Een nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe ronde

14 januari 2021Geschreven door: Noa

Het is nu de eerste week van januari, en ik voel me somber, tegen het depressieve aan. En mijn hoofd loopt over. Mijn gezin heeft het door mijn humeur zwaarder. Mijn  ‘window of tolerance’ (hoeveel kan je hebben voordat je boos of uit je slof schiet) is heel klein, kleiner dan normaal.

In mijn vorige blog had ik al geschreven dat de feestdagen niet meer zijn wat ze waren. En of dat er mee te maken heeft geen idee, maar zal misschien toch ergens iets mee te maken hebben, want waren die helemaal geweldig geweest dan was het misschien anders. Als mijn familie mij niet zou negeren en zich distantiëren dan was het misschien allemaal erg gezellig geweest. Maar eerste kerstdag was slopend. Het begon  al in de morgen met ruzie tussen mij en mijn man, ik weet niet meer zo goed waarover, want ja dat blok ik altijd in mijn hoofd, ik vergeet dat dan echt. Maar heb in mijn pyjama gelopen en op bed gelegen tot de visite (1 persoon), daarna ging alles redelijk gezellig, maar op 2de kerstdag, bammmmm gewoon weer verder zoals 1ste kerstdag. Dus nee, niet zo fijn. Oud en Nieuw waren prima, al waren er spanningen.

In mijn nu 3 weken sombere periode, had ik medicatie besteld bij de huisarts. Er is daar een melding dat ik niet teveel mag hebben omdat medicijnen en ik nu eenmaal in deze periodes niet handig zijn. Maar wat krijg ik? 30 pillen van 10 mg. En ergens is de drang om te weten of het dodelijk is. Dit ga ik bewust niet opzoeken. Geen zin in omdat ik het ergens niet wil innemen.

Ik weet dat het een fase is, en die kom ik vast wel weer te boven. Maar hoeveel schade kost het deze keer? Dus ik heb m’n man geappt en gezegd dat ik me somber voel, me écht somber voel. Hij vroeg “waarom dan”. Ik weet het niet, echt niet. Ik vertelde hem dat ik gewoon heel graag met hem en kind in een bubbel wil, weinig prikkels en veel rust. Ben al een paar weken erg moe. Terwijl ik gewoon op tijd naar bed ga.

Ik weet niet zo goed wat er nodig is. Gewoon tijd? Gewoon rust? Drang naar oude handelingen? Nee dat kan niet, ben verantwoordelijk voor ons kind. En mijn man zou zo boos worden, als ik mezelf weer zou snijden. En hij zou het zien. Ook pillen teveel nemen kan niet, omdat ik me verantwoordelijk voel rondom m’n werk.

Het liefst zou ik nu hard ‘help’ willen roepen en dat iemand kan beslissen wat ik nu nodig heb en dat in gang zetten. Want niks doen gaat zorgen dat er weer van alles kapot gaat. Angst is er ook dat mijn man dit niet trekt. Mijn man is echt nuchter en heeft weinig empathie. En dat weet ik. Hij uit het op een manier die ik soms moeilijk kan behappen, omdat het juist niet is wat ik nodig heb.

Al met al een slecht begin van een nieuw jaar.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *