Hechting

17 april 2018Geschreven door: Sofie

Ik ben geen held in hechten. Ik hecht me nog liever aan spullen dan aan mensen. Het heeft een jaar of twee geduurd voor ik me zelfs aan mijn eigen huisdier durfde te hechten.

Tv- programma’s, daar kon ik me wel altijd aan hechten. Nog wel eigenlijk. Elke dag op hetzelfde tijdstip of elke week. Het gaf me structuur en een veilig gevoel. Ik kan echt ontroostbaar zijn als een tv-programma stopt. Ik heb echt onwijs veel tranen gehuild toen Life & Cooking stopte. Geen Carlo en Irene meer op de zondagavond. Het voelde voor mij als een rouwproces.

Inmiddels durf ik me ook wel wat meer aan mensen te hechten, want ik heb ook geleerd dat ik mezelf zo tekort doe wanneer ik dit niet doe. Ik heb wel eens mensen horen zeggen dat ze geen huisdieren meer willen nemen, want die komen weer te overlijden en dat doet alleen maar veel pijn en verdriet. Sindsdien denk ik: wel wat treurig die instelling. Het is hetzelfde als dat je zegt ‘ik hecht me niet meer aan mensen want die gaan toch alleen maar bij me weg of die gaan toch dood’. En je dan je hart een beetje afsluit voor elk contact. Nu ben ik zelf ook zo geweest en ik betrap mezelf nog al te vaak op die gedachtes. Alleen merk ik ook dat het voordelen heeft om te hechten. Om verbinding te voelen. Om je hart open te stellen en om het systeem van binnen weer wat meer te laten stromen. Dat ik weer een beetje vertrouwen kan hebben in mensen, dat vind ik winst.

Het wordt alleen verwarrend wanneer de hechting ook naar behandelaren is. Daar heb ik mezelf lange tijd voor vervloekt en nog wel. Mensen realiseren zich veel te weinig hoe de verbinding kan zijn met behandelaren. Hoe intensief dit contact is en er schijnt een soort van schaamte omheen te zitten als je voelt dat je ook van hen kan houden. Net als dat je van een buurvrouw kan houden of een familielid. En hoe ga je dan om met dat soort hechting? Ik kan intens verdrietig zijn als daar iets in verandert in dit contact. Het is ook niet iets wat ik goed kan uitleggen aan de omgeving. Behandelaren hebben altijd hun collega’s nog en hun eigen privé vangnet waar ze tegen kunnen praten en kunnen overleggen als er iets gebeurt in het contact. Maar ik merk dat ik als cliënt dit ontzettend lastig vind om mee te dealen. Het is kwetsbaar en afhankelijk en het zegt ook iets over mijn complexe problematiek misschien. Als je nooit een gezonde basis hebt gehad en de behandelaren deze positie hebben ingenomen. Hoe laat ik dan los? Hoe ga ik dan om met veranderingen en het besef dat als ze niet meer voor me kunnen declareren, ik ze nooit meer te zien krijg. Ik hoop, dat er ook wat vaker stil gestaan wordt bij dit soort processen. Dat dit ook een probleem kan zijn in de behandeling. En dat het niet altijd gemakkelijk is om uit te spreken naar je behandelaren als je zo aan ze gehecht ben.

Had ik me beter dan niet kunnen hechten? Had ik dan beter geen huisdier kunnen nemen? Het is goed wat ik gedaan heb, want het heeft ook zoveel voordelen. Alleen weet ik nog niet zo goed hoe om te gaan met de zorgen die dit met zich mee kan brengen.

7 reacties op “Hechting

  1. Beste Sofie
    Ik ben heel slecht in hechten ,ik ben onveilig gehecht en ik krijg er angsten van hoe drukker het om me heen word hoe meer paniek
    Natuurlijk zijn er bij mij 3 behandelaren die een plekje hebben in mijn hart voor eeuwig en dat weten ze ,ik zie ze al jaren niet meer en toch hoor ik ze soms nog op m,n schouder advies geven of uh uh schakelen he niet rennen gaan ,ik weet nog precies hun verhalen en die zijn me zo dierbaar
    Ik hecht hier heel veel waarde aan mensen hoeven niet om je heen tezijn om er toch tezijn
    Er zijn zat mensen die ik om me heen moet accepteren maar waar ik me niet aan hecht ik doe dat niet bewust zo werkt het bij mij
    Ik heb heel veel tijd nodig om iemand teleren kennen ,teobserveren of ik er wel veilig ben ,iemand niet zomaar gaat schreeuwen of nog erger slaan en ik weet niet wat je “veilig”voelen is dus kan iets jaren duren kan ik enorm schrikken van een behandelaar en uit paniek wegrennen en stap ik weer maanden terug
    Maar aan spullen ben ik helemaal niet gehecht vind je iets leuk neem mee als je er blij van word maakt mij echt niets uit,ik ben beter in voor een ander zorgen voor mezelf zie ik dat niet
    Wat ik wel erg belangrijk heb gevonden is goed afsluiten van een gehechte behandelaar geen vragen meer een goed afsluit gesprek over gewoon jezelf en de behandelaar niet je ziek zijn echt persoonlijk afscheid nemen goede herinneringen duren eeuwig

  2. Hechten vindt ik een ramp en onthechten nog veel meer.
    Omdat ik er niet tegen kan mijn leven lang al niet.
    De huidige psychiatrie houdt daar geen rekening mee en denkt alleen aan wat hen goed uitkomt!
    Ze kunnen plannen indienen maar doen het niet.
    En steeds moet ik hechten en onthechten. Al meer dan 4o jaar en het blijft pijn doen;
    Is de psychiatrie er voor ons of zin wij er voor hun loon?
    Ik wordt hier zo ontzettend kwaad om want ik trek altijd aan het kortste eien net als velen met mij..
    Hier moet protest op komen want dit is mens onterend.
    Dit verdienen we niet!
    Maar een huisdier is belandrijk.
    Laat ze niet wegkomen met dat hechten-onthechten steeds maar weer makkelijk is.
    Het is moordend.
    IK her ken het Sofie en ik leef met je mee..
    Hier moet iets gebeuren anders gaan we kapot!
    Veel sterke en ik leef met je mee!!

  3. Sofie dit klinkt zo herkenbaar. Ook in ben gehecht aan mijn behandelaar. Maar ik kreeg pas nog te horen dat ik de laatste sessie had bereikt en ze niets meer voor me kan doen. Ik wist niet wat me overkwam. Nu zijn we wel bezig dat ik door ga met de sggz. Ik zat nu bij de ggz en die hadden gewoon niet genoeg tijd voor me. Heb daarin ook al een wissel gehad omdat ik geen klik had. Nu wel. En ik werd al verdrietig als ik eraan dacht. Straks dan zie ik haar niet meer. Ik wil haar graag na een sessie een knuffel geven. Maar dat durf ik niet. Ik zou graag contact willen onderhouden maar niet in de vorm van een sessie. Maar ik durf hier niet voor uit te komen. Tot de laatste sessie. Toen heb ik verteld hoe ik over haar dacht en heb ik een stuk taart meegenomen. Toen vond ik het wel heel mooi om te zien dat zij ook maar een mens is. En even was ze niet de psycholoog maar zichzelf. Ze bedankte me en zei dat zij ook van de kleine dingen juist heel blij kan worden. Ik durfde dit allemaal niet maar ben zo blij dat ik dit heb gezegd en gedaan. Maar ik mis haar nu al. En dat vind ik moeilijk. Iemand waar je dingen aan hebt verteld die je nog nooit aan een ander hebt verteld. Dat is toch wel heel persoonlijk. En dat schept een band. Die moet er ook zijn anders kan ik dit niet. Maar ik snap zij zijn ook maar mensen. En ze kunnen ons niet ons hele leven begeleiden. Zij zijn ervoor zodat wij het straks zelf kunnen doen. Maar alsnog, dan mag ik toch wel gehecht aan ze worden of ze missen? Want ik. Ik ben ook maar een mens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *