Het gevecht van 2020

4 mei 2020Geschreven door: Sofie

Niemand had kunnen bedenken dat toen we 2019 afsloten met goede voornemens, we er een paar maanden later zo bij zouden zitten. Het is doodeng om te realiseren hoe snel iets kan veranderen. De coronacrisis houdt de wereld in zijn greep en alles wat eens zo vanzelfsprekend was veranderd in een ogenblik.

Ik was ontroostbaar toen mijn begeleidster van de dagbesteding vertelde dat we drie weken dicht gingen. Niet goed beseffend dat dit nog veel langer ging duren. Want wat nu? De begeleiding van Lister werkt voornamelijk vanuit huis. De ggz behandeling wordt voornamelijk telefonisch gedaan en de dagbesteding waar ik zes dagdelen per week deel van uitmaakte, is weg.  Ik zat middenin een EMDR-traject die nu door beeldbellen behandeld wordt en mijn psychologe en casemanager kan ik ook niet zien.

Ik was zo vaak van slag…

Het vloog me zo aan dat ik meerdere malen op het punt heb gestaan om een eind aan mijn leven te maken. Mijn hele basis was onder me weggeslagen. De dagbesteding waar ik nieuwe en goede herinneringen maakte om zo de schade wat meer naar de achtergrond te verplaatsen is weggevallen. En ik was zo vaak van slag daardoor dat ik van gekkigheid niet meer wist wat te doen. Meerdere malen heb ik over mijn toeren aan de telefoon gehangen met de begeleiding van dagbesteding en Lister. En hebben ze vaak mijn jongere ik moeten geruststellen. En zonder hun steun en hulp had ik allang niet meer geleefd.

Hoe blijf je sterk?

Want zie maar eens sterk te blijven in deze tijd als je psychische problemen hebt. Alle informatie en veranderingen die op je afkomt is gigantisch. Mensen zonder psychische problemen hebben daar al last van, laat staan hoe het voor ons is. Zie nog maar hoop te houden als de hogere piefen het ook allemaal niet meer echt weten. En zie nog maar eens thuis sterk te blijven wanneer je op het nieuws ziet hoeveel mensen er lak hebben aan de regels. En gewoon alsnog hutjemutje bij een ijssalon staan of in het bos, wanneer de zon schijnt. Het is een chaotische, verwarrende en emotionele tijd.

Het ene schuitje is het andere niet…

En soms erger ik me er heel erg aan als ik lees dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Dat is echt niet zo. Het maakt toch echt heel veel verschil of je al met heel veel schade in een schuitje zit of dit de eerste heftige situatie is waarin je terecht komt. Voor mij is het in ieder geval een traumatische tijd. En ik ben doodsbang wanneer het straks allemaal weer wat normaler wordt om het dan weer in één klap kwijt te raken. Het contact met de mensen. De knuffels, het contact dichtbij. Het spontane en de structuur. Gewoon kunnen winkelen zonder karretje, zonder handen te ontsmetten en zonder de lijnen te volgen die de duidelijke afstand aangeven. Mijn klachten qua straatvrees nemen weer toe en ook voel ik me weer zo vies als ooit tevoren. Het is een ontzettende uitdaging om overeind te blijven. En de ene dag lukt dit beter dan de andere dag. Ik heb in ieder geval wel wat meer geleerd om gewoon per dagdeel te leven en nu niet te veel vooruit te kijken. Want dan breekt de paniek weer uit.

Gelukkig kan ik mijzelf vermaken

Vanochtend gaat het goed en hoe het vanmiddag is zie ik wel weer. Ik heb in ieder geval een crisisplan gemaakt in coronatijd wat me helpt om te weten wat ik zelf kan doen wanneer het minder gaat en wat de begeleiding voor me kan betekenen als ik er zelf niet meer uitkom. Ik ben gezegend met de eigenschap dat ik mezelf altijd prima kan vermaken en genoeg hobby’s heb om de tijd door te komen. Want het lijkt me afschuwelijk als je dit niet kan. Als je geen hobby’s hebt of een manier om de tijd goed door te komen. Dan is het echt flink afzien om zo de uren weg te zien tikken.

Eerst klappen en dan naar Ikea

Ik leer steeds beter om goed voor mezelf te zorgen en hulp in te schakelen als het niet meer gaat. Gelukkig mag er qua regels nu wat meer en gaat de dagbesteding ook weer wat meer open als we ons aan de juiste richtlijnen houden. Nu maar hopen dat mensen niet te veel gewoon hun eigen dingen gaan doen. Want ik hield mijn hart vast toen ik online die wachtrij zag bij de Ikea. Zitten daar dezelfde mensen tussen die eerst nog hard klapte voor de zorg? Om een paar weken daarna in de rij te staan voor die ene kledingkast?

De ggz wordt vergeten

Overigens mis ik het wel soms dat er ook wat meer omgekeken wordt naar de cliënten van de GGZ. Het kabinet heeft het voornamelijk over de oudere mensen en de kinderen, maar vergeet naar mijn idee ons ook wel te noemen. Want wat is er voor ons geregeld? Als zelfs de nagelstudio en de kappers genoemd worden, maar wij vergeten. Dat doet me soms nog wel zeer. Het zijn niet alleen de ouderen die in een isolement zitten. Die het moeilijk hebben en die niemand over de vloer krijgen.

Hoop

Het is een turbulente tijd waarin we alleen maar kunnen hopen en bidden dat er verbetering in komt. En dat we daarna extra dankbaar mogen zijn voor het sociale contact. De knuffels. Het spontaan naar buiten mogen. En gezellig met elkaar kunnen kletsen op een terrasje. Want de dingen die we soms teveel voor lief nemen betekenen eigenlijk je hele basis.

2 reacties op “Het gevecht van 2020

  1. Wow…. Dat. Dus!!
    Dank je wel dat je woorden geeft aan wat ook ik voel en ervaar!!
    Sterkte meid! Ik ben super trots op je!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *