Jarig

31 mei 2018Geschreven door: Tonna

Mosje en ik zijn samen jarig en dat wilde ik bijzonder vieren.
Lucifers mocht ik niet in huis hebben omdat ik van jongs af aan gebiologeerd werd door de kolkende bewegingen van water en vuur.

Jaren geleden waren verpleegkundigen zo vriendelijk om een paar keer per dag een sigaret met me te roken op mijn bed omdat ik de separeer niet uit mocht.
Op een dag had dit handje de aansteker van zo’n aardigerd te pakken en de man ging weg zonder dat dit hem was opgevallen.
In een waas stak ik dat hok in brand.
Het alarm ging af en ik werd eruit gesleurd waarna de psychiater me ongenadig op m’n sodemieter gaf.
Een duivels trekje in me was opnieuw aangeboord maar vreemd genoeg vroeg niemand naar het waarom van mijn actie.
Weer zakte ik een stukje verder weg in het moeras van de psychiatrie.

Ik verhuisde naar een andere stad en toen het slecht met me ging stak ik in een dissociatieve toestand mijn huis in brand.
Zo raakte ik voorgoed mijn toekomst kwijt.
Toen ik eindelijk weer zover was dat ik met m’n nieuwe poes in een gewone flat woonde waren lucifers nog steeds verboden.
Zelfs sterretjes met Oud & Nieuw konden niet.

Het leven vond blijkbaar dat ik eeuwig voor mijn ziekte moest boeten en roste me onbehoorlijk flink af.
Dat er zoveel niet kon en ik geen werk had was een bron van irritatie en mijn verzet werd steeds groter.

Onze verjaardag naderde en die wilde ik op een eigenwijze invullen. In februari kocht ik het eerste kaarsje bij de HEMA.
In maart het tweede en in april een grote doos lucifers.
De avond voor onze verjaardag hing ik de kamer vol met ballonnen die ik stuk voor stuk opblies totdat ik een hoofd als een pioen had.

Omdat Mosje en ik niet van zoet houden piekerde ik me suf over een hartige taart en de keuze viel op vis.
Die taart bestond uit twee witte boterhammen besmeerd met zalmpaté en daartussen propte ik een gekookt eitje.
Bovenop die boterhamtaart zette ik de twee kaarsjes en vlak voordat we gingen ontbijten stak ik ze aan.

Op achtentwintig april tweeduizendachttien om kwart voor zeven genoot ik een paar onsteelbare momenten van mijn poes Mosje tussen vijftien zwevende ballonnen in de ochtendzon.

We waren vlammend jarig.

3 reacties op “Jarig

  1. Nog gefeliciteerd! Wat goed van je dat je deze dag toch een speciaal tintje hebt gegeven. En er toch nog wat van heb kunnen genieten. Het is dan zeker extra speciaal als je al veel tegen de dood aan hebt gezeten. Hoop dat je nog vele jaren mag vieren en lang blijft bloggen

    Groetjes sofie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *