Geen-beroep-sdeformatie

14 april 2017Geschreven door: AutiBert

Waarom doe ik dit toch steeds weer? Vacatures opzoeken. Weet ik nog steeds niet dat ik dat spel niet meer kan meespelen? Jawel, maar ik wil het eigenlijk niet weten.

Maanden gaat het goed. Een jaar soms wel. En dan slaat het weer toe: mijn geen-beroep-sdeformatie. Het niet willen beseffen dat ik mijn beroep niet meer zal uitoefenen. Niet meer kan uitoefenen. Daar kom ik al snel weer achter. Wat gevraagd wordt zijn mensen met ervaring die ik niet (meer) heb, die ervaring hebben met de nieuwste ontwikkelingen. Social media vaak. Je kent dat wel. Net afgestudeerden worden ook veel gevraagd (lekker goedkoop en bereid hard te werken voor erkenning; deed ik destijds ook). En altijd: jong.

Wat er nooit bij staat, maar wat ik inmiddels na enige oefening tussen de regels wel lezen kan, is: niet autistisch. Ja, ik ga op elk vlak nat. En toch, en toch… Ik kan het blijkbaar niet laten. Zo graag zou ik – wat ik dan nog wel denk te weten – nog in de praktijk brengen. Er nog iets ‘nuttigs’ mee doen. Er iets van waarde mee creëren. Of misschien wel alleen het gevoel krijgen er nog bij te horen, er nog toe te doen.

Gratis kan ik mijn diensten aanbieden, dat weet ik ook wel. En heb ik ook wel gedaan. Maar zelfs dat gaat niet meer. Het moeten omgaan met jonge mensen die ik absoluut niet kan volgen (en zij mij waarschijnlijk niet), in een voor mij onbekende situatie…. Het angstzweet breekt me al bijna uit als ik er aan denk. Maar dat is het juist: daar denk ik niet aan. Niet als ik de vacatures lees. Dan denk ik: oh ja, dat kan ik wel; dat wil ik wel. En als ik mezelf net niet op tijd tegenhoud en solliciteer, dan slaat de schrik me om het hart. Oh shit, wat heb ik nou weer gedaan. Ik hoop maar….

DIE wens komt (gelukkig?) altijd uit. Ze vragen me niet. Ze hebben iemand anders, ze zoeken iemand anders, ze vragen naar specifieke ervaring die ik niet heb en in mijn ogen ook niet nodig heb. En dan is het afgelopen. Blij? Nee. Toen ik nog moest solliciteren van het UWV deed elke afwijzing pijn. Niet alleen omdat ik me ook persoonlijk afgewezen voelde – want in mijn ogen meer dan eens niet op objectieve gronden – maar ook omdat het betekende dat ik weer niet die werkloosheid uit zou komen. Wat vervelend was, maar geen ramp. Ik had immers een uitkering. Die uitkering heb ik nog steeds. De sollicitatieplicht is eraf, maar de afwijzingen blijven komen. Het doet nog net zo pijn als voorheen. Alleen anders. Ik ben niet meer boos omdat ze mij de kans niet gunnen. Ik ben boos omdat ik die kans nooit meer krijgen zal. Het is afgelopen met mijn beroepsleven.

En dat wil er bij mij maar niet in. Blijkens mijn geen-beroep-sdeformatie.

 

2 reacties op “Geen-beroep-sdeformatie

  1. Ja dit herken ik. Mensen die ‘iets’ anders zijn worden levenslang van alle gewone verplichtingen die nodig zijn om een normaal leven te leiden ONTHEVEN.
    Daar werken psychiaters en de WAO aan mee.
    Hartelijk dank!

  2. Wie kan en wil werken hoeft het UWV niet, en wie dat niet kan moet van het UWV werken. Zo ken ik iemand die niet meer kon lopen en werd desondanks nog goedgekeurd. En zo maken ze mensen belachelijk om nog te solliciteren terwijl je weet dat het toch niet lukt of dat ze toch uit lachen om je brieven. Wat heet anders. Kleurrijk, markant, eigenzinnig of moeilijk en lastig en negatief. Die laatste kenmerken heeft het UWV. .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *