Hulp

22 september 2021Geschreven door: AutiBert

Soms zit het mee, soms zit het tegen en kan je wat extra hulp gebruiken, bovenop de hulp die je al krijgt. In zo’n situatie zit ik nu.

Ik heb een vrouw die ik niet kan bereiken. Mijn familie is vriendelijk niet geïnteresseerd in mij te begrijpen. Ik heb een vriend die ik niet tevreden kan houden. Mijn ouders zijn overleden. Mijn therapeut vindt dat ik bereikt heb wat ik kan bereiken met therapie, en vindt het tijd om die te beëindigen. Ik heb een herstelcoach die om mijn problemen heen praat, en het vooral heeft over hoe en waar we zouden moeten praten, en wat voor uitzonderingssituatie ik al geniet. Ook zij heeft geopperd dat de begeleiding kan stoppen. Ik volg cursussen die me soms even beter laten voelen, andere keren vooral boos maken, en totaal niet beklijven.

Ik dacht goed bezig te zijn, maar ben in een depressie terecht gekomen. Ik kijk nu meer tv dan anders. Series als The Good Doctor, over een andere autist. Eentje die zijn problemen wel de baas weet te worden. Ondanks dat me steeds op het hart gedrukt wordt dat mijn bestaan zinvol is, overvalt de zinloosheid me als ik even niet oplet, vergelijk ik mijn leven met dat van anderen die wel een baan wisten te houden, die wel verstandig met geld konden omgaan, die wel kinderen hebben die hun leven zin hebben gegeven, die wel langdurig sociaal contact weten te behouden met goede vrienden die niet overgecompliceerd zijn, die zich verbonden voelen, die een hobby hebben waar ze hun hele leven warm voor blijven lopen.

Ik zit in de put. En ondanks de echo van mijn geroep om hulp, blijf ik maar horen dat ik “het zelf moet doen.” Dus loop ik tegen het zelfverwijt aan dat ik me niet al lang geleden heb heruitgevonden. Zoals Boris Johnson, die niet alleen zijn naam heeft veranderd maar ook zijn persoonlijkheid. Zoals personages in tv series die zichzelf van zielig, onbetekenend figuur wisten om te toveren tot inspirerende persoonlijkheden. Zoals de grote voorbeelden in de echte wereld die keer op keer in het nieuws komen. Zoals de BN’ers die bijna dagelijks op tv komen om te laten zien hoe goed ze het hebben. Zoals de mensen met autisme die wel naar buiten weten te treden en een posterfiguur zijn voor de buitenwereld.

Ik verbaas me over de nonchalante houding ten aanzien van mensen die in de put zitten. Men wil het niet horen. Ook mijn herstelcoach niet. Dat moet ik maar met een ander bespreken. Ik begrijp niet waarom mensen zo onvoorspelbaar en onlogisch handelen, waar van mij het tegenovergestelde verlangd wordt. Waarom nadruk wordt gelegd op zaken die in mijn ogen slechts cosmetisch zijn, of die eenvoudig niet kloppen. Zoals het niet houden aan coronamaatregelen. Wat is het doel om mij daartoe te bewegen? Welk therapeutisch nut heeft het om in onvoldoende geventileerde ruimtes te dicht op anderen te gaan zitten waarvan onduidelijk is of ze volledig ingeënt zijn en die geen mondkapje dragen, om dingen aan te horen die ook online meegedeeld kunnen worden?

Ik voel me onder druk gezet. Gelukkig niet thuis. Mijn vrouw klaagt niet als ik een dag lang zit te buizen. Ze weet wel dat ik weet dat dit niet goed voor me is. Ik probeer te veranderen. Ik vraag hulp, maar krijg niet de hulp die ik nodig heb. Wel nieuwe afspraken om te gaan praten over welke hulp ik zelf meen nodig te hebben. Over een maand. Net als de fysieke gezondheidszorg duurt het jaren – als het überhaupt lukt – eer ik via via bij een behandelaar kom die me echt verder helpt. Voor wat betreft de ggz duurde dat 20 jaar. Alsof ik met de oplossing moet komen. Steeds moet ik zelf ontdekken en aanwijzen wat wel en wat niet relevant is, en er zelf actie op ondernemen. Als dat bij teveel dingen niets oplevert, raak ik in de put, zoals nu. En zelfs dan moet ik zelf actie ondernemen.

Bestaat er in Nederland eigenlijk wel hulp voor dit soort momenten? Zijn er mensen bij wie je terecht kunt om zonder poespas, zonder wachttijd, zonder opname, zonder moeilijke vragen of ellenlange intakes, zonder bureaucratie terecht kunt om uit de put te klimmen, zodat je weer zelf in staat bent om de nodige actie te ondernemen?

Ik weet ze niet te vinden. Elk nieuw gezicht begint weer een nieuw traject. Tot het gezicht vervangen wordt door een ander, die ook weer opnieuw begint. De enige die niet opnieuw kan beginnen, ben ik. Ten minste niet zonder hulp.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *