Liefde

28 mei 2021Geschreven door: Noa

Een onderwerp waar ik liever niet over praat, omdat het maar ingewikkeld is. Vanaf m’n 30ste pas echt verliefd geworden op een jongen, en daarbij gebleven, getrouwd.

In de afgelopen jaren, ben ik daar meer mee in aanraking gekomen. Aandacht kreeg ik van andere mannen. En ik voelde me gevleid. Dit heeft geleid tot contacten die verder gingen dan alleen hoi zeggen. 1,5 jaar geleden kwam mijn man hierachter en heeft ons huwelijk een grote deuk opgelopen. Ik ben toen bij Altrecht binnengekomen.

Voor mijn 30ste vond ik het allemaal niet zo interessant, en hoefde het voor mij niet zo nodig. Ik kreeg nooit aandacht. Waarom? Geen idee, misschien straalde ik iets uit van ‘niet bij mij…’

Nu is het rustiger. Ik houd mannen op afstand. Letterlijk op afstand, behalve mijn eigen man natuurlijk. Want ik weet inmiddels dat ik heel erg hou van seks. Het complete pakketje, je zou me er voor wakker kunnen maken. De keuzes die ik heb gemaakt, hebben wel gezorgd dat ik mezelf minder waardeer. Ik heb m’n man pijn gedaan op een manier die zo niet bij mij past. Dat is inmiddels uitgepraat en heeft een plekje gekregen.

Maar de onrust die ik soms voel blijft. En weet niet waardoor het komt. Het lijkt ineens omhoog te komen, en dan zoek ik aandacht. Krijg ik dat niet, dan word het groter. Ik weet niet hoe het in mijn hoofd gaat, want ik krijg genoeg van m’n man. Misschien is het niet zozeer de seks, want die is top en fijn. De aandacht die ik krijg van anderen voelt fijn en daardoor voel ik me bijzonder. Mijn man is daar makkelijker in: “Je weet toch dat ik van je hou en dat ik met jou wil zijn”.

Ik sprak van de week een man, die opperde dat hij na een lange zoektocht erachter kwam dat hij Polyamoreus is. Definitie: Polyamorie staat voor een levenswijze waarin men openstaat voor het gelijktijdig hebben van meer dan één liefdesrelatie, waarbij ook ruimte is voor seksualiteit op de voorwaarde dat het gebeurt in openheid en eerlijkheid en met medeweten en instemming van alle betrokkenen.

Ik schrok hiervan, en vond het stoer dat hij dit met zijn vrouw besproken heeft. Het is niet makkelijk en hij is nog niet zo open. Ik snap dat. Dezelfde avond gooide ik dat thuis op tafel. Mijn man reageerde heel resoluut met ‘Dat werkt nooit. Mensen worden jaloers’, enz, enz.

Ik daarentegen twijfel. Ik zou het niet fijn vinden als m’n man dat zou willen, dus een vrouw naast mij. Ik zou dat wel willen, heel graag zelfs. Twijfel of ik mezelf herken of wil herkennen. Ik spreek en zie nog steeds een andere man, niet veel meer omdat ik weet dat ik mijn man verdriet doe en ons huwelijk kapot maak, maar soms is de drang zo groot, het gaat verder dan alleen seks. Ik vind het leuk als we elkaar spreken en dan gaat het over veel verschillende onderwerpen. Maar altijd bang dat het uitkomt. We hebben wel eens gezegd dat als we beiden zouden scheiden we samen verder zouden kunnen, ik zie dat niet zozeer gebeuren, meer omdat hij veel meer contacten heeft dan ik, en het lastig vindt om trouw te blijven.

Ben benieuwd wat jullie vinden. Of jullie in een soortgelijke situatie zitten, qua uitzoeken of al veel verder in het proces zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *