Een beker cappuccino

23 augustus 2018Geschreven door: Sofie

Ik betrapte me er zelf op. Ik was ergens een bakkie cappuccino aan het drinken met iemand en ging me ineens weer druk maken over de calorieën die ik daarmee binnen zou krijgen. De stress werd helemaal groter toen ik daarna nog een koffie verkeerd nam. Ik weet dat het eigenlijk van de zotte is om me daar druk over te maken. Het zit hem niet in die beker cappuccino en de calorieën of die boterham met pindakaas. Het zit hem in de situatie waar ik niet mee om kan gaan. De interactie met de ander. Het aan horen van zware onderwerpen en het begrenzen van mezelf. De eenzaamheid die ik ervaar en de behoefte om ook gezien en gehoord te worden. Om er te mogen zijn en een balans van geven en nemen, die op zo’n moment dan ver te zoeken is.

En toch gebeurt het vaker dat ik weer in eetgestoord gedrag verval. En dat terwijl het drie maanden echt goed ging om weer op het juiste spoor te komen. Voor het eerst in mijn leven heb ik het zo lang volgehouden om goed en regelmatig te eten. Mezelf wat te gunnen en het niet te compenseren met destructief gedrag. Maar na die drie maanden beland ik ook weer opzettelijk spugend boven de wc. Is het wel weer heel verleidelijk om maaltijden over te slaan. En ach, er kan toch nog best 20 kilo af? Ik blijf als de dood om aan te komen, omdat ik weet hoe hard de maatschappij is als je veel te dik bent. Hoe ik daarom vernederd ben. Geschopt, geslagen, met vorken geprikt en van trappen af geduwd. Alleen maar omdat ik morbide obesitas had. Ik weet hoe de opmerkingen kunnen zijn en de nare blikken van mensen. En toch is er meer dan alleen de angst om aan te komen. Het is weer voelen, zowel de goede als de slechte emoties. Het is weer meer in mijn lijf gaan zitten en dan de begrenzing van mezelf. Het is de schade die jaren is aangedaan en het slechte zelfbeeld, die me zeggen dat ik niks waard ben. Een eetstoornis is een controle kwestie. Als alles om je heen verandert en er niemand meer is om op terug te vallen, dan is daar altijd nog het eetprobleem dat me troost, steunt en hele moeilijke thematieken verdooft. Terwijl hoe meer ik daar weer in verval hoe minder ik eigenlijk de controle heb over de situatie.

Hoe verstandelijk ik het dan ook allemaal wel weet, ergens voelt het nog zo heerlijk als ik met een net geleegde maag de wc kan doortrekken. Als ik alleen nog maar honger voel in plaats van heftige traumagevoelens. Is het een heerlijk idee dat wanneer ik vanaf maandag in Overvecht moet beginnen met behandeling, ik dan in ieder geval nog mijn eetstoornis achter de hand heb. In een tijd waar er zo verschrikkelijk veel verandert in de zorg en ik vooral op mezelf ben aangewezen. Een eetstoornis is en blijft een ziekte die je overkomt. Maar ik ben wel van mening dat je er iets mee kunt. Dat ik er zelf ook verandering in kan aanbrengen en de kracht kan gebruiken die ik had om een dubbel leven te kunnen leiden en een gigantische eetstoornis ernaast te hebben, om te zetten in een kracht die ik ook kan gebruiken om uit een eetstoornis te komen. Ik weiger om mezelf erbij neer te leggen dat ik de rest van mijn leven een eetstoornis zou houden. Onzin, maar inderdaad het is wel verrekte moeilijk om al die moeilijke dingen onder ogen te komen die zo lekker verstopt zaten onder de stress voor de calorieën van een broodje hagelslag.

 

2 reacties op “Een beker cappuccino

  1. Sofie: onthoud één ding!
    Je bent geen eetprobleem – je hebt er een!
    Dat is heel wat anders en nummer één: JIJ BENT SOFIE!
    Ik leef met je mee….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *