Een mooie dag

6 april 2016Geschreven door: AutiBert

 

De weermannen en -vrouwen hadden het al aangekondigd: mooie dagen. Het zou in het weekend bijna zomer worden. De manier waarop het werd aangekondigd, droeg in zich al de opdracht daar iets mee te doen. Daar van te genieten. Mooie dagen, die mag je niet zomaar voorbij laten gaan.

Als je kijkt naar het aantal mensen dat op de kust af koerst op mooie dagen, dan nemen velen zich die hint ter harte. En jawel, de eerste mooie dag was nog niet voorbij of op tv verschenen al de eerste beelden van mensen op terrasjes, of in grote groepen op het strand. Nog een mooiere dag er achteraan, en de beelden vertonen files richting kust, en zwemmende jeugd.
De vorige keer dat mooie dagen werden voorspeld, wist ik ook al niet wat ik daar nou precies mee moest doen. Een stukje gaan rijden misschien. Ik bedacht een bestemming en ging het mooie weer in. De ene keer met meer succes dan de andere. Maar ja, ik moest wel, Het zou immers een mooie dag worden? En ik ben nou eenmaal zo opgevoed – door ouders of door de media, dat laat ik in het midden – dat je daar ook iets mee moet. Een mooie dag is verspild, als je er niet iets mee doet dat anders is dan met al die andere, mindere dagen.

Toen het mooie weekend met veel bombarie werd voorspeld, voelde het alsof ik iets beters moest bedenken dan alleen maar een stukje gaan rijden, waar naartoe dan ook. Voor een zo mooi weekend als verwacht, kon alleen een weekendje weg goed genoeg zijn. En dus stelde ik dat mijn vrouw voor. Die vond het een goed idee, en nauwelijks drong de twijfel tot mij door of ik had al geboekt.

En daar zit ik nu, op het terras van een appartementje aan de kust, me af te vragen wat ik hier dan moet doen. Naar het strand. Okay, maar wat dan? Ik liep een rondje over het strand, zoals ik zo vaak heb gedaan, en vroeg me daarna af: wat heeft me dat nou gebracht? Was dit nou wat ik wilde? Geniet ik wel voldoende voor het geld dat het me kost?
De twijfel: doe ik dit wel goed, die bleef me achtervolgen. Ik had geen idee meer wat ik moest doen om alles uit deze mooie dagen te halen wat ik er uit kon halen. En nog minder idee over wat ik zelf zou willen. Wilde ik hier eigenlijk wel zijn?
Mijn vrouw stelde voor om naar een curiosamarkt te gaan. En meteen dacht ik: dat kan niet op een mooie dag. Op mooie dagen moet je andere dingen doen. Genieten van de warmte, de zon, en misschien ook wel de zee. Maar als ik op het strand zit, vraag ik mij al snel af: wat doe ik hier nu? Niets. Ik zit hier maar. Dat is niet goed genoeg. Ik moet genieten; het meeste halen uit deze mooie dag. Zonder te weten hoe dat dan moet en hoe ik daar dan van zou kunnen genieten.

Zo blijf ik zoeken. En zo blijft het grote genieten uit. Want wie zoekt, geniet niet, weet ik nu. Dan probeer ik maar op het terras te gaan zitten en te waarderen dat ik hier zit. Maar met de minuut neemt de twijfel toe: doe ik dit wel goed. Wat wil ik eigenlijk?
Hoe doe je dat eigenlijk: genieten?

2 reacties op “Een mooie dag

  1. Dat heb ik me ook een tijd lang afgevraagd. Mooi dat je noemt: waarderen. Gewoon rustig het leven over je heen laten komen of gewoon je gedachten laten gaan… Allemaal prima. Misschien is dat ook wel genieten….wie weet komen er mensen op je weg die het je haarfijn kunnen vertellen.. Fijn om je blog te lezen in ieder geval, daar geniet ik van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *