Ik maak mij ongelukkig

11 augustus 2021Geschreven door: AutiBert

Ik heb het niet slecht, objectief gezien. Als ik mijn leven vergelijk met dat van mensen in Afghanistan, Libanon, maar ook delen van Turkije, Griekenland, of zelfs Amerika die door branden worden getroffen, en sommige mensen in Nederland, dan mag ik niet klagen.

Nou zeggen ze dat je de eigen situatie niet moet vergelijken met die van mensen die in heel andere omstandigheden leven. Het gaat om de vergelijking met anderen in vergelijkbare omstandigheden. Als je al wilt vergelijken. Je kunt je afvragen wat het nut daarvan is. Ik heb geen werk. Al 22 jaar niet meer. Dat vind ik jammer. Aan de andere kant betekent het ook dat ik geen vervelend werk hoef te doen, niet ‘s ochtends en ‘s avonds in de file hoef te staan of in een bomvolle trein, niet gebonden ben aan bepaalde vakantieperiodes, of kleren hoef te dragen waar ik me niet lekker in voel. Ik hoef me geen zorgen te maken over promotie, nieuw middenmanagement, of de vernedering te moeten overstappen op een mindere lease auto.

De zorgen die ik heb, haal ik me zelf op de hals. Geldzorgen, bijvoorbeeld. Als ik mijn wensen ver genoeg bijstel, kom ik vanzelf op een punt uit waarop ik geen geldzorgen meer heb, zonder van de honger om te komen. Zorgen over mijn gezondheid; ik krijg van meerdere kanten te horen dat als ik maar mijn situatie accepteer, ik me er geen zorgen meer over hoef te maken. Ik kan nog steeds (in Nederland) op vakantie, met de hond wandelen, een maaltijd binnen houden. Een vriendin zei eens dat ze zo blij was niet zoveel apparaten te hebben als ik heb, omdat ik daar even zovele problemen mee heb. Ik heb 2 fietsen, 3 laptops, 4 smartphones, 5 camera’s en 6 projectoren. Als ik alles wat niet meer werkt, de deur uit zou doen, hield ik van alles 1 over, waar ik dan waarschijnlijk minder problemen mee zou hebben. Als ik de auto weg doe, zijn de zorgen om de jaarlijkse APK ook weg. Als ik me tevreden stel met de foto’s die uit mijn mobieltje komen, hoef ik me geen hoofdbrekens te maken over hoe ik aan die mooie, dure camera zou kunnen komen die het zoveel mooier kan.

Ik haal mijzelf veel ongeluk op de hals door veel spullen te hebben. Maar zeker ook door dingen te willen die blijkbaar niet meer op mijn pad gaan komen, zoals een carrière. Om dit ongeluk te vermijden is de hedendaagse, psychologische hulp gericht op acceptatie van de eigen situatie. Als ik zou accepteren dat het is wat het is, dan hoefde ik nergens meer ongelukkig over te zijn. Anders dan het UWV of de regering wil zien, lijkt het niet te gaan om het vinden van mogelijkheden, maar om acceptatie van onmogelijkheden. Daar krijg ik geen warm gevoel van.

Jammer dat dit accepteren me maar niet wil lukken. Heel jammer dat ik van spullen houd; vooral het idee wat je er allemaal mee kan. Of beter gezegd wat ik er mee zou kunnen, zouden mijn omstandigheden anders zijn. Maar dat zijn ze niet. Dat kan ik blijkbaar niet accepteren, want ik maak me telkens weer ongelukkig door meer te willen. Niet meer dan anderen; met evenveel zou ik al gelukkig zijn. Terwijl ik al zoveel heb. Ik wil het geluk dat ik niet heb, en heb daarom veel moeite het geluk te proeven van wat ik wel heb. Ik wil het omdat anderen het hebben, en daar mee geuren. Daardoor krijg ik het gevoel niets bereikt te hebben in mijn leven. En dat maakt me heel ongelukkig. Dat compenseer ik met spullen, of met eten. Beide geven me een kortstondige bevrediging. Ik geniet van chocola als ik het eet, van het moment het juiste gereedschap uit de kast te kunnen trekken als ik eens klus. Als ik in de vitrinekast met camera’s kijk, krijg ik een warm gevoel van de gelukkige momenten die ik ermee beleefde. Zoiets als foto’s van je vakantie terugkijken. Het is anders dan de vakantie zelf, maar de herinnering is ook wat waard. Moet ik accepteren dat ik dat geluk nooit meer zal smaken en alles maar weg doen? Moet ik accepteren dat de tijd van zulk klein geluk voorbij is? Dat ik bij lange na niet meer kan wat ik 10 jaar geleden kon, en op de bank blijven zitten tot een nieuw geluksgevoel over me komt als ik accepteer dat – om een filmtitel te citeren – this is as good as it gets? Gelukkig zijn door niets meer te willen?

Een reactie op “Ik maak mij ongelukkig

  1. Nee, dat moet je NOOIT accepteren!
    Vallen en weer opstaan is ons lot. De GGZ is en vreselijk iets geworden dat ons alleen maar verder de put in helpt.
    Wij zijn VEEL waard! NOOIT vergeten!

    Groetjes van Tonna

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *