In strijd tegen de vooroordelen

1 maart 2018Geschreven door: Sofie

Soms als ik een bericht lees of op de televisie hoor, verbaas ik me nog steeds over de vooroordelen die er zijn over GGZ-cliënten. Of het nu gaat om de huisvesting van cliënten of om een verward iemand die in het nieuws komt. Een ieder heeft daar wel een mening over. Het nadeel van social media is tegenwoordig ook dat iedereen elkaar loopt te beïnvloeden, en een echte eigen mening vaak ver te zoeken is. We bestempelen steeds vaker met het grootste gemak lijkt het wel.

En laat ik heel eerlijk zijn. Ik heb zelf ook wel eens een vooroordeel hoor. Ik ga ook niet als vrouw zijnde door dat donkere steegje midden in de nacht. Waar een groepje zwaar gespierde mannen staat. Vooroordelen kunnen soms ook een beschermende functie hebben. Alleen slaan we er als maatschappij veel te veel in door. Want wat doet het mijzelf als cliënt wanneer ik blootgesteld word aan dit soort vooroordelen? Als ik lees dat ‘onze soort’ gewoon voorgoed opgesloten moet worden. Op een onbewoond eiland neergezet moet worden en geen toekomst verdient. En noem het maar op welke vreselijke dingen men ons toewenst.

Ik vraag me nog steeds af waarom heel veel mensen ons als daders zien. Als je bij de hulpverlening loopt, betekent dit niet altijd dat je iets strafbaars gedaan hebt. Natuurlijk zijn er ook voorbeelden te noemen waarin dit wel het geval is, maar heel veel cliënten zijn ook slachtoffer. Van de oneerlijkheid van het lot. Van de gevolgen die ze moeten ondervinden aangedaan door anderen. Er zitten mensen bij die mishandeld zijn, misbruikt. Die nooit een gezonde basis hebben meegekregen, die zwaar getraumatiseerd zijn door gebeurtenissen. Die mensen worden bevooroordeeld door een deel van de maatschappij die zich niet wil verdiepen in dit soort problematiek. Met een zwaar psychiatrische achtergrond betekent echt niet altijd dat het mensen zijn die anderen geweld of ellende hebben aangedaan. Of die in staat zijn om dit een ander aan te doen. Het breekt mij van binnen dus soms nog als ik dit lees. Als ik op mijn 33ste al zo moet vechten tegen een maatschappij die niet langer meer moeite wil doen voor mij.

Ik ben al tien jaar afgekeurd, loop bij de hulpverlening en doe mijn uiterste best om de dingen die mij zijn aangedaan te verwerken en nog zo goed mogelijk te functioneren ondanks de grandioze beschadigingen. Ik ben ook gewoon een mens die graag contact zou willen hebben met andere mensen. Die graag vriendschappen zou willen hebben en er niet op aangekeken word als ik bij de hulpverlening loop. Ik ben geen dader, integendeel. Omdat ik zelf zoveel ellende heb meegemaakt, zal ik het nooit in mijn hoofd halen om een ander dit aan te doen.

Het zou toch mooi zijn als er een positieve ontwikkeling komt in de media. Als we niet allemaal op één hoop worden gegooid. Als de mensen die wel een baan hebben ook eens willen omkijken naar de mensen die niet meer kunnen werken. Zonder vooroordelen. Het zou toch mooi zijn als degene met een uitgesproken mening over GGZ-cliënten toch eens bij die buurvrouw aan zou bellen en merkt dat de persoon die je elke dag voorbij zwaait, toch ook een rugzak heeft. Zonder dat ze een gevaar is voor de ander. We hoeven echt niet allemaal hand in hand huppelend door een weide vol met bloemen te leven. Maar het zou al mooi zijn als we wat meer begrip voor elkaar krijgen en de moeite nemen om iemand echt te leren kennen. Zonder een oordeel en zonder dat je teveel beïnvloed bent door andermans mening. Want er zijn nog genoeg mensen wel de moeite waard, maar die verdwijnen nu onder een berg met vooroordelen.

6 reacties op “In strijd tegen de vooroordelen

  1. Echt heel mooi beschreven en zo herkenbaar. Wat zou de wereld beter worden als mensen verder kijken dan hun neus lang is. Liefs T

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *