Huidhonger

18 juni 2020Geschreven door: Sofie

Het kan aan mij liggen, maar ik word een beetje misselijk bij het horen of lezen van deze term. Vooral in deze coronatijden is het woord actueel: de behoefte aan fysiek contact. En dan is het niet eens meteen seksueel gerelateerd. Het kan gaan om een arm om je heen, een knuffel. Iemands hand even vastpakken of een kus geven. Allemaal voorbeelden die dit woord inhoudt geven.

Bij het horen dat zelfs mijn huid honger heeft, komt mijn eetstoornis weer enigszins in opstand. Denk ik alles onder controle te hebben, gaat mijn huid ook nog eens honger krijgen. Mensen die een gezin om zich heen hebben of een partner, zullen het misschien iets minder ervaren. Wat me trouwens ook niet altijd een pretje lijkt om in een lockdown periode de hele dag met je partner zit opgescheept. Waarschijnlijk had ik iemand dan allang van mijn balkon geduwd 🙂 .

Toch klopt het wel dat het een menselijke basisbehoefte is om aangeraakt te worden. Hoe lang ik dit ook ontkent heb. Al die keren dat ik mezelf beschadigd hebt, omdat ik eigenlijk de behoefte had om getroost te willen worden of eventjes iemands geborgenheid te voelen. Ik vond het vreselijk om dit te voelen. Ik voelde me jarenlang een beest, een monster dat niet aangeraakt mag worden.

En aangezien mij ook nog eens jarenlang veel lichamelijke ellende is aangedaan, was ik sowieso geen voorstander meer van mijn lijf en alles dat daarbij hoort. Om te ervaren dat ook ik behoefte heb aan fysiek contact, was een heel groot probleem. Ik durf het nu gelukkig wel al meer te voelen. En ik durf het zelfs zo en dan uit te spreken, zonder dat ik mezelf daarna hoef te straffen.

‘Uitspreken van behoeftes verlicht.’, zei een behandelaar eens tegen mij. Op dat moment nam ik dat niet serieus, want pff, dat is toch wel een heel stom idee om te gaan doen. En toch had ze hier echt wel gelijk in. Het helpt inderdaad om de behoefte aan fysiek contact uit te spreken.

Ik maak me nu in coronatijd wel zorgen dat het moment dat aanraken weer mag heel lang uitgesteld gaat worden. En totdat die tijd dat het weer ‘mag’, zullen mensen die knuffels missen zich vaak verdrietig voelen. Zeker als zij op de televisie mensen allemaal hutje mutje zien staan.

Laten we hopen dat er toch een manier gaat komen dat het allemaal weer wat menselijker gaat worden in de wereld. Dat we niet meer met iederéén een professionele-hulpverleners-afstand van anderhalve meter hoeven te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *