Hoogsensitief

12 juli 2018Geschreven door: Sofie

Wat ik soms in de ggz mis is de zorg en aandacht die gegeven wordt aan hoogsensitieve personen. HSP’ers. Alles wordt gelabeld binnen de bekende termen. En er worden vragenlijsten gemaakt die gebaseerd worden op diagnoses die binnen de verzekering weer gedeclareerd kunnen worden. Maar er wordt nauwelijks aandacht besteed aan cliënten die zoveel meer zien en ervaren.

Misschien omdat behandelaren dit hocus pocus vinden? Of hebben ze andere redenen waarom hier nooit aandacht aan wordt besteed? Maar wat als je als cliënt ook nog hoogsensitief bent. Word je dan wel helemaal gezien als men dit niet meeneemt in de behandeling?

Want hoe voelt het als je dan in groepstherapie zit? Hoe groot is de kans dat je dan zelf verzuipt, terwijl de rest dit niet ziet? Hoe zwaar het kan zijn als je bepaalde emoties aanvoelt bij anderen en bepaalde klachten over kan nemen? Hoe ziet de zorg er dan uit als je een groepstherapie hebt gehad? Hoe de interactie er dan uitziet tijdens individuele gesprekken en hoe je je als HSP’er staande houdt in een wereld waarin veel draait om schijn, hypocriet gedrag en verwachtingspatronen?

Het is eenzaam. Niet alleen voor kinderen die als hoogsensitief in de wereld staan, maar ook voor de volwassenen die al gediagnosticeerd zijn met bekende ggz-termen. Mensen die zoveel meer lagen zien en voelen en een extra groot verantwoordelijkheidsgevoel bij zich dragen. Die een hele sterke behoefte voelen om bepaalde systemen goed te krijgen en zichzelf overmatig analyseren en de wereld om hen heen.

Ik heb bij mezelf gemerkt, bijvoorbeeld in groepstherapie, hoe ik vaak bij de ander kan aanvoelen wat er echt speelt. Ik ben dan ook nog eens het type dat het dan ook zegt. En wat een worsteling het kan zijn als een ander het dan gewoon ontkent. Als er tranen in de strijd worden gegooid, maar er meer woede zit dan echt verdriet. En hoe vaak ik mijn tong heb moeten afbijten als er weer onderwerpen werden aangesneden die zoveel afdreven van de zaken die er echt toe doen. Hoe alleen het voelt als je met goede adviezen aankomt en die zere plek weet te bereiken, maar zelf naar huis gaat, terwijl niemand je echt ziet. En hoe verdrietig en frustrerend het kan zijn als ik weer in een vakje werd geplaatst, terwijl daarin het hoogsensitieve totaal niet wordt meegenomen.

Het zou zo fijn zijn als behandelaren en begeleiders hier ook wat meer aandacht aan zouden besteden. Als dit ook meegenomen wordt in de vragenlijsten van deze tijd. En hoe dieper dan diep bepaalde gevoelens kunnen zijn voor HSP’ers en daar ook de juiste ondersteuning in wordt geboden. Dat het ook een onderwerp van gesprek mag worden hoe je je beter tegen andermans gevoelens kan afschermen. En dat als je hoogsensitief bent het soms ook echt belangrijk is om even alleen te zijn en je eigen IK weer kan ervaren. Hoe je eigen kern gevoed mag worden en je in je eigen energie kan blijven. Niet alles is te labelen in borderlinegedrag, PTSS-klachten of persoonlijkheidsproblematiek. Het wordt pas een persoonlijkheidsprobleem als je als HSP’er in deze maatschappij totaal niet gezien wordt.

 

 

11 reacties op “Hoogsensitief

  1. Heel erg herkenbaar. Heb je t ooit gevraagd aan je behandelaren? Dit is voor mij de reden om groepstherapie te weigeren. Ik heb ook duidelijk kenbaar gegeven waarom maar helaas wordt de hooggevoeligheid totaal genegeerd

  2. Zeer herkenbaar. Sommige behandelaren nemen HSP gelukkig wel serieus, maar inderdaad nog veel te weinig, of ze plakken er een ander label voor in de plaats aan….. omdat dat meer geaccepteerd is *zucht*

  3. Hallo Sofie.
    Ik wou je complimenteren met je geschreven blog over HSP.
    Ook je vorige blog over de kracht van de client was goed geschreven!
    De lagen waarover je schrijft herken ik en ook hoe diep die
    kunnen zijn in het voelen en ook in het denken.
    De lagen.. laagjes kunnen soms zo verfijnd zijn.
    Ik heb o.a. een dwangstoornis en mijn hoogsensitiviteit
    maakt het nog zoveel meer intenser om er mee te leven.

    1. Dit is zo herkenbaar maar ook zo fijn om over te lezen. Ik heb nu mijn laatste sessie gehad bij de ggz. Maar er word nu wel eindelijk ingezien dat ik niet uitbehandeld ben. Wel op haar advies word ik nu doorgestuurd naar de sggz. Hopende dat zij me beter kunnen helpen. En inderdaad ook snappen dat ik een aardige rugzak heb gevuld met zwarte stenen, naalden, lava en andere narigheden. En dat ik daarbij ook hooggevoelig ben. Het is niet erg om het te zijn of er een label op te plakken. Want ik snap nu beter waarom ik sommige dingen zo ervaar. Maar ik wil daar wel beter in begeleid worden. Want ik durf nu eindelijk toe te geven dat ik het inderdaad niet alleen kan. Heel erg bedankt voor je mooie woorden!

  4. Herkenbaar en Altrecht wil geen diagnose traject doen, om nog eens goed te inventariseren hoe mijn GGZ verleden, HSP en ontwikkelingstrauma’s zich verhouden

    Een groot deel van zorg zoek ik zelf en zelf uit. Alleen als het gaat om verzekeringen, vergoedingen en sociale vangnetten heb ik het systeem nodig. Opnieuw, laat Altrecht iets liggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *