Ik ga echt niet knutselen hoor!

6 oktober 2017Geschreven door: Chrysantje

 

Vorige week gaf het KomErbijFestival de aftrap van de week tegen de eenzaamheid. In Nederland stonden we massaal stil bij de week van de eenzaamheid. Tijdens het KomErbijFestival had ik een bijzondere ontmoeting met een vrouw.

Deze vrouw is aardig wat ouder dan ik, maar heeft de uitstraling en streken van een jonge meid. Het thema van de middag was ‘ontmoet, doe mee en vraag’ en dat hebben we gedaan.

In een hoekje aan de tafel zitten twee vrouwen gezellig te kwebbelen. Ik krijg een bakkie leut aangeboden. Ik zet mijn scootmobiel bij de muur en loop wat moeilijk richting de tafel. Als ik zit, vraagt de vrouw op de stoel naast me waardoor ik zo moeilijk loop en al snel raken we verzeild in een diepgaand gesprek. Ze vertelt over haar moeite met de ziekte van haar man. De uitzichtloze situatie en haar rol als mantelzorger zorgen ervoor dat ze eigenlijk niet meer toe komt aan de dingen waar zij zelf echt blij van wordt. Vandaag, deze middag, is één van de weinige momenten dat ze even helemaal zichzelf kan zijn. Hier kan ze loslaten wat ze thuis moet vasthouden.

De tafel stroomt vol. Midden op de tafel worden tijdschriften, scharen en lijmpotjes neergezet. ‘Ik ga echt niet knutselen hoor’, hoor ik haar mijn kant op mompelen. ‘Ik ook echt niet hoor’, mompel ik terug. We mogen een ‘moodboard’ maken: een papier met knipsels die je gevoel weergeven. Ik heb een drukke dag en mijn energielevel is pittig laag vanmiddag. Met vreemden over mijn gevoel praten is niet iets wat ik makkelijk doe, laat staan erover knutselen. Zij denkt er net zo over. ‘Knutselen laat ik wel aan m’n kleinkinderen over.’

Toch blijven we beiden zitten. Onopvallend pak ik een wit papiertje. Zij een tijdschrift. ‘Ik ga echt niet knutselen hoor’, benadrukt ze nog een keer. Ik blader het tijdschrift door en vraag haar om ‘stop’ te roepen als ze een plaatje tegenkomt dat ze mooi vindt. Ze kiest een aantal plaatjes uit en geeft mij een schaar. Dapper begin ik met knippen. Tergend langzaam knip ik met een trillende hand een plaatje uit. Ook het tweede plaatje kost mij veel pijn en moeite. Bij de laatste plaatjes lukt het me niet meer, mijn handen verkrampen. ‘Geef mij hem maar’ zegt de vrouw. En we ruilen de taken om. Ik wijs plaatjes aan en zij knipt ze uit. Bij de plaatjes van de boten en het strandhuisje mijmert zij weg in haar rol als ‘gekkerd’ op een passagiersschip. Ze vertelt over de typetjes die ze speelt en hoe ze daarvan geniet. Hoe vrij ze zich voelt als ze een pruik op heeft. En hoe zorgeloos als ze in een andere rol dan zichzelf zit.

Een uur zitten we zo naast elkaar. We delen ons verhaal en ontmoeten elkaar, zonder elkaar ooit eerder ontmoet te hebben. Zonder elkaars naam zelfs maar te weten maken wij een ‘moodboard’ waarin we woorden geven aan wat ons bezighield en -houdt en waar we nog zo naar verlangen.

Ik kwam voor een snelle bak koffie en een beetje gezelligheid, maar ging naar huis met veel meer dan dat: De schaterlach van deze vrouw en een warme omhelzing.

 

2 reacties op “Ik ga echt niet knutselen hoor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *