Help

19 februari 2021Geschreven door: Tess

Tijdens de wandelingen die ik maak, luister ik de afgelopen tijd vaak naar ‘Stoorzender de Podcast’, een podcast over psychische aandoeningen. In een aflevering kwam Amber Brantsen aan het woord, NOS-nieuwslezeres en hersteld van Anorexia.

Amber vertelde onder andere dat je de behandeling van Anorexia eigenlijk hetzelfde aan moet pakken als de behandeling van kanker: ‘Je kan het vergelijken met kanker. Als je de diagnose kanker krijgt, weet je: foute boel. Ik moet nu alles op alles zetten om beter te worden, medicijnen nemen, ik luister naar de artsen en kom maar met je behandeling. Je gaat niet denken: ik wil anderen niet tot last zijn, ik laat het gewoon op zijn beloop en ik hoop dat het overgaat. Dat doe je niet’, aldus Amber. Het raakte mij en zorgde voor wat verdriet.

Wat Amber zegt, is zoals het moet zijn. Wanneer je last hebt van eetproblematiek, moet er hulp zijn. Meteen. Niet wanneer je volgens je bmi ondergewicht hebt. Niet wanneer je bmi lager is. Of nog lager. Nee, meteen. Een eetstoornis kan erin sluipen, verder oprukken en te veel terrein winnen. En hoe meer terrein de eetstoornis wint, hoe lastiger het kan zijn om het gevecht te winnen.

Inmiddels heb ik al twee jaar last van een ‘eetspookje’. Een spookje dat tegen mij ‘zegt’ dat ik te dik ben en af moet vallen. Het is niet zo, dat weet mijn ‘gezonde kant’, maar het eetspookje blijft zaniken en zeuren. Ik blijf ermee in gevecht. Dag in, dag uit. De hele dag proberen om niet naar het eetspookje te luisteren. Eten terwijl het eetspookje schreeuwt dat ik niet moet eten. Niet bewegen terwijl het eetspookje gilt dat ik wel moet bewegen.

Ik heb hulp gehad bij de praktische dingen. Zo leerde ik bijvoorbeeld weer wat een normale hoeveelheid eten is. Ik was het zelf helemaal kwijtgeraakt. Maar hulp bij de onderliggende dingen? Dingen die ten grondslag liggen aan mijn eetproblematiek? Die worden nog niet aangepakt. De een wijst naar de ander, die anders wijst weer naar een ander en die wijst ten slotte naar iemand die er (nog?) niet is.

Ondertussen vecht ik door en vraag ik om hulp. Ik kan dit niet alleen. Help.

 

 

Een reactie op “Help

  1. Dag Tess,
    zo herkenbaar hoe je het beschrijft, ook al heb ik geen eetstoornis meer. Wel jaren eerder ook eens gehad en wat ik zelf uiteindelijk ook herkende later, het sloop erin, geen enkele controle meer over situaties, die mij overkwamen. Dat was voor mij het begin van mijn anorexia periode. Voordeel was wel, dat ik zelfvertrouwen had en door het goed afgevallen te zijn, voelde dat ik ook iemand was.
    Helaas overkwam mij later weer een heftige traumatische gebeurtenis, waardoor ik weer ging emotie-eten en de kilo’s er weer snel aankwamen.
    Mijn zelfvertrouwen dat ik ook iets kon en iemand was, verdwenen weer.
    Nooit mocht ik praten vooraf aan de anorexia periode wat er was en gebeurde en na de heftige traumatische gebeurtenis, ook niet.
    Niet praten, dat was de behandeling onderhand en vooral niet serieus nemen met mijn verkeerde diagnose, wat jaren later ook bleek.
    Mijn ervaring is dat hulpverleners in de GGZ geen ervaringen hebben, er het liefst ver weg van willen blijven, wat helaas ten koste gaat van de cliënt.
    Hulp vragen is al heel moedig, maar hulp krijgen, dat blijkt na al die jaren nog steeds een heel groot probleem te zijn in de GGZ.
    Het is zooo jammer, want zo vaak is er niet eens zoveel voor nodig om mensen goed te kunnen ondersteunen. We zouden verder komen en het zou veel goedkoper zijn hoe nu alles gaat, maar helaas.
    Ik ben de moed en het vertrouwen in de GGZ/Altrecht, inmiddels al jaren verloren.
    Ik wens jou in ieder geval heel veel moed en succes en blijf vechten voor jezelf. Heeel veel sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *