Laatste troef

14 januari 2020Geschreven door: Sofie

Sinds anderhalve week ben ik gestopt met het laatste destructieve gedrag dat ik nog achter de hand had. Nadat ik al met een aantal andere destructieve gedragingen was gestopt, was dit nog mijn laatste troef. En het valt me zwaar. Het is alsof ik mijn beste vriend, die tevens zo slecht voor me was de deur uit heb gezet. Terwijl ik hem nog met één hand probeer vast te houden en de afspraak wil maken dat mocht het echt niet gaan hij terug kan komen.

En wat nu? Op wie of wat kan ik nu terugvallen? Een paar weken geleden heb ik een brief geschreven aan de jongere versie van mezelf. Wat me ergens ontzettend goed geholpen heeft. Ik verwachtte van anderen wat ik mezelf nog niet eens wilde geven. Daar moest verandering in komen. Ik ben nog nooit zo mild geweest voor mezelf en het was ergens heel helend om op een gezonde manier tegen dat kindsdeel aan te praten. Om haar te zien en te erkennen. De steun, troost en bescherming te geven waarin het al haar jeugd jaren ontbrak. Haar nu zelf als de volwassene te benaderen en tegen te praten zoals ik zo miste.

Niet meer dat kind van binnen monddood proberen te maken, maar weer een deel van mezelf. Dat deel dat op sommige dagen toch echt nog heel graag stil gemaakt wil worden met slechte eetkeuzes. Met de echte eetbuien ben ik al lang geleden gestopt, wat ook nog niet zo makkelijk was aangezien ik er gemiddeld 30 in de week had. Nu beperkte ik me tot de meer ‘anorectische eetbuien.’ Wel het lekkere eten wat betreft chocolade, snoep, chips, enz. En er dan alleen maar op mogen kauwen en proeven en het net zo hard weer uittuffen. Het scheelde heel veel overgeven en misschien de nodige calorieën die ik niet officieel binnenkreeg. Het bleef alleen nog steeds eetgestoord gedrag. En nu ben ik dit dus ook kwijt.

Nu rest mij nog om nieuw gedrag aan te leren. Om het kind van binnen niet te voeden met chocolade en snoep zoals ik al zo’n 32 jaar gewend ben. Bij verdriet en andere moeilijke gevoelens niet te voeden met de smaak van snoep. Om er op een gezonde manier mee om te gaan. Het klinkt makkelijk misschien, maar het is behoorlijk zwaar. En ook dat is oké. Ik kan het aan. Nu wel. Misschien omdat ik betere hulp heb en het bij de dagbesteding ook goed gaat. Dat het al meer is dan ik ooit heb gehad aan contact.

Soms vraag ik me nog steeds af wat levert het me nu op allemaal. Levert het me wel iets op dan? Het is niet een kwestie van kijken naar het grote geheel. Als einddoel een goede baan hebben of een gezin en een koophuis. Het zit hem in de kleine dingen. Dat het me ontroerde vorige week toen ik voor het eerst een echt fijne oud en nieuw middag had. Met de andere leuke feestmiddagen die ik nu eindelijk ook echt kon ervaren. Het bracht me tot tranen. Het was fijn. Het was oké en even was het gevecht de moeite waard geweest om dit te kunnen toe laten. Niet alleen de slechte gevoelens maakte ik weg met destructief gedrag, maar ook de goede gevoelens kon ik lang niet meer ervaren. Het spreekwoord luidt; je moet nooit je oude schoenen weggooien voor je nieuwe hebt. Inmiddels weet ik ook dat je ook zonder schoenen lopen kan. Al is het op je sokken of blootvoets. En sommige dingen je ook echt moet uitvoeren en je dan pas ervaart wat het kan opleveren.

2 reacties op “Laatste troef

  1. Mooi, Sofie. Wat knap dat je je destructieve gedrag gedag kon zeggen. Ik herken het. Als ik iets moeilijks moet verwerken kan het destructieve gedrag wat erger worden maar ernaast leer ik nu ook mezelf te troosten op een gezonde manier. Lastig wel. Maar ik kan niet verwachten het opeens helemaal zonder destructief gedrag te doen.

  2. Goed dat je dat doet. Maar ik heb zelf al een jarenlange eetstoornis.
    Die ik probeer te negeren. Maar die stoornis heb je je leven lang!

    Succes!
    Tonna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *