Lang zal ik lezen

31 oktober 2019Geschreven door: Sofie

Er zijn niet zo heel veel dingen van mezelf waar ik trots op ben. Het kan altijd beter en vaak voelt het alsof ik ontzettend faal in alles. Maar er is één ding waar ik wel trots op ben en dat is wanneer ik mijn stapel boeken zie. Die ik zelf uitgezocht heb bij een kringloopwinkel en de geur van letters en een nieuw verhaal mijn neus bereikt. Weer een nieuw boek waar ik mezelf in kan verdiepen.

Ik ben altijd al dol geweest op lezen. Het ene boek verslond ik na het andere en al gauw had ik alle kinderboeken in de bibliotheek al wel gelezen. De kinderenboeken werden vanaf een jaartje of tien al ingeruild door volwassen materie en mijn familie werden de boeken. Waar het aan een goede en gezonde opvoeding tekort schoot, heb ik mezelf een beetje kunnen aanleren door heel veel kennis te halen uit boeken. En een tijd lang las ik gemiddeld zes boeken per week die ik met mijn banen probeerde te combineren.

Het gemis werd groot toen het een aantal jaren geleden grandioos mis met me ging. Toen ik mezelf meerdere malen bij de dood vandaan heb moeten trekken. En het lezen helemaal niet meer ging. Ik snapte de letters niet, de woorden zeiden me niets en de zinnen bleven maar dansen op de pagina’s.
Een simpel receptje dat de arts voorschreef begreep ik al niet. Het zei me niets en ik kon echt niet meer lezen. Alsof ik ineens een vreemde taal voor me had.

Tijdens mijn weken op de gesloten en open afdeling en een traumatische gebeurtenis rijker, werd het lezen alleen maar bemoeilijkt. In een periode dat ik van voren niet meer wist dat ik van achteren leefde. Dat ik op mijn sokken over straat zwerven ergens heel normaal vond. En ik er heilig in geloofde dat de bomen tegen me terug praatten. Was leren lezen wel het laatste waar ik de energie voor had. Ik kreeg steeds weer boeken van thuis opgestuurd door familieleden samen met mijn kinderkleding die ik een paar jaar geleden nog paste door veelvuldige verwaarlozing van mezelf. Alleen ik kon niks met die boeken. Overigens had ik ze allemaal al gelezen aangezien ze uit mijn eigen kast kwamen. Het begon met een stripboek van Suske en Wiske die mijn ex een keertje voor me meenam tijdens het bezoekuur. De frustratie was groot toen zelfs die tekstballonnetjes me niets zeiden. Ik bekeek de plaatjes en verder dan dat kwam ik niet. Ik kon het gewoon echt niet meer lezen en dat was afschuwelijk. Het was een gemis dat lange tijd heeft aangehouden.

Want ineens had ik niet meer die voeding, die papieren ouders en de kennis die door andere schrijvers naar me overgebracht werd. Het heeft me heel wat jaartjes gekost om dit weer te kunnen herstellen. Om de energie en de kracht te hebben om mezelf dit weer aan te leren. De Suske en Wiske ruilde ik in voor de Garfield (laten we eerlijk zijn, die zijn ook echt een stuk leuker om te lezen). En daarna begon ik langzaamaan met de kinderboeken van 4 jaar en ouder. En nu kijk ik vol trots naar mijn boekenkast met volwassen boeken. En is het voor mij een geweldig uitje om met een kennis naar een kringloopwinkel te gaan en daar al die boeken te zien staan. Om weer met een stapeltje naar huis te gaan en om elke week een boek uit te kunnen lezen. Soms weet ik nog steeds niet goed wat de definitie nu precies van herstellen is, maar als ik weer een boek uit heb dan kan ik alleen maar denken: Yes, het herstellen gaat me vast en zeker lukken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *