Kinderwens

6 december 2018Geschreven door: Sofie

Ik had graag kinderen gewild. Vanaf mijn negende ongeveer had ik al de zorg voor pleegkinderen en oppaskinderen. En in mijn beeld zou ik als volwassene ook een groot gezin hebben. Echter door mijn eigen situatie waar ik toen mee te maken had, was het enige toekomstbeeld dat ik had de volgende dag halen. Verder dan dat kijken kon ik niet en ik was gericht op overleven.

Nu heb ik een leeftijd bereikt dat de meeste wel kinderen hebben van zichzelf en ik me maar al te goed besef dat dit voor mij niet meer mogelijk is. Ik kan het mijn kind niet aan doen om mij als moeder te hebben. Qua emotionele ontwikkeling loop ik zelf nogal veel achter, hoewel ik dit redelijk goed kan overschreeuwen. En zelf moet ik nog bepaalde processen doorlopen ook om stabieler te worden. Om het leven nog dragelijk zien te krijgen zonder dat ik er destructieve gedragingen voor nodig heb. Soms vind ik het wel eens moeilijk ook hoor als ik verhalen lees van vrouwen die aan kinderen beginnen in de hoop dat ze zich dan minder eenzaam voelen. Dat ze een doel hebben om voor te leven en daarmee weer een dag structuur krijgen.

Het kan voor sommige mensen wel werken, maar waar ik me dan zorgen om maak is of je dan geen kind op de wereld zet met een bepaald doel. Dat je kind al de functie moet hebben om jou eenzaamheid op te vullen en je dag weer structuur te geven. Wordt dat onbewust niet ontzettend belastend voor een kind. Ook als dat kind niet weet dat die met deze redenen op de wereld wordt gezet. Een kind wordt groter, ontwikkeld zich en heeft op den duur zijn eigen planning en structuur. Blijft niet meer hele dagen thuis en hoe ga je dan met die eenzaamheid om? Ook hebben mensen nog wel eens het idee dat een kind op de wereld zetten een manier is om van je meeste problemen af te komen. Of een kind onbewust een lijmpoging moet worden om beschadigde en verwaterde familiebanden weer goed te krijgen.

Mensen die heel veel dingen niet goed verwerkt hebben zeggen ook vaak; ik word echt niet zo als mijn moeder of vader. En dan heel erg hun best doen om zo niet te worden, maar niet eens merken dat ze bepaalde patronen die vaak ook schadelijk zijn juist herhalen. En hoe teleurgesteld ze raken als blijkt dat een kind op de wereld zetten er echt niet altijd voor zorgt dat je omgeving positief mee veranderd. En de banden echt niet altijd weer hersteld kunnen worden.

Iedereen begint aan kinderen puur uit bepaalde egoïstische behoeftes, maar soms vrees ik wel eens dat mensen hier veel te veel in door slaan. Daarom ook dat ik zelf bewust gekozen heb om niet aan kinderen te beginnen. Hoe verleidelijk het dan soms ook was wetend dat mijn ex dit ook altijd graag gewild heeft.

Ik moet mezelf financieel in allerlei bochten wringen om het elke maand weer te redden, dus laat staan dat ik het red om een kind financieel te onderhouden. Natuurlijk zit het niet alleen in geld en is houden van het belangrijkst. Maar ik vind het ook belangrijk dat mijn kind wel een goede opleiding kan volgen. We niet afhankelijk hoeven te zijn van instanties en mee kan doen met schoolactiviteiten en aan een sport om het sociale en lichamelijke aspect goed te ontwikkeling. Er is voldoende geld nodig voor goede voeding, schoolspullen, kleren en noem maar op. Ik kan hier niet aan voldoen.

Qua genetische dingen heb ik het ook niet getroffen en een kind op de wereld zetten die deel uitmaakt van mijn familiebanden en alle gestoorde systemen dat hierin speelt, dat kan ik hem of haar echt niet aan doen.

En natuurlijk breekt mijn hart nog wel eens als ik van die kleine hummeltjes zie lopen en er weer extreem schattige babykleding in de verkoop hangt. Wanneer de feestdagen er zijn en als ik van die spring in het veld pubers zie die lekker kunnen keuvelen onderling met vriendinnen en met hun moeder. Dat ik nooit mama genoemd zal worden en Moederdag nooit voor mij zal tellen.

Het is soms nog echt ontzettend verdrietig allemaal. Maar ik doe mijn best om te beseffen dat dit het beste is wat ik mijn nooit bestaande kind kan mee geven. Hoe oneerlijk ik het lot dan soms ook nog vindt.

Een reactie op “Kinderwens

  1. Ik herken veel in je verhaal. Ook ik heb besloten om geen moeder te worden
    omdat ik stoornissen heb waardoor ik niet voor een kind kan zorgen.
    Ik heb me laten steriliseren toen ik 34 was, en sta daar nog steeds achter.
    Maar ik ken ook het verdriet dat me wel eens overvalt als ik een kind zie.
    Ik wens je veel sterkte met je moeilijke maar dappere keuze, en soms
    ben je een goede moeder door geen moeder te worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *