Het leed dat verbouwen heet, een huismus zonder huis.

4 september 2017Geschreven door: Mireille

Deze blog gaat uiteraard niet over mussen. Maar wel over mij, ik ben zelf een huismus eerste klas, ik hou van ons huis, ik voel me er veilig. En toen….., kwam een verbouwing.

Het leed dat verbouwen heet… hoezo is dat lijden? Je krijgt toch iets super moois!
Krijgen?! Ook zoiets, ik betrapte mezelf erop dat ik zei ‘we krijgen een nieuwe badkamer’ en ik hoor wel vaker mensen zeggen, we krijgen een nieuwe keuken, we krijgen een nieuwe tuin. Krijgen?! Krijgen?! ‘T kost je een rib uit je lijf. Spaarrekening naar nul, en dan maar hopen dat er geen onverwachte kosten komen. Dus krijgen, is absoluut niet het goede woord in dit geval.
We gaan bouwen, we gaan even in de overleef modus.

Misschien denk je nu, nou nou, dat klinkt wel heel zwaar. Maar voor mij was’t dat ook.
Ik haat herrie van klussen, verbouwingen in de flat om nog maar te zwijgen over ‘groot onderhoud’ aan de flat.
Dus dat het een uitdaging ging worden wist ik wel, maar dit…..

Het begon goed met slopen. Kleine man uit logeren, en wij slopen. Heerlijk, weg met die oude meuk! En gelijk groot resultaat. Tja en toen… toen moest er vanalles gedaan worden waar ik geen idee, laat staan verstand van had. Dus ik ging zorgen voor onze kleine, en de bouwers voorzien van eten.
En dan had ik ook nog het geluk dat ik op iemands huis ‘mocht’ passen vanwege vakantie. Is te doen dacht ik. Klinkt ook wel te doen toch?

Maar na een week was ik er eigenlijk al klaar mee, maar het aftellen kon nog niet lang niet beginnen.

Mijn hele huis was een chaos! Mijn hoofd werd met de dag nog meer een chaos. Nou was ik al een ster in het kwijt raken van sleutels of telefoon, maar nu? Nu was ik werkelijk alles kwijt…
En waar moest ik zoeken?

En hoe meer mensen er kwamen helpen, hoe uitdagender de dag voor mij werd. Broodjes voor lunch, en het klopt, bouwers eten ‘hele broden’
Zorgen voor koffie want zonder koffie dat kan natuurlijk niet, maar ik wilde ze ook wel een schoon kopje kunnen geven. En ja, ook bouwers moeten naar t toilet, en die wilde ik wel schoonhouden. Misschien vroeg ik teveel van mezelf, want zodra ik iets had schoongemaakt, kwam er weer iemand met bouwspullen die schoongemaakt moesten worden, en dan lopen ze met bouwschoenen en die laten overal witte stempels achter.
Eigenlijk probeerde ik een hotel te runnen in een verbouwing. Onmogelijk.
Kwam ik na dagen door te gaan achter.
Op gegeven moment dacht ik, oké, stempel mijn hele huis maar onder met die witte stof, maak mijn keuken maar vies… ik mag ‘ooit’, zo voelde het, wel weer schoonmaken. Ik heb nog nooit zo verlangd naar schoonmaken.

Inmiddels is het ergste achter de rug. Het huis is niet meer een grote bende, en de badkamer is bruikbaar en al erg mooi, maar nog niet af.
De laatste dagen van ‘het grotere werk’ stond ik echt op instortten. En nog moet ik bijkomen van een maand leven in een verbouwing, en proberen alles draaiende te houden. Nu 1,5 week verder gaat het beter….

Ik kan het woord bouwmarkt niet meer horen, en gereedschap kan ik niet meer zien. Ik ben zo blij als het straks helemaal af is, dan begint het grote genieten.

Een ding weet ik zeker, dit nooit meer…
(Voorlopig, de keuken moet ook nog)

En hoe cliché maar waar: ‘een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd!

2 reacties op “Het leed dat verbouwen heet, een huismus zonder huis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *