik heb de meeste series op Videoland en Netflix inmiddels wel gezien om zo toch de slapeloze uren op te vangen. En ken ik de grappen van de tekenfilms ondertussen ook wel uit mijn hoofd. Alleen de dagen duren zo lang daardoor, wanneer de dag zo vroeg begint. Loop ik redelijk vaak labiel in de rondte bij de dagbesteding vanwege het slaapgebrek en stort ik steeds vaker emotioneel in wanneer er iets veranderd in een situatie.

Ik leef al ruim 30 jaar in onveilige situaties en mijn lichaam slaat al die herinneringen op. Is nog steeds in een stadium van paraatheid en in overlevingsmodus. Ik vraag me wel eens af hoe het voor me zou zijn als ik een maand lang ergens ben waar ik me wel veilig kan voelen en ook echt veilig ben. En als ik een maand lang echt 8 uur slaap per nacht krijg. Ik wens nog steeds dat ik eens uitgerust wakker kan worden, maar eerlijk gezegd kan ik me niet eens meer herinneren wanneer dit voor het laatst was. Ik weet dus ook niet hoe ik daarop zal reageren. Maar dat chronisch slaapgebrek deprimerend is en uitputtend, is een ding wat zeker is.

Een reactie op “Monsters onder mijn bed

  1. Sterkte Sofie. Weet helaas uit eigen ervaring hoed dat voelt. Een paar uurtjes slaap als je geluk hebt. Nachtmerries. Onveilig voelen.
    Dus sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *